Cytat:nie usiłuj wmówić mi, że myślę coś innego niż myślę

Cytat:Scenografia - jej kolorystyka (co wiąże się z oświetleniem) - w A3 mi się nie podoba. Zdjęcia są niewyraźne i rozmyte, brak im ostrości.

Cytat:Brak tu pamiętnych ujęć, takich jak w innych filmach serii

Cytat:Brak tu jakichkolwiek detali, scenografia jest jakby zamglona, a przez to niewiarygodna, przynajmniej dla mnie. Nie uwierzyłem, że od lat egzystują tam ludzie.

Cytat:Ogólnie rzecz biorąc, treściowo A3 jest jak najbardziej ok (choć zdecydowanie najgorszy, najnudniejszy, najbardziej wtórny z trylogii)

Cytat:Weźmy operatora bez inwencji - i jak z tego mają wyjść ciekawe zdjęcia? One są jak najbardziej poprawne, standardowe, wręcz podręcznikowe. Ale nie ma się czym - szczególnie na tle reszty serii - zachwycać.

Gieferg napisał(a):Powiem inaczej - nie histeryzuj :P
Jak nie chcesz komentarzy to nei pisz o tym na forum, proste :P

Military napisał(a):Żeby komentować, trzeba jeszcze mieć wyczucie, którego tobie wyraźnie brakuje

Mental napisał(a):To jest bzdura i głupie gadanie. Na jakim telewizorze oglądałeś A3? Rozmyte, niewyraźne? Bullshit.

Cytat:1. Clemens spacerujący po nabrzeżu;
2. Scena wyklucia się obcego z bawolego brzucha;
3. Kremacja;
4. Kostnica/autopsja;
5. Sekwencja kończąca film;

Cytat:brak detali? powtarzam: nie oglądaj tego filmu na wyświetlaczu komórki. detali jest od groma - napisy na ścianach w jadalni, sfatygowany brzęczyk, bukiet kwiatów wciśnięty za klamkę komory Newt, zużyte naczynia - generalnie wszystko w A3 przypomina o tym, że KIEDYŚ kompleks więzienny zamieszkiwało 5000 osadzonych, a teraz jest ich raptem dwudziestu kilku. Że tez muszę takie rzeczy wypisywać. 25 chłopa na obszarze małego miasteczka - Fincher jak nikt inny oddał atmosferę odosobnienia, przytłoczenia. Ci więźniowie zagospodarowali dla siebie raptem 1/10 powierzchni kompleksu. Tu wszystko ma sens i wszystko jest uzasadnione.

Cytat:kolejna... nie powiem co. że niby Aliens jest treściowo bardziej napakowany? na boga co to w ogóle znaczy treściowo w odniesieniu do Trylogii? że jakies prawdy życiowe przekazuje?

military napisał(a):Nie możesz oceniać filmu w oderwaniu od innych dokonań jego twórcy, oraz w oderwaniu od całego gatunku czy ewentualnych poprzednich części. Załóżmy, że czytałeś Pachnidło. Fajna książka, ocenisz pewnie wysoko. Ale skąd wiesz, że nie powiela czegoś, co już powstało, o bardzo podobnym pomyśle? Że na tle reszty dokonań autora wcale się nie wyróżnia, że nie jest jedynie zlepkiem pomysłów z innych jego powieści? Ocenienie jej wysoko nie byłoby uczciwe wobec wcześniejszych, często lepszych pozycji z tego gatunku, na których autor się wzorował. I tak właśnie jest z Alien 3. Obejrzysz, spodoba ci się, i masz gdzieś że to tylko bardzo poprawnie wykonany zbiór klisz. To nie jest rzetelna recenzja.

Mierzwiak napisał(a):Ok. Następnym razem jak wyjdę z kina zachwycony filmem, obmyję twarz zimną wodą i krzyknę: "STOP!". Usiądę przed komputerem i rozpocznę wielodniowe poszukiwania. Wreszcie stworzę sieć powiązań, nawiązań i zapożyczeń, znajdę wszystkie klisze, zanalizuję każdą klatkę filmu, i wtedy zapewne dojdę do wniosku że dzieło, które autentycznie mnie poruszyło, zafascynowało i uważałem za genialne, okaże się być bezwartościowym gniotem. Aha, i jeszcze sprawdzę procenty na rottentomatoes żeby się upewnić czy moja opinia jest taka, jak być powinna.

military napisał(a):Nie gniotem - bo nie mówię że A3 to gniot - ale pozbawionym inwencji kawałkiem rzemiosła. Na pewno nie dziełem sztuki.

Cytat:Tylko, że trochę trzeba się znać na filmach, żeby to dostrzec.

Cytat:Bo jeśli się nie znasz, to uznasz Szybkich i wściekłych 5 za film nowatorski i doskonały - ponieważ nie masz punktu odniesienia.

Kolec napisał(a):Z każdego kadru 'Avalonu' przebija demonstracyjna wręcz wzgarda dla tanich hollywoodzkich sztuczek mających na celu zainteresowanie widza i umożliwienie mu identyfikacji z postaciami. Mamoru Oshii nie ukrywa, iż swój film stworzył dla odbiorcy wymagającego, którego nie zadowolą niepotrzebne chwyty w rodzaju wartkiej, wciągającej akcji czy błyskotliwych dialogów. Trzeba wyjątkowo złej woli, jakiej nie pozbawieni są krytykujący 'Avalon' szydercy, aby nie dostrzec, iż kwestie wygłaszane przez bohaterów celowo pozbawione są jakiegokolwiek sensu. Dzięki temu wysiłek aktorów, próbujących nadać ekranowym sytuacjom choćby pozory wiarygodności, uzmysławia widzowi emocjonalną pustkę i wszechogarniającą nudę panującą w wirtualnym świecie (nawiasem mówiąc, zagadką pozostaje dla mnie, gdzie właściwie toczy się akcja utworu? Napisy na monitorach są po angielsku, na książkach - po japońsku, a na delikatesach - po polsku).

Należy podkreślić, iż artyści ze swego zadania wywiązali się celująco: na szczególne pochwały zasługuje Małgorzata Foremniak, której wystudiowana rola Ash nawiązuje do najlepszych osiągnięć Wiaczesława Tichonowa. Nie ma nawet mowy, aby postać ta wzbudziła w nas choćby cień sympatii czy nawet zainteresowania, dzięki czemu możemy zgodnie z intencjami reżysera skoncentrować się nie na samej Ash, ale na otoczeniu, w którym żyje. Otoczenie owo składa się z: a) mieszkania Ash wyposażonego w komputer i psa; b) nocnego tramwaju, którym przemieszcza się piątka tych samych somnambulicznych pasażerów; c) jadłodajni dworcowej żywcem wyjętej z filmów Barei; d) salonu gier, w którym pierwsze skrzypce gra gadający z ekranu ksiądz przebrany za Władysława Kowalskiego, drugie zaś - podobna do Kory barmanka; e) paru innych zaułków i schodów. Świat przyszłości, odmalowany przez Mamoru Oshiiego, jest niewiarygodnie wręcz nudny - należy jednak pamiętać, iż jest to nuda celowo wykreowana przez reżysera.

Gdy w trakcie oglądania filmu odczuwamy dojmującą pokusę ziewania, pamiętajmy, że Małgorzata Foremniak, czyli Ash, nudzi się wraz z nami. Nudzi się, rozmawiając z ludźmi czy robiąc psu jedzenie; nudzi się także, grając w 'Avalon' i odstrzeliwując kolejnych przeciwników - co zresztą widać gołym okiem. Nuda jest integralnym składnikiem, a kto wie, czy nawet nie najważniejszym tematem filmu Oshiiego. Dzięki przemyślnym zabiegom artysta wchodzi w dialog z wyobraźnią widza. Gdy bowiem po raz kolejny wsiadamy z Małgorzatą Foremniak do tego samego tramwaju, przestajemy, zupełnie jak ona, zwracać uwagę na otoczenie i zaczynamy myśleć o duperelach, o których zwykle myślimy w prawdziwym życiu, jeżdżąc tramwajem, czytając artykuły Mirosława Pęczaka czy wykonując inne nie angażujące umysłu czynności. Uzmysławiamy sobie przy tym, ileż pożytecznych spraw moglibyśmy załatwić, gdybyśmy akurat nie siedzieli w kinie - co również jest niekwestionowaną zasługą Mamoru Oshiiego.

Krytykanci szykanujący 'Avalon' nie dostrzegają (lub nie chcą dostrzec), jak ogromnej maestrii i nakładu sił wymagało od reżysera nakręcenie filmu całkowicie pozbawionego scenariusza! Twórca 'Ghost in the Shell' celowo zrezygnował z jakiegokolwiek kręgosłupa fabularnego, chcąc upodobnić swoją opowieść - podobnie jak pokazaną na ekranie wirtualną grę - do rzeczywistego życia, które, jak wiadomo, bywa chaotyczne i nie wiadomo, w jakim kierunku się właściwie toczy.

Taki właśnie, do bólu życiowy, jest właśnie 'Avalon' i doprawdy wstyd, iż nasi recenzenci nie poznali się na intrygującej koncepcji japońskiego mistrza kinematografii. Podobnie jak na innych zastosowanych przezeń artystycznych zabiegach (głęboko do myślenia dało mi na przykład wyrażone w filmie spostrzeżenie, jakoby warszawskie metro oraz okolice Dworca Centralnego stanowiły wytwór jakiejś irracjonalnej, komputerowej fantazji, zwłaszcza że od dawna nosiłem się z takim podejrzeniem). Nikt z loży szyderców nie spostrzegł także pewnej przewrotności reżysera, który z pełnym rozmysłem - ba! nawet wyrachowaniem - postanowił nawiązać do wielkiego dzieła filmowego, jakim jest 'Stalker' Andrieja Tarkowskiego. Rozwiązania scenograficzne, rekwizytorium, kompozycje kadrów, długie statyczne ujęcia, nawet monotonny odcień sepii, w jakim utrzymane jest 90 procent 'Avalonu' - wszystko to przywodzi na myśl znakomitą ekranizację 'Pikniku na skraju drogi' braci Strugackich.

Chwała Oshiiemu, że odświeżył legendę zapomnianego już nieco utworu. Niestety! Nic, co stworzone ludzką ręką, nie jest doskonałe, dlatego też nawet w tak dopracowanym obrazie, jak 'Avalon', znalazło się kilka usterek. Mam na myśli zdjęcia Grzegorza Kędzierskiego i muzykę Kenjiego Kawai - obydwa te elementy zupełnie niepotrzebnie wzbudzają ciekawość widza, sugerując mu, zwłaszcza w pierwszych minutach filmu, że będzie miał do czynienia z zupełnie inną opowieścią, niż ta, jaką wymarzył sobie Oshii. Jest to pewna niekonsekwencja, wprowadzająca zamęt do klarownego pod innymi względami wywodu Japończyka, wydaje mi się jednak, że artyście można wybaczyć owo drobne potknięcie, które przecież nie umniejsza w niczym wartości 'Avalonu'.

Mierzwiak napisał(a):Ponieważ Ty się znasz, dostrzegłeś to, a my ciemne masy wciąż tkwimy w letargu i uważamy A3 za znakomity kawał kina.

military napisał(a):Mental, aż nie chce mi się polemizować