Film wygenerowany przez ChatGPT

Na drodze do nieograniczonej eksploatacji światów i uniwersów stoi jednak biologia. Tytuł nawiązujący do przeszłości, o ile nie jest zupełnym remakiem, musi jakoś wiązać się z oryginałem, np. poprzez aktorów. Stąd w Once and Always musiały pojawić się twarze z pierwszego sezonu, w Gwiezdnych wojnach – obsada z oryginalnej trylogii, a w najnowszym Matriksie – Keanu Reeves.

Oryginalne postacie nadają kolejnym odsłonom franczyz „kanoniczności” w oczach starych fanów. Bez ich udziału projekty tracą na wiarygodności. Nie zawsze pojawienie się w filmie tych samych aktorów jest możliwe – obsadę Once and Always trzeba było uzupełnić aktorami z drugiego sezonu Power Rangers, ponieważ nie wszyscy zgodzili się na powrót, a Thuy Trang, aktorka grającą żółtą wojowniczkę, zginęła w wypadku samochodowym w 2001 r. Jej pamięci zresztą poświęcony jest cały odcinek – przecież „once a Ranger, always a Ranger”.

Jednak i tutaj dominacja intelektualnej własności zmienia przemysł rozrywkowy. Rola aktorów w powodzeniu franczyzy zaczyna się kurczyć, gdyż klasyczna figura gwiazdy filmowej wymiera. Widzowie mają czuć więź emocjonalną z uniwersum jako takim, nie z człowiekiem. Dla powodzenia kolejnego rebootu Batmana nie ma znaczenia, czy jego rolę odegra Ben Affleck, czy Robert Pattinson – jako widz mam iść na Batmana.

Aktor sprowadzony zostaje do stewarda danej postaci – jego zadaniem jest odegrać daną „własność intelektualną” na tyle dobrze, by koszty produkcji zwróciły się z nawiązką. Jeśli widownia źle zareaguje na konkretną wersję postaci, np. na nieudanego Jokera – Jareda Leto, Warner Bros może dokonać resetu i w tej roli obsadzić Joaquina Phoenixa. Jeśli Joker-Phoenix widowni się spodoba, to można nakręcić sequel. Kto wie? Być może Joker-Phoenix w przyszłości zmierzy się z Batmanem-Pattinsonem?

„Wieczne postacie” jako instytucje przeżyją aktorów. Wraz z rozwojem generatywnej sztucznej inteligencji i doskonaleniem efektów komputerowych starzenie się lub nawet śmierć aktora nie będzie stanowić już problemu dla produkcji. Udowodnił to Disney, gdy przywrócił do życia Carrie Fisher z lat 70. na potrzeby Łotra 1.

Strajkujący właśnie scenarzyści z niepokojem patrzą na błyskawiczny rozwój chatbotów i dużych modeli językowych. W obecnym kształcie nie stanowią one jeszcze zagrożenia dla ich pracy, ale gwałtowny rozwój SI daje do myślenia hollywoodzkim decydentom, którzy z wielką chęcią zaoszczędziliby na kolejnym aspekcie produkcji.

Oryginalni Power Rangers musieli się mierzyć z oskarżeniami o wyzyskiwanie młodych aktorów. Nietrudno sobie wyobrazić, że w niedalekiej przyszłości koncerny przemysłowe będą chciały wymusić na nich przekazanie praw do swojego wizerunku in perpetuum. Wtedy nic już nie będzie stało na przeszkodzie, by w nieskończoność wydobywać nowy kontent i kolejne zyski z ukochanych przez publikę postaci rzuconych w wygenerowane bez udziału ludzkiego umysłu scenariusze.

***

Ograniczanie ryzyka biznesowego zabija kreatywność nie tylko w świecie rozrywki. To każe zastanowić się nad tym, czy kapitalizm w swoim zaawansowanym stadium nie zagraża kreatywności jako takiej. W połączeniu ze strategią „wiecznych marek” przemysł rozrywkowy zmierza w stronę popkultury wiecznego recyklingu i dominacji rozwodnionych na potrzeby międzynarodowego widza marek i franczyz.

Mają one coraz mniej wspólnego z kulturą, a coraz więcej, by znów nawiązać do głośnych słów Martina Scorsesego, z parkiem rozrywki. W nim dojrzała już klientela będzie mogła zapomnieć o trudach dorosłości dzięki powrotom do swojego dzieciństwa. Pozostaje tylko pytanie, za jaką cenę.