ukrzyżowaniu Athelstana. Głupie, niepotrzebne, brutalne i okrutne.

Ragnar czułym gestem dotyka policzka Borga, jakby chciał dodać otuchy bratu, i rozpoczyna egzekucję; gdy ręka wykończonego kaźnią Borga wypada z podtrzymującego uchwytu, Ragnar podnosi ją delikatnie i umieszcza na nim z powrotem, przez chwilę patrzą sobie w oczy z jakimś dziwnym zrozumieniem, wręcz z miłością, Borg daje oczami znak Ragnarowi, że może kontynuować, Ragnar czule dotyka jego ramienia i wraca do zadawania mu niewyobrażalnego bólu. Kaźń staje się jak gdyby aktem miłosnym między ofiarą a oprawcą. Jeden w obliczu śmierci pozbywa się strachu, przyjmuje swoją karę bez sprzeciwu, rozumie swego wroga, zależy mu jedynie na tym, by nie krzyknąć i dostać się do Valhali, drugi dopełnia zemsty z okrucieństwem, ale bez nienawiści, szanuje jego postawę wobec śmierci. Obaj są przeświadczeni, że tak musi być, że wszystko odbywa się jak należy, że tego chcą bogowie. A na końcu symboliczny orzeł. Poezja śmierci.