Klamra to kolejne próby dobrania odpowiednich proporcji między wodą, cukrem a duchową esencją - nic z tego nie wychodzi, smak jest, smród jest, opętanie jest. Gdyby jeszcze to jakoś wyglądało, ale oglądanie jak puszka lewituje albo “ofiara” przycięła sobie język zawleczką jest po prostu do dupy. Najlepszy moment to eksplozja dzieciaka, który spróbował, powiedział “dobre” i rozdupczyło go po ścianach (ale oczywiście tego nie widać, tylko jest chluśnięcie krwią).
Kolejny segment z mamusią jest uroczo obrzydliwy i choć ogranicza się do biegania po domu i krzyku, bo dwie licealistki stwierdziły, że pójdą szukać cukierków, to jest po prostu na tyle ciekawy, by wciągnąć, a projekt cycatego monstrum ociekającego mlekiem naprawdę daje radę.
Najlepsze imo przychodzi jednak potem w postaci genialnego hiszpańskiego cudeńka, które z powodzeniem można by przeciągnąć w pełen metraż i zrobić coś pokroju halloweenowej wersji [REC] (bo i ten sam koleś za to odpowiada!): impreza studencka przerodziła się w masakrę i rzeź, policja dokonuje rekonstrukcji wydarzeń, całość jest przeplatana teraźniejszością, czyli rekonstrukcją za dnia, w otoczeniu kamer, policji i służb i przeszłością, czyli właśnie ową masakrą (i jest jedna scenka z naprawdę zacnym gore!).
Fabryka cukierków to cudownie absurdalny pomysł, który cierpi na wykonaniu. To przecież aż się prosiło o coś w stylu krwawego, skrzywionego Charliego i Fabryki Czekolady, a nie pustej hali z kilkoma maszynami, no. Gdyby dać większy budżet, lepszy scenariusz i lepszych aktorów byłoby naprawdę dobrze, a tak jest tylko pomysł i… i rozbudzone nadzieje.
Na szczęście potem jest powrót do świetnej formy w postaci właściciela sklepu z elektroniką zajmującego się identyfikowaniem dzieciaków i kroniką tychże, bo w okolicy grasuje psychopata mordujący dzieci. Krótkie, ale zaskakująco wypakowane materiałem, klimatem i akcją: zamiast wieczornego łażenia po ulicach, jest spotkanie w centrum miasta z policją, zamiast biegania od domu do domu i śmiechów, są rozmowy z dzieciakami i rodzinami, zamiast kiczowatych efektów jest całkiem fajny, choć oczywisty twist. Bardzo przyziemne, bardzo naturalne, prawdziwe, bym powiedział nawet i znów, można by to rozciągnąć na pełen metraż (i zrezygnować ze stylistyki found footage, która tutaj działa tylko na początku).
Podobnie wygląda ostatni, finałowy segment, zdecydowanie zrobiony z największym przepychem - rodzinny biznes z nawiedzonym domem kiepsko przędzie, więc ojciec postanawia trochę poszaleć i kradnie winyl z prywatnej kolekcji właścicielki sklepu z antykami, odpala go i cóż, kto widział Evil Dead ten wie, co będzie dalej.

czy Sara popełniła samobójstwo czy "pomogła" jej dyrektorka