[Scheckley]

Kolejna udana wizyta w kinie w ramach wyszukiwania seansów klasyki kina, tym razem byłem na "Rozmowie" Francisa Forda Coppoli z 1974 r.

Mały blubr co do fabuły:

"Harry Caul (Gene Hackman) jest ekspertem od inwigilacji, prowadzi własną firmę w San Francisco. Cieszy się wysokim szacunkiem w swojej branży. Caul ma obsesję na punkcie własnej prywatności; jego mieszkanie jest prawie nieumeblowane za drzwiami z trzema zamkami, dzwoni z publicznych automatów i twierdzi, że nie ma w domu telefonu, a jego biuro otoczone drucianą siatką znajduje się w kącie wielkiego magazynu. Caul w pracy jest profesjonalistą w każdym calu, ale kontakty prywatne przychodzą mu z trudem.

Harry i jego przyjaciel Stan (John Cazale) podjęli się zadania monitorowania rozmowy pewnej pary (Cindy Williams i Frederic Forrest), gdy będzie ona przechodziła przez zatłoczony Union Square w San Francisco. Wykonują to trudne zlecenie, ale Caula stopniowo coraz bardziej dręczą wątpliwości dotyczące faktycznego znaczenia tej rozmowy. Myśli o tym, co może spotkać tę parę po wysłuchaniu taśmy przez klienta. Przez cały film puszcza w kółko tę taśmę, starając się jak najwierniej odtworzyć słowa podsłuchiwanych. Wyłapuje kluczowe, chociaż dwuznaczne zdanie ukryte pod melodią graną przez ulicznego muzyka: „Zabiłby nas, gdyby znalazł okazję” i ciągle interpretuje na nowo jego znaczenie w świetle tego, co wie i co zgaduje".

[/align]

Jak widać skala historii jest dosyć mała, odmienna od  wcześniejszego o dwa lata epickiego "Ojca chrzestnego" tego samego reżysera. Sam film zasadniczo to kino moralnego niepokoju. Niemniej jest coś magnetycznego w stonowanej grze Hackmana, który na ekranie tworzy postać wycofanego i dręczonego przez wyrzuty sumienia bohatera. Jest to film na wskroś niehollywoodzki, odnoszący się do osobistej tragedii Caula, którego samotność wprost wyziera z ekranu i czasami jest go po prostu przykro oglądać.  Co więcej nie ma tutaj elementu przełamania, Coppola daje nam obraz człowieka słabego przez swoją samotność, będącego jedynie wyspecjalizowanym trybikiem w większej maszynie, której sam nie rozumie. 

Spoiler

Caul bowiem jest w stanie zapobiec zabójstwu pomimo tego, że udaje się do hotelu gdzie ma ono być popełnione. Jedyne na co go stać to wynajęcie hotelowego pokoju zaraz obok pokoju, gdzie ma dojść do zbrodni. Facet siedzi i nasłuchuje, gdy jednak za ścianą dochodzi do erupcji przemocy dostaje ataku paniki i nie jest nawet w stanie zadzwonić na policję. Co więcej okazuję się, że podsłuchiwana przez Caula para nie tyle miała być ofiarą planowanego morderstwa, co.... sama planowała zabójstwo dyrektora, a Caul został przez nią wykorzystany do zastawienia pułapki. 

Hackman w jednej ze swoich lepszych ról, na drugim planie charakterystyczny John Cazalle oraz młody Harrison Ford, w czasach gdy grał krótkie, ale charakterystyczne epizody. 

Copola stworzył film idealnie wpisujący się w klimat paranoicznej epoki po Watergate, a przy tym specyficzny hołd oddany filmom Hitchcocka, które również grały (jak np. "Vertigo") na podobnej nucie. 

[Melvin27]

Świetny film, zakończenie ryje mocno beret