Spoiler

Rzecz dzieje się w niedalekiej przyszłości, po jakiejś katastrofie, całość ma madmaxowy posmak, a po pustyni krążą różni zbieracze skarbów. Lokalizacja nie jest znana i ciężko powiedzieć co to za kraj.

(22-05-2022, 08:39)Snappik napisał(a): - Efron rośnie aktorsko i jeśli ktoś miał o nim wyobrażenia z HSM to tym filmem je zakopie

(22-05-2022, 20:20)Corn napisał(a): Ognie > Breakfast Club.

(22-05-2022, 21:54)OGPUEE napisał(a): Wakacje pana Hulot - trochę się ogląda to jak Jasia Fasolę. Humor jest przede wszystkim wizualny

Cytat:Inna grupa wiekowa oraz przedział czasowy.

(23-05-2022, 08:49)Corn napisał(a): Ale oba dotyczą grupy ludzi i ich rozterek

(23-05-2022, 08:49)Corn napisał(a):

Cytat:Inna grupa wiekowa oraz przedział czasowy.

Ale oba dotyczą grupy ludzi i ich rozterek. Oba zresztą widziałem w odpowiednich odstępach czasu - Breakfast gdy byłem w liceum, Ognie gdy kończyłem studia i ten drugi zdecydowanie jest lepiej napisany i lepiej zagrany. To oczywiste, że poruszają inne problemy ale te inne problemy poruszają lepiej w swoich ramach

(20-05-2022, 22:12)shamar napisał(a): Ja pamiętam te czasy kiedy nie było żadnych "krytyków" i się gust wyrabiało samemu a nie słuchało durni.

(24-05-2022, 02:34)simek napisał(a):

(20-05-2022, 22:12)shamar napisał(a): Ja pamiętam te czasy kiedy nie było żadnych "krytyków" i się gust wyrabiało samemu a nie słuchało durni.

Ile ty masz lat że pamiętasz czasy bez krytyków filmowych? 140? Przecież dwie, trzy, pięć i siedem dekad temu krytycy mieli dużo większy wpływ na opinie plebsu niż teraz.

(12-05-2007, 18:14)Mental 2007 napisał(a): Patriota - wielkie rozczarowanie, nawet Gibson z toporkiem nie pomógł, zero zaangażowania, rzewne sceny należą do najgorszych, jakie widziałem;

(29-03-2010, 21:06)Mental 2010 napisał(a): Patriota odfajkowany. film jest generalnie nie do oglądania bez uprzedniego znieczulenia organizmu choćby wywarem herbacianym. sentymentalizm Emmericha jest do bólu wręcz naiwny i odpustowy. gdyby prawdziwi weterani amerykańskiej wojny o niepodległość mieli okazje obejrzeć to dzieło, popadliby w alkoholizm.

pomimo powyższej, druzgocącej mini-recki musze przyznać, iż jakimś cudem tandem Emmerich-Devlin nie zdołał spieprzyć wszystkiego. całość ratuje Mel - facet, za którym poszedłbym na koniec świata walczyć o z góry przegraną sprawę. zawsze jak na niego patrze i go słucham, przypomina mi sie mega kult tagline ery vhs - z ogniem walczy się ogniem. fragment, w którym Mel wbiega do płonącej chaty po broń, wręcza synom strzelby, a następnie we trojkę udają się do lasu, by zasadzić przyczajke na angielski konwój i odbić najstarszego syna (strzelajcie celnie i tak, żeby zabić) mnie osobiście momentalnie podniósł na duchu. finał zaś z ubiciem Agnola na krwawą pulpę przy pomocy toporka - no tutaj orgazmotron włączył mi się na najwyższe obroty, a po brodzie pociekła ślina jak jakiemuś zbokowi. i potem rozmowa z synem po walce:

- Ojcze?
- Tak.
- Zabijałem dzisiaj ludzi.
- Robiłeś, co było konieczne. Nie zrobiłeś nic złego.

i po chwili:

- Cieszę się, że ich zabiłem.

warto odnotować reakcje dzieci na widok ojca umazanego posoką zmasakrowanego Brytola - wielkie gały i konsternacja z cyklu "to nasz tatuś czy potwór?" ogólnie Gibson ma do zagrania najlepsze sceny i najlepsze, najpoważniejsze dialogi do gadania. co istotne, wygłasza bez krzty fałszu.