Leci więc Kranik na odległą planetę tylko po to, by dostać dwuzdaniową zjebkę od Wiadernego. Kij z tym, że do takich prostych rozmów używano kiedyś hologramów i to działało. Kij z tym, że Vader mógłby go poddusić przez taki hologram bez problemu. I kij z tym, że w sumie przyjmuje kolesia w swoim domu praktycznie, wychodząc z wanny. Gorzej, że to w sumie nic nie wnosi do fabuły, bo Kranik dostaje zjebki od wszystkich – w tym także od Tarkina, który również przewyższa go stopniem. Czyli co, poszedł naskarżyć? Trochę żałosne. I niepotrzebnie kradnie czas antenowy. Vader zresztą nie traciłby czasu na takiego figuranta. Podobnie zresztą jak nie traciłby czasu na siekanie kilku ziomków z Rebelii – to jest dopiero scena, która ni chuja nie lepi się z jego wizerunkiem z EIV. Pamiętacie tam jego pierwsze wejście? Kolo pokazuje się na długo po tym, jak szturmowcy oczyścili teren. Wchodzi dostojnym, niespiesznym krokiem i przygląda się przez moment ciałom poległych. Absolutnie nie wierzę w to, że taki boss dosłownie 5 minut wcześniej bawiłby się w Wolverine'a. Raz, że wystarczyłoby, aby Mocą przyciągnął do siebie pendrive'a z danymi, nawet nie musząc się przy tym pokazywać. A dwa, że zwyczajnie nie pasuje to do charakteru tej postaci. Zew krwi uprawiał Hayden, nie podstarzały już Vader, który w wolnej chwili bierze ciągłe kąpiele w soli i na różne sposoby podtrzymuje swoje życie, a poza tym postępuje raczej dyplomatycznie (sort of speak) i działa półgębkiem, bo wie, że i tak nie ma co marnować energii, skoro nikt nie jest w stanie mu podskoczyć. Ni chuja tego nie kupuję. W ogóle zresztą gość pojawia się totalnie od czapy tam (chyba, że było to wyjaśnione, a ja nie pamiętam, może tak być) i robi to tylko po to, by fani mieli mokro. Fajna scena sama w sobie, ale nie w tym filmie, nie w tym momencie i nie w takim wykonaniu. Nie pisząc już o tym, że skoro już się tam pojawił, to by te dane odzyskał. C’mon! To Vader, a nie jakiś szeregowiec.

 

Obecność Tarkina rozumiem już bardziej, bo dziad w końcu bezpośrednio nadzorował latające jebadło z laserem, ale szczerze powinien on zostać przedstawiony półgębkiem w jakiejś jednej, konkretnej scenie, a nie cały czas straszyć CGI, które jest koszmarne i jedynie postarza (!!!) wizerunek tej postaci, jednocześnie osłabiając siłę Kranika. Bo w tym momencie Kranik nie tyle staje się marnym figurantem, nie wspominanym już potem w ogóle w sadze, co kolesiem, który musi jakoś odreagować okres studiów. Złe miny, okazjonalne krzyki nie wychodzące poza standard wizerunku bad guya (scena gdy wybucha pół bazy z danymi), powiewający na wietrze płaszczyk i padające w ust niby ważkie słowa. A działania brak. Strachu przed nim jeszcze mniej – co zresztą dobitnie pokazuje finał, z obowiązkowym "nie zabiję cię, tylko będę gadoł" i "powstałem z martwych". Niggaz, please. Jak dzisiaj rano po mleko sięgałem to były wyższe emocje, niż w tej konfrontacji w R1.

 

A tej nie pomaga ani trochę główna bohaterka – m.in. właśnie dlatego też, iż jej background i nakreślenie charakteru ustępuje miejsca wyżej wymienionym panom. O Lei już nawet nie wspominam, bo to już jest kładzenie treści łopatą do głowy w najgorszy sposób. Już wcześniej przecież senator Organa mówi, że wie, komu powierzyć tę misję. I styknie. Fani wiedzą, o co kaman. Początkujący przekonają się w kolejnym filmie. But nooooo – musimy zobaczyć jak po sznurku cała drogę, którą pokonują legendarne dane, musimy zobaczyć Leię we "własnej osobie". Zabrakło jedynie strzałki z wyjaśnieniem kto to albo podpisu a la Tarantino – tak właśnie Disney bawi się z marką i oczekiwaniami.

 

Gwoli ścisłości – cameo C3PO, R2D2 oraz Ponda Baby i brzydala sympatyczne, ale wszyscy oni powinni być wtedy gdzie indziej. Zwłaszcza ci ostatni to takie wciśnięcie na chama. Mam uwierzyć, że dwójka zakapiorów poszukiwanych w 13 systemach przylatuje na jedną z najbardziej kontrolowanych przez Imperium planetę, na której mieszka także jeden z najbardziej radykalnym zwolenników Rebelii, po czym wylatuje stamtąd na moment przez zniszczeniem wszystkiego przez Gwiazdę Śmieci? Przecież to wygląda jak parodia w stylu Taga i Binka – notabene dużo zgrabniej i z większą znajomością sagi wplecionych w znane wydarzenia.

 

Wracając jednak do clou – całe to trio VTL jest zbędne, bo film osadza się przecież na spojrzeniu z perspektywy Rebelii. Spojrzeniu w dodatku drugorzędnym, czysto wojskowym, wręcz szeregowym, bo oczami skłóconej z nimi dziewczynki. Charakteru, który przypominać powinien Jamesa Deana za najlepszych lat i porywać charyzmą niczym William Wallace (albo przynajmniej Scarlett O’Hara), a tymczasem dostajemy siódmą wodę po kisielu. Zero osobowości, zero woli walki, zero inteligencji – zero-zero, a nie jakieś tam Rogue 1 (moment, w którym ta nazwa zostaje zresztą wymyślona, powala na kolana). Laska w jednej scenie rozwala ratujący ją oddział rebeliantów (choć dobrze wie kto to), by za moment wzruszyć ramionami i jak potulny piesek ruszyć dla nich na misję w jedną stronę, bo tak i chuj. Jakieś moralne dylematy? Brak. Specjalne umiejętności? Brak. Cechy wyróżniające ją przed szereg? Jest córką projektanta Gwiazdy Śmierci – szok, mam ciary! Mroczna przeszłość? Brak (wybaczcie, ale nie jestem w stanie traktować poważnie całego prologu, w którym na hasło "wiecie co robić", tatuś staje jak tępy chuj w polu, matka daje się zastrzelić jak ostatnia siksa, a potem jakiś czarny z Brooklynu otwiera właz i tyle z budowania napięcia oraz relacji; swoją drogą to zadziwiające jak Kranik kompletnie nie zestarzał się przez te lata – must be da fors!).

 

Chemia między nią a resztą obsady? Latynos chciałby ją przelecieć, to pewne (on za to ma mroczną przeszłość!). Robot czasem sobie żartuje z nią, czasem z niej. Reszta chyba wie, że leci z nimi jakaś kobieta. Chyba, bo gdy ta na stateczku daje im płomienną przemowę mającą zagrzewać wszystkich do walki, to odzew jest zerowy – nikt nawet nie kwestionuje faktu, że nagle to ona wydaje rozkazy. Ot, poszli za nią, bo tak w scenariuszu z poprawkami za pięć baniek stało, na resztę mają więc wyjebane, choć oczywiście giną bohatersko, bo tak i chuj – szkoda jedynie, że zabrakło slo-mo i odpowiedniej ścieżki dźwiękowej, wtedy może nimi bym się jakoś przejął. Pojawiają się jeszcze jacyś mnisi, którzy z zaskoczenia dla samych siebie ratują siksę z opałów i siup! – nagle dołączają do niej, bo tak i chuj. Jeden jest ślepy i gada cały czas o mocy, której nie ma; drugi jest brzydki i wprawnie posługuje się karabinem (do momentu ostatniej sceny, w której nagle musi zacząć go z niewiadomych przyczyn przeładowywać po każdym strzale). Czemu się przyłączyli, choć wcześniej przez lata strażnikowali jedynie świątyni? Czekam na wstrząsające teorie Wołoszyńskiego, gdyż film pokazuje mi fucka większego od mojego wacka.

 

Mógłbym się zresztą jeszcze trochę nad nim poznęcać. Napisać, że finałowa potyczka to kopiuj-wklej z Return of the Jedi, wliczając w to niektóre kwestie, pole siłowe i wciągnięcie w bezpośrednią walkę niszczycieli, które w tamtym filmie czekały, bo dostały rozkaz, a tutaj stoją i nie ingerują w nalot Rebelii (używającej dokładnie tych samych modeli statków! Najwyraźniej mają nadmiar i mogą je poświęcić), bo tak i chuj. Ponarzekać, że w Imperium kontratakuje AT-AT były niezwykle trudnym przeciwnikiem do zniszczenia, a tutaj padają jak muchy. Że szturmowcy chyba w żadnym innym filmie nie byli tak nieefektowni – serio, w trakcie seansu idzie się poważnie zastanowić nad tym, jakim cudem Imperium tak długo działa, skoro jego żołnierze nie potrafią nic zrobić, na nic nie zwracają uwagi („jakiś niski, nieogolony chłop z wąsami wchodzi do naszej mega chronionej bazy? Phi!”) i generalnie nie ma tam żadnego chain of command ani innych restrykcji (zresztą podobnie jest w Rebelii, gdzie każdy może sobie zebrać ekipę i bez problemu wystartować z mega tajnej bazy, bo tak i chuj). Wytknąć w końcu mega idiotyczny plan odzyskania danych, zwieńczony przepychaniem dwóch ogromnych niszczycieli „maluchem” i cudownym poświęceniem się wszystkich zaangażowanych, na których i tak mamy wyjebane (serio, robot to najlepsza postać w całym filmie, co chyba mówi wszystko względem reszty). Wspomnieć o kompletnie zmarnowanym Madsie, który przez gros filmu łazi z miną mopsa i wygłasza drętwe kwestie – już chyba lepszą rolę miał w Doktorze, bez kitu...

 

Dużo fajniejsze jest to, że w czymś, co można traktować jako bezpośredni prolog do Epizodu IV, w ogóle dostaliśmy nowe planety. Nie jak w wiadomym filmie, gdzie dano nam „stare”, pod nowymi nazwami

W każdym razie..

Ja seans mam za sobą. Muszę przyznać, że byłem sceptycznie nastawiony i choć teoretycznie „RO” powiela pewne błędy „Godzili”, to mogę z czystym sumieniem napisać, iż Edwards (z ekipą od reschotów) wybronili się tym filmem. Nie jest to produkt idealny, twórcy popełnili trochę „grzechów”, ale w najgorszym razie, ktoś może powiedzieć o „RO”, że to zbędny i kompletnie niepotrzebny prequel „New Hope”. Jednakże zdecydowanie nie jest to poziom fanservice jaki oferował „TFA”.

Jeśli chodzi o plusy, to niczego specjalnego nie napiszę. Strona wizualna robi takie samo, bardzo dobre wrażenie, jak u Abramsa. Ora PT niebotycznie. Widać wręcz, że Lucasfilm ma z góry obraną koncepcję i będzie się jej trzymał przez wszystkie następne produkcje; Do tego filmidło oferuje naprawdę fajny, ciężki klimat wojenny,  zupełnie odmienny od tego, który prezentowały poprzednie produkcje cyklu; do tego mamy tu kilku naprawdę sympatycznych bohaterów i taką, względną, autonomiczność historii. Wiadomo, że bardzo trudno o coś takiego, w przypadku produktu, który jest właściwie wykalkulowanym Epizodem 3.5, ale czuć tutaj, że ekipa robi co może, aby to było coś więcej, niż prolog „New Hope”. Film momentami rzeczywiście za bardzo skręca w te rejony, ale i tak, jako całość, broni się zaskakująco dobrze.

Ahh, no i oczywiście bym zapominał,  Vader. Vader to czysta perfekcja. Od pierwszej, aż do ostatniej sceny. Wbrew tego, czego się wcześniej bałem. Niema go za dużo, niema go za mało. Nawet ktoś nie obeznany z Epizodami IV-VI może do niego poczuć respekt i szacunek. A to zaledwie jeden trybik opowieści, a nie pełnoprawny bohater.  

Z minusów? Hmm, trochę by tego było, ale jeśli skupimy się na takich najistotniejszych, to wychodzi mi:

- przesadzony 3 akt – naprawdę, „RO” mógł być dużo skromniejszym filmem i to co wyczynia się na  końcu, jeśli chodzi o sceny akcji, mogło zostać zredukowane o połowę;

- za dużo CGI postaci  - mówię tu przede wszystkim o Tarkinie i Lei. Ta druga kompletnie zbędna (mogli poprzestać na ujęciu, gdy widzimy jej tył), a Tarkina – jeśli chciano dawać mu tyle czasu – należało lepiej maskować, a nie wystawiać CGI gębę na wierzch :/

- mocno cięty i chaotyczny 1 akt – takie początkowe przeskakiwanie z jednej lokacji, do drugiej, zapowiadało naprawdę coś kiepskiego. Już myślałem, że cały film taki będzie. To chyba była najmniej dopracowana część, bo później już lepiej to „śmigało”.

Na koniec pozostał.. pewien zgrzyt. A mianowicie, to podobieństwo do Godzilli Edwardsa. Tak samo, jak w przypadku jego poprzedniego filmu, mamy tutaj problem z głównymi bohaterami – absolutny brak emocjonalnej więzi z nimi. Tzn. robot był super, mnich wiadomo, też interesujący, no i był jeszcze ten kompletnie niewykorzystanego osiłek z bronią oraz pilot, który gdzieś się tam plątał. Ale mniejsza z nimi. Chodzi mi przede wszystkim o Jyn i Cassiana :/ No cóż.. Można wiele złego mówić o „TFA”, ale pod tym względem Abrams góruje – stworzył tam postacie, których przygody chce się oglądać – nawet jeśli one same, nie chcą ich przeżywać

Aczkolwiek w przypadku „RO” nie można uznać  tego za wielką wtopę Edwardsa. O ile w „Godzilli” wynikało to wszystko z miernej jakości scenariusza, tak tutaj, ma nieco inne, według mnie lepsze, uzasadnienia.