Końcówka z żarciem diamentów jest świetna, ale sceną filmu jest ta, gdy Szell przechodzi przez jubilerską dzielnicę i zostaje rozpoznany.

mamy ŚWIETNĄ główną bohaterkę - lasia nie dość, że ładna, to przy okazji silna psychicznie - od razu zaczyna kombinować i bierze sprawy w swoje ręce, nie załamując się ani na chwilę. I co? I kończy jak ostatnia pipa. Po prostu rozczarowanie dziesięciolecia - to mogła być bohaterka na miarę Heather Langenkamp z Freddy'ego, a nawet Sary Connor.

Dalej - mamy bohatera-mężczyznę, o którym na większość filmu reżyser zapomina. Mamy potencjalnie fajne akcje, które, jak się zastanowić, nie mają za grosz sensu - np. dziadek w samochodzie znajduje uciekającą kobietę, wyjmuje z bagażnika termos, stawia go na dachu, za chwilę w termosie pojawia się dziura. A po kolejnej chwili mózg dziadka rozpryskuje się na szybę. Co jest w założeniu całkiem ciekawe, ale też bezsensowne - termos był przyklejony do dachu, że nie ruszył się pod wpływem uderzenia? Wiem że to w sumie czepianie się drobiazgu, ale ten drobiazg sprawił, że potencjalnie zarąbista scena przyprawiła mnie o facepalm.

W zasadzie każda akcja w filmie jest psuta jakimiś głupotami. Lasia wchodzi do szopy pełnej broni porozwieszanej na ścianach (w tym noży), i co bierze? Nic. Potem gdzieś znajduje scyzoryk. Udaje się jej postrzelić mordercę - zamiast go dobić jedną z MILIONA broni w okolicy, zdziela go dwa razy kolbą w plecy i jest zadowolona. I o co chodziło z tymi psującymi się sprzętami przy kraterze? Rozumiem że samochód mógł załatwić Mick podczas nieobecności bohaterów, ale czemu zepsuły im się zegarki? Tylko nie mówcie, że to miało oznaczać, że już w zasadzie są martwi, bo taka symbolika dla debili jest wyłącznie wkurzająca.