Po ponad piętnastu latach obejrzałem dzisiaj "Pierwszą krew" z 1982 r. Mój poprzedni seans odbył się w ramach megahitu Polsatu gdy miałem naście lat, więc można powiedzieć, że po raz pierwszy obejrzałem ten film w pełni świadomie i bez reklam :P

Co tu dużo mówić, film to teraz zasłużona klasyka. Niemal wzorowy dramat akcji z naciskiem na dramat, bo jednak tutaj Stallone miał do zagrania coś więcej niż w dwójce czy trójce. Jego John Rambo to zagubiony i straumatyzowany człowiek na drodze do... No właśnie, Rambo chciał po prostu odwiedzić swojego przyjaciela, a gdy usłyszał o jego śmierci odszedł by niejako roztopić się w amerykańskim społeczeństwie chwytając się kolejnych gównianych prac. No i wtedy pojawia się szeryf miasteczka o dyktatorskich zapędach, który chce pokazać, że to on w nim rządzi. I jeden i drugi nie chce odpuścić. Lata temu czytałem literacki pierwowzór Davida Morella i tam konflikt szeryf-Rambo grał pierwsze skrzypce aż do autodestrukcyjnego dla obydwu postaci finału. Tutaj zostało to znacznie zmienione. Szeryf Teasle w pewnym momencie schodzi na drugi plan, gdy zjawia się pułkownik Trautman i wydaje mi się, że sporo z jego wątku wycięto, niemniej Richard Crenna stanowi według mnie ciekawszy kontrast do Rambo, niż małomiasteczkowy uparty glina.

Sceny obławy w lesie są minimalistyczne w porównaniu z innymi filmami z serii i do tej pory bardzo dobrze się trzymają. Lokacja w Kolumbii Brytyjskiej, dzięki jej oszałamiającym krajobrazom też robi swoje. Końcowa rozpierducha w mieście i scena załamania Johna w finale jest dosyć niecodzienna. Rambo pęka - nie jest już maszyną do zabijania a po prostu zwykłym zranionym człowiekiem. Stallone potrafił to oddać w tym pełnym zaszczucia wzroku. Przy czym dobrze się stało, że twórcy nie poszli w całości na przedstawienie Rambo jako zwykłego wariata - ofiarę, który nie zdaje sobie sprawy z własnego szaleństwa, a postawili na zachowanie przez niego świadomości swoich czynów, które w pewnym momencie przytłaczają go i łamią. Mimo wszystko bowiem kibicujemy mu gdy widzimy jak stara się po prostu walczyć o swoje. W tym kontekście jego losy dają nadzieję, wpisując się w raeganowski klimat amerykańskiego odrodzenia l. 80-tych.

No i oczywiście niezawodny Jerry Goldsmith i muzyka jego autorstwa plus wielce satysfakcjonująca ostatnia scena:

W Boże Narodzenia była "First Blood" więc na Wielkanoc przyszedł czas na "Rambo: First Blood Part II" z 1985 r. Wow, ależ można poczuć dysonans gdy ma się w pamięci pierwszą część. "Rambo 2" to bowiem film z akcją przypominającą "Commando" ze Schwarzeneggerem, niestety w odróżnienie od filmu z Austriakiem, Stallone zrobił swój film na poważnie.

Fabuła wygląda tak: Rambo , dzięki pomocy pułkownika Samuela Trautmana , opuszcza ciężki obóz pracy, w którym odbywał karę za zniszczenie miasteczka z pierwszego filmu. W zamian za wolność ma wykonać pewną misję – wrócić do Wietnamu, rozpoznać teren i zrobić zdjęcia opuszczonym obozom jenieckim, w których rzekomo nadal przetrzymywani są amerykańscy żołnierze. Rambo podejmuje się zadania i wkrótce zjawia się w wietnamskiej dżungli. Nie wszystko jednak idzie tak jak trzeba i nasz bohater musi poradzić sobie bez prawie żadnego wsparcia. Oczywiście stawia czoła i wygrywa: z Wietnamczykami, Ruskimi a nawet amerykańską bezduszną biurokracją i komputerami, by na koniec wygłosić patriotyczny rant o miłości do swojego kraju. 

Kurczę sam nie wiem, film trawa około półtorej godziny, akcja gna nieustannie do przodu ale czegoś mi tutaj zabrakło. Twórcy skomercjalizowali Rambo i zrobili z niego zabijakę z momentami wątpliwości czyt. z kijem w tyłku. Serio, Rambo dokonuje masakry Wietnamców i Ruskich jednoosobowo zwyciężając nie tylko w wojnie w Wietnamie ale również w Zimnej Wojnie. Byłoby to w sumie pocieszne gdyby film nie próbował robić tego na poważnie. Sytuacji nie poprawia love interest Rambo, akurat oglądałem kilkakrotnie Julie Nickson również w innych rolach i to dobra aktorka - w filmie Stallone'a wypada po prostu okropnie słabo i drewnianie. 

Ogólnie spory zawód po jedynce, niemniej jest w filmie sporo dobrej akcji na czele z łukiem Rambo i tą ikoniczną sceną:

PS. James Cameron był twórcą historii, która następnie została dopracowana przez Sly'a. W sumie hajs za skrypt pomógł Cameronowi przy Aliens więc przynajmniej tyle dobrego z tego wynikło. Co do reżyserii to mam wrażenie, że Cosmatos był tam tylko figurantem dla głównej gwiazdy. Goldsmith przetworzył nieco temat z pierwszej częsci na bardziej epicki i w sumie co i rusz słychać go w filmie, niemniej nie robi on takiego wrażenia jak muzyka do pierwszego filmu. 

5 na 10. Złote Maliny w pełni zasłużone.