Cztery lata czekałem by obejrzeć sequel filmu z 1982 r. I kurczę chyba nie było warto :P

"Conana Niszczyciela" oglądałem kiedyś w wakacje jak leciał w piątek na jedynce około dwudziestej. Ot taki film na lato, który specjalnie nie wrył się w pamięć w przeciwieństwie do swojego poprzednika.

Już od pierwszej sceny filmu widać, że coś jest nie tak. Pamiętacie pełną patosu narrację z pierwszej części? Cóż i tutaj ona jest, problem w tym, że sprawia wrażenie zrobionej na odwal się.

Przyznam jednak, że ta scena z jeźdźcami obiecuje i tak znacznie lepszy film niż otrzymaliśmy.

Taramis (Sarah Douglas) - królowa Shadizaru najmuje Conana do tego, by ochraniał on siostrzenicę królowej, księżniczkę Jehnnę (Olivia d'Abo), dziewicę, która ma za zadanie odzyskać wysadzany klejnotami róg śniącego boga Dagotha. Aby odnaleźć róg, najpierw trzeba zdobyć magiczny klejnot - Serce Ahrimana. Do Conana i jego sidekicka Malaka (Tracey Walter) dołącza Bombaata (koszykarz Wilt Chamberlain), kapitan straży Taramis. Bombaata ma tajny rozkaz zabić Conana po zdobyciu klejnotu...

Po drodze drużyna Conana przygarnia czarnoskórą wojowniczkę Zulę (Grace Jones) oraz czarownika Akirę (Mako) - który to, oprócz Conana, jest jedyną postacią z oryginalnego filmu, jaka pojawia się w sequelu.

Brzmi obiecująco?

No właśnie tylko brzmi, bo film to istocie rzeczy komiksowa opowiastka, gdzie Conan zostaje pozbawiony jakiejkolwiek głębi i w gruncie rzeczy jest taki standardowym sentymentalnym barbarzyńcą z ekipą sidekicków. O ile u Miliusa był tylko Subutai i Valeria, przy czym były to de facto pełnoprawne postacie, tak tu jest kilku członków drużyny. Wojowniczka, złodziejaszek i mag/uzdrowiciel. Arnold przez praktycznie cały film paraduje w skórzano-futrzanych slipach, a Malak robi za irytujący comic relief w filmie, gdzie nawet nie ma potrzeby spuszczania nieco powagi, bo po prostu cały jest campowy. Conan jest tutaj w wersji PG-13, bez dużej ilości krwi, nie ma też cycków - ot taki letni produkcyjniak, wykorzystujący fizys Schwarzeneggera. Podobno z uwagi na no, że Milius był niedostępny, fotel reżysera dostał Richard Fleischer znany min. z "Zielonej pożywki" z Charltonem Hestonem. Niestety Fleischer zdaje się kompletnie nie czuć gatunku fantasy i idzie po zgranych motywach. Nawet sposób filmowania zdaje się być gorszy od pierwszego filmu. Jest tylko kilka miejscówek, a lwia część dzieje się w studyjnych dekoracjach. Przy czym sala tronowa Shadizaru była całkiem spoko, podobnie jak kostiumy (z wyj naszych tych należących do naszych głównych bohaterów). Muzyka Poledourisa nie pasuje po filmu, po prostu jest za dobra, a powtarzanie motywów z pierwszego filmu w scenach o braku takiej jak tam powagi rodzi pewien dysonans.

Końcowo otrzymujemy film balansujący na granicy parodii, nie umywający się do pierwszej części, bez jakiejś głębszej refleksji.

Jedyne jego plusy to muzyka, sporadycznie fajne wizualia i Sarah Douglas w roli królowej Taramis.

Film kończy się zapowiedzią dalszych losów Conana, które jednak, z różnych powodów nie nadeszły.

5 może na 10, dla fanów Arnolda i sword and sorcery, reszta może olać.