Cytat:Nasz piękny park nosił niegdyś, jak opowiadał mi nieboszczyk dziade, imie marszałka Piłsudskiego. Później, w czasie wojny światowej zmieniono tę nazwę na Park Horsta Wessela. Po wojnie patronami parku zostali bohaterowie Stalingradu i byli nimi bardzo długo - do czasu, gdy marszałek Piłsudski ponownie wrócił do łask, a jego popiersie do parku. Później, gdzieś około roku 1993, nastała Era Szybkich Zmian. Marszałek Piłsudski zaczął się źle kojarzyć - nosił wąsy i robił przewroty, głównie w maju, a nie były to czasy, gdy można było tolerować w parkach popiersia facetów z wąsami, lubiących podnosić zbrojną rękę na legalną władzę, niezależnie od efektu i pory roku. Park przemianowano tedy na Park Orła Białego, ale wówczas inne narodowości, których w Suwałkach było już bez liku, zaprotestowały gorąco. I czynnie. Nazwano więc park Ogrodem Ducha Świętego, ale po trzydniowym strajku banków postanowiono nazwę zmienić. Zaproponowano: Park Grunwaldzki, ale zaprotestowali Niemcy. Zaproponowano: Park Adama Mickiewicza, ale zaprotestowali Litwini, ze względu na pisownię i inskrypcję: "polski poeta" na projekcie pomnika. Zaproponowano: Park Przyjaźni, ale zaprotestowali wszyscy. W rezultacie ochrzczono park imieniem króla Jana III Sobieskiego i tak już zostało, prawdopodobnie dlatego, że odsetek Turków w Suwałkach jest znikomy, a ich lobby nie ma żadnej siły przebicia. Właściciel restauracji "Istanbul Kebab" Mustafa Baskar Yusuf Oglu mógł zaś sobie strajkować do usranej śmierci.
Młodzież suwalska nie przejmowała się tym wszystkim i po staremu mówiła "nasze parczysko" albo "nasz Lasek Kopulasek".

Cytat: Indyk zaklął nieładnie i łypnął na mnie okiem. Zarechotałem. Cholera, minął już ponad rok, a nie przestawała mnie śmieszyć ta zabawna historia. Zaś Indyka nie przestawała złościć.
Sprawa, widzicie, miała się następująco: jakieś dwa lata temu nazad zaczęła się moda na - jak to określano - korzenie. Znaczna część mieszkańców Suwałk i okolic, w tym i rodzina Indyka, poczuła się znienacka Litwinami z dziada pradziada - takimi, co to razem ze Świdrygiełłą chodzili na Ragnetę i Nowe Kowno i z Kiejstutem przelatywali Niemen napadać Teutony. W podaniach pisanych do Związku Patriotów Lewobrzeżnej Litwy i Żmudzi powtarzały się wzruszające enuncjacje o miłości do brzegów rzeczki Wilejki, pól malowanych zbożem rozmaitem, pałającej dzięcieliny i Matki Boskiej Ostrobramskiej oraz nie mniej wzruszające pytania, czy stoi aby nadal Wielki Baublis tam, gdzie winien stać, albowiem cała rodzina uzależnia swoje dalsze szczęście od tego, czy stoi. Powód przebudzenia się patriotyzmu był prozaiczny - Litwini, w myśl ustawy o mniejszościach narodowych, mieli mnóstwo przywilejów i ulg, w tym podatkowych, i nie podpadali pod Kurię.
Bardzo wielu moich kolegów ze szkoły zostało nagle Litwinami - skutkiem, rzecz jasna, odpowiednich deklaracji i podań rodziców. Nieledwie z dnia na dzień Wochowicz zażądał, by nauczyciele nazywali go Vochaviciusem, z Maklakowskiego zrobił się rdzenny Maklakauskas, a ze Złotkowskiego stuprocentowy Goldbergis.
I tu zaczęła się wielka tragedia Indyków. Sympatyczny i smakowity ptak, który udzielił rodzinie swego miana, po litewsku nazywa się Kałakutas. Głowa rodu Indyków, zwykle flegmatyczny i poważny pan Adam, wpadł w furię, gdy oznajmiono mu, że i owszem, jego podanie o litewskość rozpatrzy się pozytywnie, ale ma od zaraz zwać się Adomasem Kałakutasem.
Pan Adam odwołał się, ale Związek Patriotów Lewobrzeżnej Litwy i Żmudzi był nieugięty i nie zgodził się na żadne trącące polskością mutacje, takie jak Indykas, Indykis czy Indykiszkis. Koncepcję, aby pan Adam uzyskał wprzódy naturalizację u Amerykanów jako Turkey i dopiero później wrócił na ojczyzny łono jako Terkulis, rodzina Indyków uznała za idiotyczną, czasochłonną i kosztowną. Na zarzut zaś, że obiekcje pana Adama trącą polskim szowinizmem, bo rzeczony kutas żadnego rdzennego Litwina ani ośmiesza, ani znieważa, pan Adam uczenie i erudycko obrugał komisję, używając na przemian zwrotów: "Pocałujcie mnie w dupę" i "Papuciok szykini". Urażona do żywego komisja posłała dokumenty ad acta, a Indyka do diabła.

Cytat: - Jarek? - Analiza pociągnęła nosem.
- Co?
- Nie mam majtek.
- Co?
- Nie mam majtek. Ojciec mnie zabije, gdy wrócę bez majtek.
Ha, to nie było wykluczone. Inżynier Budischewsky słynął z żelaznej ręki i żelaznej moralności. Miał na tym punkcie zwykłego zajoba - zdaje się, że już wam o tym wspominałem. Oczyma duszy zobaczyłem Analizę na fotelu aeroplanie u doktora Zduna, mającego wystawić zaświadczenie o niepokalaniu. Doktor Zdun, który od jakiegoś czasu nie zarabiał już na tym co dawniej, odbijał sobie na zaświadczeniach, bo bez takiego zaświadczenia były trudności ze ślubem kościelnym, a jeśli dziewczyna była niepełnoletnia, mogła wylądować w domu poprawczym w Waplewie. Lewe zaświadczenie, jak wiedziałem, kosztowało sześć tysięcy złotych. Majątek.
- Ania?
- Aha?
- Zrobili ci coś? Przepraszam, że pytam, wiem, że gówno mi do tego, ale...
- Nie. Niczego mi nie zrobili. Ściągnęli mi majtki i... dotykali mnie. Nic więcej. Oni się bali, Jarek... Dotykali mnie i ciągle się rozglądali, i nie odkładali tych karabinów...
- Cicho, Ania, cicho.
- ...śmierdzieli tym strachem, potem, dymem, śmierdzieli tym, co śmierdzi tu, w tym dole, tym, co zostaje po wybuchu... I tym, czym śmierdzą mundury, wiesz, czymś takim, od czego łzawią oczy. Nie zapomnę tego... to mi się będzie po nocach śniło...
- Cicho, Ania.
- Ale nic mi nie zrobili - szepnęła. - Nic. Jeden chciał... Cały się trząsł... Uderzył mnie. W twarz mnie uderzył. Ale zostawili mnie i uciekli... Jarek... To już nie są ludzie... Już nie.
- To ludzie, Ania - powiedziałem z przekonaniem, dotykając listu szeleszczącego w mojej kieszeni.
- Jarek?
- Co?
- Powiedzieć księdzu? O tym, co mi zrobili?
Dziewczyna była zaiste niedzisiejsza. Ewangelicko-neofickie wpływy inżyniera Budischewsky'ego zupełnie zabiły w niej instynkt samozachowawczy.
- Nie, Ania. Nic nie mów księdzu.
- Nawet na spowiedzi?
- Nawet. Analiza, co ty, spałaś na religii czy jak? Spowiadać się trzeba z grzechów. Jeśli coś ukradniesz albo będziesz wymawiać imię nadaremno. Jeśli nie będziesz czcić ojca swego. Ale nie jest napisane, że trzeba się spowiadać, jeśli ktoś ściągnie ci przemocą majtki.
- Eee - powiedziała niepewnie Analiza. - A grzech nieczystości? Co ty się na tym znasz? Ksiądz mówi, że ty i twój ojciec jesteście ateusze głusi i ślepi czy jakoś tak... Że ty nie jesteś... Jak to się mówi? Aha, że nie jesteś na podobieństwo. Nie, muszę się wyspowiadać... A ojciec mnie zabije...
Analiza opuściła głowę i znowu zaczęła szlochać. Cóż, nie było wyjścia. Pokonałem w sobie słuszny gniew na księdza Kociubę. Mężczyzna, który siedzi razem z kobietą w leju po bombie, musi się nią opiekować. Uspokajać ją. Dać poczucie bezpieczeństwa. Prawda? Mam rację czy nie?
- Analiza - powiedziałem szorstko. - Ksiądz Kociuba jest bałwan i pieprzy farmazony. Zaraz ci udowodnię, że znam się na katechizmie i Piśmie. Albowiem napisane jest w... liście Ambrożego do Efezjan...
Analiza przestała płakać i patrzyła na mnie z otwartymi ustami. Nie było wyjścia. Jechałem dalej Ambrożym.
- Napisane jest - trułem, robiąc mądrą minę - że przyszli kaduceusze...
- Chyba saduceusze?
- Nie przeszkadzaj. Przyszli, jak mówię, saduceusze i ci... no... celnicy do Ambrożego i rzekli: "Zaprawdę, święty mężu, czy popełniła grzech Żydówka, której rzymscy legioniści ściągnęli przemocą majtki?" A Ambroży narysował na piasku kółko i krzyżyk...
- Co?
- Nie przerywaj. I rzekł święty: "Cóż oto widzicie?" "Zaprawdę to widzimy kółko i krzyżyk" - odrzekli celnicy. "Tak tedy zaprawdę powiadam wam - rzekł Ambroży - oto dowód, że nie popełniła grzechu owa niewiasta i lepiej idźcie sobie do domów waszych, celnicy, bo nie jesteście wszak bez winy i nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Idźcie sobie, albowiem zaprawdę powiadam wam - zaraz wezmę kamień i rzucę w was tym kamieniem". I odeszli celnicy z wielkim wstydem, albowiem zbłądzili, oczerniając ową niewiastę.

Myślałem że jebnę na glebę, jak to pierwszy raz przeczytałem

Świetna książka, ale za krótka:P Mimo ponad 900 stron, książka za szybko się kończy. Samo rozwiązanie zagadki kopuły fascynujące i bardzo dobre (choć wielu zapewne się nie spodoba), ale ta końcówka pozostawia jakiś taki niedosyt. Np. koniec głównego czarnego charakteru mnie nie satysfakcjonuje. Liczyłem na jakąś ostateczną konfrontację między dobrem a złem, ale widać każdy umiera samotnie:)

Za wadę może ktoś uznać jednowymiarowość postaci - wszystko jest albo czarne albo białe. Ale mnie to nie przeszkadzało, bo jak na Kinga przystało postacie są wykreowane świetnie. Nawet te pojawiające się jedynie na chwilę.

Akcja cały czas gna do przodu, wizja miasta odciętego od świata przerażająca i fascynująca. Dawno się tak nie emocjonowałem przy czytaniu książki - w stosunku do niektórych bohaterów czułem autentyczną chęć mordu:D