Na koniec roku udało mi się przeczytać trzecią już w moim życiu ksiązke ze świata Gwiezdnych Wojen. Mowa tutaj o powieści „Tarkin” Jamesa Luceno (ur. 1947). W sumie to wszystkie książki jakie czytałem z tego uniwersum były tego autora – „Darth Plagueis” był całkiem spoko, podobnie jak „Katalizator” książkowy prequel do „Rogue One”. Ot takie pozycje rozszerzające znany fikcyjny świat, których czytanie nie boli (chociaż momentami może pomęczyć, ale o tym później).

„Tarkin” to oczywiście powieść o Wielkim Moffie Wilhuffie Tarkinie, ikonicznej gwiezdnowojennej postaci znanej z epizodu IV. Akcja powieści to zasadniczo epizod z życia Tarkina i Imperium umiejscowiony około pięciu lat po Wojnach Klonów. Tarkin nie bez kłopotów powoli awansuje w imperialnej hierarchii. Będąc odpowiedzialnym za projekt ruchomej stacji bojowej i związaną z tym logistykę spędza jednak czas z dala od Coruscant i krążą słuchy, że wypadł on z łask Imperatora. Gdy baza gdzie stacjonuje staje się obiektem podstępnego ataku Tarkin musi odnaleźć sprawców i szybko się z nimi rozprawić, by nie doszło do zagrożenia wielkiego projektu. Po drodze obserwujemy kolejne warstwy zawiązanej przeciwko ambitnemu oficerowi intrygi, która ma go zniszczyć. Zagadka ataku wiedzie bowiem do najwyższych kręgów władzy Imperium Galaktycznego, gdzie ambitni rywale zrobią wszystko by wspiąć się na szczyt władzy, a wszystko pod czujnym okiem Palpatine’a…

Jest jedna z pierwszych książek z tzw. Nowego Kanonu, który powstał po kasacji Expended Universe przez Disneya i jednocześnia pierwsza wydana w Polsce książka Star Wars wydana przez wydawnictwo Uroboros (wcześniej książki z Gwiezdnych Wojen wydawało Amber).

Ogólne wrażenia – całkiem fajne czytadło, autor pogłębia postać Tarkina opisując jego przeszłość na rodzinnej planecie Eriadu w obszernych retrospekcjach, przez co poznajemy metody i sposób rozumowania Tarkina. Ambitny i surowy, a przy tym skuteczny i nastawiony na sukces, bezwzględny wobec wrogów – idealny oficer Imperium i sługa Imperatora. Z akcji powieści można dowiedzieć się, że Tarkin podejrzewa Palpatine’a i Vadera o bycie Sithami, ale mu to nie przeszkadza. Imperium położyło bowiem kres skorumpowanej Republice i zaprowadza teraz prawdziwy porządek, a porządek i spokój są dla Tarkina najwyższą wartością. A jak widać z powieście, nie cofnie się on przed niczym by je zaprowadzić.

Wada powieści to nieco męczące opisy technikaliów. Jakkolwiek nawet ciekawe, tak gdy czytałem książkę to trochę mi zgrzytało z wizją Jedi i Mocy i ogólnie uniwersum. Z jednej strony miecze świetlne a z drugiej mozolne poszukiwania po numerach seryjnych broni śladów nielegalnego obrotu technologią z czasów Wojen Klonów. Niemniej po odczarowaniu tego świata przez „Andora” jestem w stanie przymknąć na to oko.

Ciekawe są również rzucane mimochodem przez Luceno informację o ukrytej pod świątynią Jedi starożytnej kapliczce Sithów, której moce oddziaływały na rycerzy Jedi pod koniec Republiki, mącąc ich osąd wydarzeń. Jest też wyjaśniona jaka była motywacja Palpatine’a gdy sięga po władzę. Plagueis chciał władzy nad życiem, jego powstaniem i końcem, ten pierwszy zaś chce zniszczyć i stworzyć na nowo cały Wszechświat…

Ogólnie fajna lektura na zimowy wieczór, chociaż przez dość głębokie umiejscowienie w lore uniwersum zdecydowanie dla każdego. Sam korzystałem z wyszukiwarki by wyobrazić sobie należnie niektóre maszyny i rasy, których nazwy padają w książce.

Solidne 7 na 10.

Motywacje Palpiego:

Katalizator byył spoko, taki imperialny Projekt Manhattan z Krennicem w roli generała Gorvesa i Galenem Erso jako Oppenheimerem Niemniej po Andorze te liczne nawiązania do Jedi i Wojen Klonów czytało się trochę dziwnie, no ale to bardziej przez to jaki sposób opowiesci w serialu narzucił Gilroy.

Szopman dzięki za polecani, już zamówiłem w bibliotece Kenobiego, ciekaw jestem czy ta wariacja historii jest lepsza od tej zaprezentowanej w serialu. Co do reszty to pewnie skuszę się jeszcze na Maskę kłamstw, a potem zobaczę jak czas pozwoli.