[Derelict Machine]

Kolejny absolutny sztos, który jakimś cudem uchował się przed tematem na forum.





Przepiękna brudna stylówka. Dziełko trzeba jeszcze pochwalić za fajne użycie rotoskopii, które tworzy zajebisty klimat. Do listy pozytywów dorzuciłbym także świetny voice acting.

[Corn]

To ostatni z filmów Bakshiego, którego nie widziałem. Wszystkie poprzednie były poniżej oczekiwań (czyt. koszmarnie słabe) i aż boje się podchodzić do Wizardsów

[Mefisto]

No nie - jeśli innych jego filmów nie kupiłeś, to tego tym bardziej. Ja Bakshiego lubię, a Wizards mnie rozczarowało. Nie jest to zły film, ale niewykorzystany potencjał.

[OGPUEE]

Wiecie, że Bakshi robił ten film z myślą o kinie familijnym :)? Film, który ma przekleństwa, trupy w kadrze, gołe wróżki i naziolską symbolikę :). I główna postać kobieca (widać, że dawno niewybolcowana) wygląda jakby uczestniczyła w castingu do Ognia Lodu. Jak ginęły te wszystkie urocze postacijki (w tym elfik dubbingowany przez Marka Hamilla), to od razu skojarzyło mi się z Happy Tree Friends.

I widać, że Bakshi w sumie aż tak dobrze nie czuł się w młodszej demografii, bo cały czas są momenty zbliżające się do Kota Fritza i co niektóre podteksty. Także panuje tu szorstka stylistyka, a muzyka bardziej grindhouse'owa. Jakbym miał to opisać - to Smerfy były zrobione przez Roberta Crumba. Z drugiej strony, z tych wszystkich mrocznych filmów fantasy dla dzieci z lat 70./80. ten jest najmniej traumatyzujący. W zasadzie film jest nawet pogodny i sporo tu humoru (jak obiekty popkultury brane za artefakty dawnych religii). Tak jak w przypadku Powrotu Batmana 5-latkowi bym nie puścił, ale wczesna podstawówka na luzie mogłaby to ujrzeć bez problemu.

Unikalne, że sługusy głównego złola same w sobie nie są złe i nie chcą ich zabijać, a czasem najpierw pytają, a potem zabijają. Mocno zaskoczył mnie jeden twist odbywający sie w połowie. Szczerze, nie spodziewałem się. I w końcówce też główny bohater dość niespodziewanie rozwiązuje sprawę z bratem.

Widać oszczędzanie na budżecie, jak retrospekcje co skrócone zdarzenie w formie statycznych rysunków i towarzyszącej narracji. Voice-acting też jakiś nienajlepszy. Za to tła, jak to zwykle u Bakshiego, dość fajne/różnorodne i odpowiadające klimatowi danych scen. No i chyba pierwszy raz Bakshi zastosował ten iryzujący rotoscoping.

Ciekawe to dzieło, choć mocno nieoszlifowane i czuć, że to spoza strefy komfortu Bakshiego. Ale trzeba przyznać bok Władcy pierścieni to i tak jedyny jego film, który faktycznie jest jakiś familijny.

6/10

Taka ciekawostka: Bakshiemu proponowano nawet reżyserię Czarnego kotła, ale wkrótce sam stwierdził, że to nie dla niego :).