UWAGA: TEKST BARDZO CHAOTYCZNY, ALE SPIESZĘ SIĘ, A MAM TROCHĘ DO POWIEDZENIA. :)
Ewenement - film świetny, jeśli oceniać każdy element osobno, i tylko dobry, jeśli oceniać go jako całość.
Zaczyna się nieźle - dość tanio zarysowując wewnętrzny konflikt młodego prawnika Kevina Lomaxa, który chęć osiągnięcia sukcesu przedkłada ponad sprawiedliwość. Otrzymuje propozycję pracy w wielkiej filmie, której szefem jest sam diabeł, kryjący się pod nazwiskiem John Milton (ja bym się na miejscu Miltona obraził - raczej nie chciałbym, żeby dawano szatanowi moje imię :) ). I tak rozpoczyna się upadek mężczyzny, którego pochłania pogoń za sukcesem.
Z oceną Adwokata mam wielki problem. Wydaje mi się, że już z założenia film ten miał być swego rodzaju pastiszem - świata prawników, nowobogackiego stylu życia, karierowiczów itp. Jednak z początku jest cholernie poważnie, bo mimo że kolorowo, to jednak ponuro jak w jakimś Omenie. I to jest ok, atmosfera jest ponura, napięcie budowane znakomicie. Tylko że w pewnym momencie twócy nakreślają GRUBĄ KRECHĘ i kończy się horror, a zaczyna wspomniana prześmiewczość i epatowanie humorem. Ta część też jest znakomita, świetnie zagrana itp., ale nijak nie pasuje do tego, co widzieliśmy wcześniej. Misternie budowana atmosfera zostaje zniszczona, fabuła komplikuje się w raczej głupawy sposób - wychodzi komedia. Znakomita, czarna komedia. Ale, do ciężkiej cholery, czemu tak nagle, bez zapowiedzi, bez sensu? Największą wadą filmu jest - o tak - bardzo bolesne przejście między jedną a drugą konwencją.
Elementy składowe są jednak znakomite. Horror straszny, humor śmieszny. Warto zaznaczyć, że film ma rewelacyjnie napisane dialogi (szczególnie te wypełnione humorem). Mój faworyt:
Kevin Lomax: Co z nią zrobiłeś?
John Milton: Powiedzmy w ten sposób: jeśli najbardziej wyuzdane czynności seksualne, jakie jesteś w stanie sobie wyobrazić, w skali od 1 do 10 mają 10, a 1 to typowa niedzielna wprawka w rodzinie Lomaxów, to dałbym sobie... żeby nie być nieskromnym... siedem.
Aktorstwo... Cóż, to jest film Ala Pacino. Facet jest geniuszem. Próbowałem jednak porównać jego występ z występem de Niro w Harrym Angelu, i wyszło mi że jednak de Niro jest lepszym diobołem. Rola Pacino jest bowiem zagrana tak, jak mogłaby być zagrana jego postać z Glengarry Glen Ross albo jakiegoś filmu gangsterskiego. Czyli - cwaniak, ale brak mu demonizmu.
Inni aktorzy nieźli, ale nie osiągają poziomu Alfonsa, a o Keanu Reevesie najlepiej zapomnieć.
Mimo, że dotąd głownie chwaliłem, film ma parę wad (oprócz wspomnianiego już rozgraniczenia konwencji). Wymienię je w punktach, będzie łatwiej.
1. Idiotycznie kiczowate ognie piekielne, wybuchy (po ch...olerę szatan wybucha?) i inne nadto stereotypowe szatańskie triki. Można było darować sobie tanie efekciarstwo i pozostać przy samych diabolicznych sugestiach
2. Debilizm wszech czasów, czyli żule w kamuflażu Predatora. Kiedy to zobaczyłem, myślałem że padnę ze śmiechu. Zdecydowanie element, który należałoby usunąć i zakopać na słonej pustyni
3. Amerykańska końcówka. Bardzo amerykańska. Oczywiście w pewnym sensie happy end. Pacino w ostatniej scenie jest tak "fajny", że aż mnie szlag trafia. Czemu nie darowali sobie ostatniego zakończenia...? A, no i oczywiście piosenka Stonesów w napisach. Spodziewałem się, wręcz przewidziałem że na końcu usłyszę Stonesów. W pewnym momencie film zaczął się robić tak "cool", że nabrałem pewności że Stonesi się tu na pewno znajdą, by dopełnić wizję. No i są - tylko że nie Sympathy for the devil, czego oczekiwałem, a Paint in Black. Tyż fajnie. Szkoda, że aż tak cholernie, megaultra fajnie, że zepsuło ogólnie dobre wrażenie jakie wywołał film.
Adwokata diabła, pomimo wad, polubiłem. Z pewnością znajdzie się dla niego miejsce w kolekcji dvd. Tylko że można było z tego materiału zrobić dwa jeszcze lepsze filmy... 8\10
Ewenement - film świetny, jeśli oceniać każdy element osobno, i tylko dobry, jeśli oceniać go jako całość.
Zaczyna się nieźle - dość tanio zarysowując wewnętrzny konflikt młodego prawnika Kevina Lomaxa, który chęć osiągnięcia sukcesu przedkłada ponad sprawiedliwość. Otrzymuje propozycję pracy w wielkiej filmie, której szefem jest sam diabeł, kryjący się pod nazwiskiem John Milton (ja bym się na miejscu Miltona obraził - raczej nie chciałbym, żeby dawano szatanowi moje imię :) ). I tak rozpoczyna się upadek mężczyzny, którego pochłania pogoń za sukcesem.
Z oceną Adwokata mam wielki problem. Wydaje mi się, że już z założenia film ten miał być swego rodzaju pastiszem - świata prawników, nowobogackiego stylu życia, karierowiczów itp. Jednak z początku jest cholernie poważnie, bo mimo że kolorowo, to jednak ponuro jak w jakimś Omenie. I to jest ok, atmosfera jest ponura, napięcie budowane znakomicie. Tylko że w pewnym momencie twócy nakreślają GRUBĄ KRECHĘ i kończy się horror, a zaczyna wspomniana prześmiewczość i epatowanie humorem. Ta część też jest znakomita, świetnie zagrana itp., ale nijak nie pasuje do tego, co widzieliśmy wcześniej. Misternie budowana atmosfera zostaje zniszczona, fabuła komplikuje się w raczej głupawy sposób - wychodzi komedia. Znakomita, czarna komedia. Ale, do ciężkiej cholery, czemu tak nagle, bez zapowiedzi, bez sensu? Największą wadą filmu jest - o tak - bardzo bolesne przejście między jedną a drugą konwencją.
Elementy składowe są jednak znakomite. Horror straszny, humor śmieszny. Warto zaznaczyć, że film ma rewelacyjnie napisane dialogi (szczególnie te wypełnione humorem). Mój faworyt:
Kevin Lomax: Co z nią zrobiłeś?
John Milton: Powiedzmy w ten sposób: jeśli najbardziej wyuzdane czynności seksualne, jakie jesteś w stanie sobie wyobrazić, w skali od 1 do 10 mają 10, a 1 to typowa niedzielna wprawka w rodzinie Lomaxów, to dałbym sobie... żeby nie być nieskromnym... siedem.
Aktorstwo... Cóż, to jest film Ala Pacino. Facet jest geniuszem. Próbowałem jednak porównać jego występ z występem de Niro w Harrym Angelu, i wyszło mi że jednak de Niro jest lepszym diobołem. Rola Pacino jest bowiem zagrana tak, jak mogłaby być zagrana jego postać z Glengarry Glen Ross albo jakiegoś filmu gangsterskiego. Czyli - cwaniak, ale brak mu demonizmu.
Inni aktorzy nieźli, ale nie osiągają poziomu Alfonsa, a o Keanu Reevesie najlepiej zapomnieć.
Mimo, że dotąd głownie chwaliłem, film ma parę wad (oprócz wspomnianiego już rozgraniczenia konwencji). Wymienię je w punktach, będzie łatwiej.
1. Idiotycznie kiczowate ognie piekielne, wybuchy (po ch...olerę szatan wybucha?) i inne nadto stereotypowe szatańskie triki. Można było darować sobie tanie efekciarstwo i pozostać przy samych diabolicznych sugestiach
2. Debilizm wszech czasów, czyli żule w kamuflażu Predatora. Kiedy to zobaczyłem, myślałem że padnę ze śmiechu. Zdecydowanie element, który należałoby usunąć i zakopać na słonej pustyni
3. Amerykańska końcówka. Bardzo amerykańska. Oczywiście w pewnym sensie happy end. Pacino w ostatniej scenie jest tak "fajny", że aż mnie szlag trafia. Czemu nie darowali sobie ostatniego zakończenia...? A, no i oczywiście piosenka Stonesów w napisach. Spodziewałem się, wręcz przewidziałem że na końcu usłyszę Stonesów. W pewnym momencie film zaczął się robić tak "cool", że nabrałem pewności że Stonesi się tu na pewno znajdą, by dopełnić wizję. No i są - tylko że nie Sympathy for the devil, czego oczekiwałem, a Paint in Black. Tyż fajnie. Szkoda, że aż tak cholernie, megaultra fajnie, że zepsuło ogólnie dobre wrażenie jakie wywołał film.
Adwokata diabła, pomimo wad, polubiłem. Z pewnością znajdzie się dla niego miejsce w kolekcji dvd. Tylko że można było z tego materiału zrobić dwa jeszcze lepsze filmy... 8\10
13-05-2007, 21:23
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler
