(01-12-2020, 21:54)Doppelganger napisał(a): Na Netflixie jest hiszpański serial "La Valla/Mur" który ponoć ładnie wpsuje się w przewidywanie programowalne i pokazuje jak za parę lat może wyglądać Madryt.

Na filwebie na razie 6.9/10

Ktoś kojarzy? Ja się boję odpalać po Domu z Papieru.

(15-11-2020, 20:06)Kluski napisał(a): Dziwie się, że jeszcze nie było:

To the Lake (2019), Netflix

Rosyjska odpowiedź na Ślepnąc od świateł! ;)

Szczerze, byłem zaskoczony jak gładko wszedł mi ten serial. Nie dość, że Netflix, to jeszcze Ruskie. A okazuje się, że otrzymujemy całkiem solidną historię o grupie rosyjskich uciekinierów z opanowanej epidemią Moskwy. Paradoksalnie bardzo tej produkcji pomaga właśnie to, że wyprodukowali ją Rosjanie. Nie ma tu takiej typowej płaskiej charakterystyki bohaterów, która często odrzuca od zachodnich produkcji. Czuć "słowiańską duszę". Aktorsko jest przynajmniej przyzwoicie, syberyjskie krajobrazy potęgują atmosferę grozy, a muzyczka ściągnięta z Interstellar i 28 dni później jakoś bardzo nie przeszkadza. Szczerze polecam i czekam na drugi sezon.

8+/10

Spoiler

Puknął.

Cytat:W świecie rzeczywistym nie ma żadnej możliwości, aby komuś takiemu został powierzony klub w najsilniejszej lidze świata.

(17-12-2020, 21:03)łowca napisał(a): Ted został zatrudniony w tym klubie tylko dlatego że obecna właścicielka  klubu chce się zemścić na mężu który ja zdradzał i chce zniszczyć ten klub dlatego zatrudnia takiego niedoświadczonego trenera

(17-12-2020, 23:18)ugh napisał(a):

(17-12-2020, 21:03)łowca napisał(a): Ted został zatrudniony w tym klubie tylko dlatego że obecna właścicielka  klubu chce się zemścić na mężu który ja zdradzał i chce zniszczyć ten klub dlatego zatrudnia takiego niedoświadczonego trenera

Powód jest nieistotny. Sam fakt, że gość otwarcie, już na pierwszej konferencji prasowej pokazuje, że nie wie o futbolu absolutnie nic, jest nie do przełknięcia dla kibica piłki nożnej. Gdyby to jeszcze była jakaś 6. liga walijska:) Ale to mały, bo mały ale jednak klub Premier League. Ten aspekt przeszkadza mocno w pierwszych odcinkach. 

(04-12-2020, 01:34)ugh napisał(a): Normal People (2020)

Oj jak mi brakowało takiej historii miłosnej, prostej ale niesamowicie wciągającej, o dwójce nastolatków z różnych środowisk, których połączyła niesamowita więź oraz zrozumienie gdzieś "pomiędzy słowami". Historię Marianne i Connella śledzi się z niezwykłym zainteresowaniem, a ich rozmowy są niesamowicie magnetyczne, interesujące, hipnotyzujące. Pełne pożądania spojrzenia i mowa ciała aż krzyczą o akceptację, jakiej nie udało się im się uzyskać od innych. Od rodziny. To emocjonalna bomba, aktorstwo najwyższych lotów, szczególnie głównego bohatera. Jego długi monolog w przedostatnim odcinku wbił mnie w fotel. Ból, smutek i żal zarysowany na twarzy. Odegrany kapitalnie. Jest wielka przyszłość przed Paulem Mescalem.

Kupiło mnie też miejsce akcji. Sam mieszkam w Irlandii i miło jest widzieć miejsca (Dublin), w których sam czasem się pojawiam. Zdjęcia są bardzo oszczędne, Irlandia nie jest tu pokazana jak na pocztówkach, jak w amerykańskich komediach romantycznych. Irlandia to spokojne, czasem nudne (szczególnie na prowincji) miejsce. Człowiek oglądając serial momentami miał wrażenie, że akcja działa się latach 50. ubiegłego wieku, ale potem wjeżdżała scena z iphonem lub samochodem i sobie przypominałem, że to współczesność.

Minusów kilka jest, ale w sumie nie chce mi się o nich pisać, bo nie wpływają znacząco na odbiór. Serial skończyłem oglądać wczoraj wieczorem i dziś cały dzień chodzę struty. Siedzi w głowie ta historia i obawiam się, że przez kolejne dni nie wyjdzie z niej. Myśli uciekają w czasy młodości, liceum, pierwsze miłości, błędy, niewykorzystane okazje, które sprawiłyby, że życie potoczyłoby się inaczej. Jednocześnie dziękuję i mam pretensje za to do twórców serialu. 9+/10

Kapitalna ścieżka dźwiękowa!

(28-12-2020, 19:00)Pelivaron napisał(a): Oby nie było 2. sezonu.

(12-11-2020, 23:00)Doppelganger napisał(a): @michax - skończyłęm 3 sezon PA. Rewelacja.
Całość jest obecnie 9/10 co najmniej a dla mnie to niezwykle dużo.

(10-01-2021, 14:02)michax napisał(a):

(12-11-2020, 23:00)Doppelganger napisał(a): @michax - skończyłęm 3 sezon PA. Rewelacja.
Całość jest obecnie 9/10 co najmniej a dla mnie to niezwykle dużo.

Nie piszesz o kolejnych seriach PA, a jestem ciekaw co sądzisz, nawet jak nie będę się zgadzał :) A może masz przerwę w oglądaniu, bo np. przestał podobać Ci się od 4 serii?

(09-01-2021, 14:30)PropJoe napisał(a): (...) jeśli nie spieprzą sprawy w drugiej połowie to będzie chyba zaraz za Fleabag mój telewizyjny top 2020. 

Spoiler

Tak do 5-6 odcinka jest naprawdę super, mam słabość do takich historii miłosnych itd., ale mam wrażenie, że gdyby nie zbudowana na początku sympatia do bohaterów, niektóre ich zachowania i teksty po przeprowadzce do Dublina byłyby mega irytujące.

Ja kumam, że TE sprawy, szczególnie w młodości to często dramy wynikające z nieporozumień, nieumiejętności pogadania, okoliczności, szczególnie przy niesprzyjających okolicznościach wewnętrznych. Ale kurde bez przesady. Takie akcje jak drugie rozstanie, to przed wakacjami, trudno mi zrozumieć i wytłumaczyć. Od tego momentu mam wrażenie historia jest rozwleczona (ale nie nudzi) a przeszkody uniemożliwiające im po prostu zejście się - delikatnie mówiąc, bardzo umowne, niezrozumiałe, żeby nie powiedzieć totalnie z dupy. Był tu przecież potencjał na coś bardziej wiarygodnego, nomen omen normalnego co przecież byłoby też bardziej pesymistyczne. Zamiast tego mamy jakieś dziwne dramy na czele z tym sado-maso.  Wytłumaczeniem ma być m.in. sytuacja rodzinna? Tak czy inaczej, zabrakło mi trochę więcej uzasadnienia, dlaczego jest tak jak jest, poza tym, że tata bił mamę, teraz bije mnie brat a matka ma to w dupie. Nie bagatelizuję tego aspektu, ale nie został on moim zdaniem należycie wytłumaczony. Podobnie w przypadku Connella - motyw wyobcowania w Dublinie a szczególnie tęsknoty za starym życiem też nie jest w pełni satysfakcjonujący. Nie czułem, że śmierć kumpla mogła być aż takim katalizatorem żalu z powodu zerwania z dotychczasowym życiem. Szczególnie, że więź z tym kumplem ogranicza się wcześniej do wspólnej najebki i wygląda to tak, jakby nawet w szkole niewiele więcej ich łączyło. Wreszcie na koniec mamy niezrozumiały sabotaż w postaci wyjazdu no NY (podobne decyzje bywały lepiej motywowane w innych historiach) i jeszcze bardziej niezrozumiała decyzja o pozostaniu w Dublinie, bo niby w końcu jest szczęśliwa (czego oczywiście wcześniej nie widzimy a jeśli rzeczywiście tak jest to logiczne wydawałoby się, że ważnym elementem tego dublińskiego szczęścia jest dogadanie się w końcu, nie?).