- I'm your father, Freddie. I've come here to kill you.
- Are you really my dad?
- As far as i know.
BANG!

- w książce Russel zostaje zatrzymany po starciu z Danem i jego żoną, w czasie którego w ostatniej chwili rezygnuje z zabicia ich syna,
- ...i zostaje wyciągnięty z pudła przez Dane'a, który wycofuje zarzuty,
- ...a żona tego ostatniego przez cały czas wie, co szykuje mąż z Benem i Jimem Bobem,
- wszyscy też wychodzą żywi z finału.

gdzie zgubił kawałek ucha.

Może mrugnąłem w złym momencie i nie zauważyłem, ale czy wątek trupa w domu głównego bohatera zostaje jakoś rozwiązany? Hall przecież tak mocno chce się dowiedzieć kogo zabił. I jakoś dziwnie mi zrozumieć, że pozorując czyjąś śmierć ktoś ucieka się do takiego sposobu. To nie powinna być jakaś bardziej, że tak powiem, oficjalna i zbiurokratyzowana procedura, a nie, że jakiś szeryf z zadupia wchodzi sobie do domu i nagle postanawia wykorzystać ciało do akcji federalnych, mając przy tym w dupie prawdziwą tożsamość denata?

Akurat w książce jest podobnie - policjant z zadupia wykorzystuje trupa, aby wmówić wszystkim, że to zupełnie ktoś inny, wiedząc, że działa na korzyść federalnych i ci to potwierdzą. Tylko później nieco pozmieniali w stosunku do powieści. W filmie gliniarze chcą zabić Sheparda, kończąc w ten sposób sprawę, a w książce mają nadzieję, że samo jego aresztowanie (po tym jak włamał się do domu Halla) wystarczy. Tyle, że Dane (Hall) przekonany, że zabił inną osobę, wycofuje zarzuty wobec Sheparda i razem zaczynają działać. I rzeczywiście nie dowiadujemy się, kogo naprawdę zabił Dane, w przeciwieństwie do książki - nie jestem pewien tylko, od kogo się o tym dowiaduje, od Jim Boba czy gliniarza. Za to tuż po finałowej strzelaninie jest króciutki epilog w jego domu, rozmowa z policjantem, a potem z Russelem, który w książce przeżywa. Chyba wtedy wszystko się wyjaśnia względem trupa z początku historii. W filmie tego nie ma, bo: 1) Russel nie żyje, 2) samemu Dane'owi chyba przestało na tym zależeć. Poza tym film się kończy w świetnym momencie, żadnych więcej epilogów nie potrzebuje. Jedynie ta rzewna muzyczka, ktora wchodzi na napisach końcowych jest z dupy.