zanim zechcecie przeczytać co zaserwowałem poniżej, obejrzyjcie prosze urywek filmu death machine - nie dla akcji, ale dla samego klimatu, który - jak na mój wysublimowany gust - jest po prostu wzorcowy, piękny, niepowtarzalny, epitety mógłbym mnożyć:
a teraz pobudka: death machine to potwornie debilna karykatura filmu sf z maszyną w roli głównej, która swoją bezdenną głupotą i bezwstydnie partackim podejściem do skądinąd zacnego tematu wpędzi nawet najbardziej odpornego widza w nieskończone zażenowanie. oprócz pierwszych 20 minut, kiedy to na ekranie niewiele się dzieje i kiedy aktorzy - pojęcia nie mam, jakim cudem, zważywszy na to, czego świadkami będziemy później - z zaangażowaniem wypełniają swoje scenariuszowe obowiązki, otóż oprócz owych mitycznych pierwszych 20 minut, death machine stanowi kwintesencje reżyserskiego olewactwa, prostactwa i durnego poczucia humoru, rujnującego najlepiej zapowiadające sie sceny.
jednym z czynników, sprawiających, że death machine nie awansuje na liste moich ulubionych filmów, jest nie tyle aktorstwo, co zachowanie bohaterów w sytuacjach zagrożenia życia. taki przykład: niezrównoważony emocjonalnie grubas mierzy głównej bohaterce w twarz z deser eagle. co na to lasia? lasia nic. blaza na ryju, poza, jakby czekała na autobus pod wiatą, normalnie totalny zlew. inny przykład: bohaterowie uciekają przed śmiercionośną maszyną (o jej kuriozalnym wyglądzie za moment) i gdy oddalają się na bezpieczną odległość, zaczynają ni z gruchy, ni z pietruchy luzacko dowcipkować. jeden z kolesi wydaje sie do tego stopnia zrelaksowany ciśnieniem permanentnego zagrożenia (co za kretyńskie sformułowanie), że z głupią miną wyszarpuje sobie ze spodni gacie i "bandażuje" nimi zranioną nogę. nie wiem, może to z moim poczuciem humoru jest coś nie halo, może nie zrozumiałem konwencji, a może po prostu mamy tu do czynienia z kompletnym niedopasowaniem zachowania postaci do kontekstu. filmu nie ratuje nawet zatrudnienie takiej ikony horroru jak Brad Dourif, który w roli psychopatycznego konstruktora Jacka Dante miota się jak ryba w sieci, nie wiedząc zbytnio, jak ma tę postać odgrywać. w rezultacie powstaje parodia psychopaty, która zamiast niepokoić swoją nieprzewidywalnością, wzbudza co najwyżej rechot politowania. na tym nie koniec. reszta obsady złożona z czwartorzędnych naturszczyków słabuje tak bardzo, że z litości przemilczę ich oskarowe kreacje, a wspomnę jedynie o niepozornej rólce Rachel Weisz, która jako jedyna zrobiła potem dość sporą karierę - być może właśnie dlatego, że mało kto pamięta, iż kiedyś wystąpiła w tej padlinie.
dizajn robota - dokumentnie spartaczony. wyobraźcie sobie maszyne o wyglądzie dinozaura, człapiącą na ogromniastych stopach, z nieproporcjonalnie wielkim łbem, okręcającym się chaotycznie dookoła szyi o 360 stopni. mało? to teraz wyobraźcie sobie, że taki robot biega po ciasnych korytarzach biurowca korporacji militarnej Chaank. patrząc na sprawę z tej perspektywy, wcale nie dziwie się bohaterom, że humor ich nie opuszczał. też bym się zaśmiał, gdybym zobaczył coś takiego pędzące w moja stronę.
dobra, zamiast wyżywać się na bogu ducha winnej obsadzie i szydzić z rękodzieła zacnych animatorów, pośmiejmy się trochę z pana reżysera i scenarzysty w jednym - Stephena Norringtona, który do fabuły wplótł kilka âsmaczkówâ dla fanów horroru i sci-fi. âsmaczkówâ z założenia rzecz jasna, gdyż według mnie chciał on tylko pochwalić się znajomością nazwisk paru klasyków gatunku takich jak Jack Dante, John Carpenter, Sam Raimi, Scott Ridley czy wreszcie - absolutna szpica reżyserskiej elokwencji - Weyland i Yutani. w ogóle twórca death machine to osobistość ze wszech miar wielowymiarowa (sic!) âreżyserâ ów był całkiem niezłym kozakiem w branży efektów specjalnych, w tym twórcą animatronicznych modeli do takich hiciorów epoki analogowej jak âArenaâ, âAliensâ czy âHardwareâ. mało tego, kolo był również wykonawcą kukiełek do świetnego Hensonowskiego serialu âStorytellerâ oraz jednym z ojców potwora ze âSplit Secondâ Maylama. jak widać, współpraca z najlepszymi w branży (kolejno - Buechler, Winston, Henson) nie zawsze przekłada się na reżyserskie umiejętności.
tę buchającą emocjami (i cytatami:)) mini-recke zamierzam zakończyć osobista wycieczką: panie Norrington, spieprzyłeś pan koncertowo potencjalnie zajebistego SF-a i za to cię nie lubię. obyś sczeznął w piekle. na otarcie łez losowo wygenerowany kadr:
![[Obrazek: deathmachine04.jpg]](http://www.cyberpunkreview.com/images/deathmachine04.jpg)
nie dajcie się zwieść - ten film jest gówno warty
fragmenty napisane italikami pochodzą ze strony: http://animalattack.pl/
a teraz pobudka: death machine to potwornie debilna karykatura filmu sf z maszyną w roli głównej, która swoją bezdenną głupotą i bezwstydnie partackim podejściem do skądinąd zacnego tematu wpędzi nawet najbardziej odpornego widza w nieskończone zażenowanie. oprócz pierwszych 20 minut, kiedy to na ekranie niewiele się dzieje i kiedy aktorzy - pojęcia nie mam, jakim cudem, zważywszy na to, czego świadkami będziemy później - z zaangażowaniem wypełniają swoje scenariuszowe obowiązki, otóż oprócz owych mitycznych pierwszych 20 minut, death machine stanowi kwintesencje reżyserskiego olewactwa, prostactwa i durnego poczucia humoru, rujnującego najlepiej zapowiadające sie sceny.
jednym z czynników, sprawiających, że death machine nie awansuje na liste moich ulubionych filmów, jest nie tyle aktorstwo, co zachowanie bohaterów w sytuacjach zagrożenia życia. taki przykład: niezrównoważony emocjonalnie grubas mierzy głównej bohaterce w twarz z deser eagle. co na to lasia? lasia nic. blaza na ryju, poza, jakby czekała na autobus pod wiatą, normalnie totalny zlew. inny przykład: bohaterowie uciekają przed śmiercionośną maszyną (o jej kuriozalnym wyglądzie za moment) i gdy oddalają się na bezpieczną odległość, zaczynają ni z gruchy, ni z pietruchy luzacko dowcipkować. jeden z kolesi wydaje sie do tego stopnia zrelaksowany ciśnieniem permanentnego zagrożenia (co za kretyńskie sformułowanie), że z głupią miną wyszarpuje sobie ze spodni gacie i "bandażuje" nimi zranioną nogę. nie wiem, może to z moim poczuciem humoru jest coś nie halo, może nie zrozumiałem konwencji, a może po prostu mamy tu do czynienia z kompletnym niedopasowaniem zachowania postaci do kontekstu. filmu nie ratuje nawet zatrudnienie takiej ikony horroru jak Brad Dourif, który w roli psychopatycznego konstruktora Jacka Dante miota się jak ryba w sieci, nie wiedząc zbytnio, jak ma tę postać odgrywać. w rezultacie powstaje parodia psychopaty, która zamiast niepokoić swoją nieprzewidywalnością, wzbudza co najwyżej rechot politowania. na tym nie koniec. reszta obsady złożona z czwartorzędnych naturszczyków słabuje tak bardzo, że z litości przemilczę ich oskarowe kreacje, a wspomnę jedynie o niepozornej rólce Rachel Weisz, która jako jedyna zrobiła potem dość sporą karierę - być może właśnie dlatego, że mało kto pamięta, iż kiedyś wystąpiła w tej padlinie.
dizajn robota - dokumentnie spartaczony. wyobraźcie sobie maszyne o wyglądzie dinozaura, człapiącą na ogromniastych stopach, z nieproporcjonalnie wielkim łbem, okręcającym się chaotycznie dookoła szyi o 360 stopni. mało? to teraz wyobraźcie sobie, że taki robot biega po ciasnych korytarzach biurowca korporacji militarnej Chaank. patrząc na sprawę z tej perspektywy, wcale nie dziwie się bohaterom, że humor ich nie opuszczał. też bym się zaśmiał, gdybym zobaczył coś takiego pędzące w moja stronę.
dobra, zamiast wyżywać się na bogu ducha winnej obsadzie i szydzić z rękodzieła zacnych animatorów, pośmiejmy się trochę z pana reżysera i scenarzysty w jednym - Stephena Norringtona, który do fabuły wplótł kilka âsmaczkówâ dla fanów horroru i sci-fi. âsmaczkówâ z założenia rzecz jasna, gdyż według mnie chciał on tylko pochwalić się znajomością nazwisk paru klasyków gatunku takich jak Jack Dante, John Carpenter, Sam Raimi, Scott Ridley czy wreszcie - absolutna szpica reżyserskiej elokwencji - Weyland i Yutani. w ogóle twórca death machine to osobistość ze wszech miar wielowymiarowa (sic!) âreżyserâ ów był całkiem niezłym kozakiem w branży efektów specjalnych, w tym twórcą animatronicznych modeli do takich hiciorów epoki analogowej jak âArenaâ, âAliensâ czy âHardwareâ. mało tego, kolo był również wykonawcą kukiełek do świetnego Hensonowskiego serialu âStorytellerâ oraz jednym z ojców potwora ze âSplit Secondâ Maylama. jak widać, współpraca z najlepszymi w branży (kolejno - Buechler, Winston, Henson) nie zawsze przekłada się na reżyserskie umiejętności.
tę buchającą emocjami (i cytatami:)) mini-recke zamierzam zakończyć osobista wycieczką: panie Norrington, spieprzyłeś pan koncertowo potencjalnie zajebistego SF-a i za to cię nie lubię. obyś sczeznął w piekle. na otarcie łez losowo wygenerowany kadr:
nie dajcie się zwieść - ten film jest gówno warty
fragmenty napisane italikami pochodzą ze strony: http://animalattack.pl/
05-01-2009, 00:23 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 24-01-2016, 18:40 przez Mierzwiak.)
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler
