[Azgaroth]

Sam przeciw wszystkim - pełnometrażowy debiut Gaspara Noé. Fabuła opowiada o rzeźniku, który dochodzi do wniosku, że życie miał do dupy i zaczyna wariować. Film trudny, brutalny i nieprzyjemny w odbiorze czyli to czego po tym reżyserze można się spodziewać. 8/10

[Mefisto]

The Color of Money - powtórzony po kilkuletniej przerwie. Cóż, gdyby nie znakomity Newman, to film sprowadzałby się do irytującego młodzika, który cały czas się popisuje (nie żeby Cruise źle zagrał, ale ta postać jest niesamowicie denerwująca), ergo byłby średni. A tak jest dobry, miejscami nawet bardzo. Tak z 7, może 8/10

PS. Swoją drogą jakoś dziwnie rozpłaszczone piersi ma tu w jednej scenie Mary Elizabeth, co dziwne, bo film kręcony przed Abyss, gdzie miała normalne.

[Arahan]

Dzień z filmami animowanymi:

Batman: Mask of the Phantasm - ostatnio oglądałem w wieku 8-10 lat i od dawna miałem smaki na ten film. Wtedy podobało mi się bardzo, a teraz ? Obraz nieznacznie stracił, ale i tak trzyma wysoki poziom. Intryga mimo, iż przewidywalna to całkiem zgrabna i to co się dzieje na ekranie ogląda się z zaciekawieniem. Film podzielony jest na dwie części: wydarzenia mające miejsce w czasie rzeczywistym i retrospekcje podczas, których widzimy jak Bruce staje się Batmanem, można powiedzieć, że jest to pewnego rodzaju Batman: Początek w dość dużym uproszczeniu. Niezła kreska i dobra muzyka, aktorzy podkładający głosy również się spisali. Film bardzo udany.

7.5/10

Uwielbiam ten obrazek:




Transformers: The Movie - prawdziwy killer ! Najlepszy film animowany EVER ! 84 minuty totalnej jazdy bez trzymanki. Niezła fabuła, świetna kreska, niesamowita muzyka i cała masa kapitalnych postaci i dialogów. Nieśmiertelny obraz, który przy każdym oglądaniu daje tyle samo radości i frajdy :)
Oglądając Transformers: The Movie coraz bardziej nienawidzę Bayformers. Pierwszej i w szczególności drugiej części.

Garść tekstów:

Springer:
"I've got better things to do tonight than die!

Megatron: Prime!
Optimus Prime: One shall stand, one shall fall.
Megatron: Why throw away your life so recklessly?
Optimus Prime: That's a question you should ask yourself, Megatron.

Galvatron: I, Galvatron, will crush you just as Megatron crushed Prime!
Ultra Magnus: And you'll die trying just like Megatron.

W swojej klasie bezsprzecznie: 10/10.

[hanys]

Prawo Bronxu (A Bronx Tale) [1993]

Świetny film o trudach dorastania. Bardzo podobało mi się to, że nie mam tutaj takiego sztywnego podziału na dobrego ojca i złego gangstera. Ogólnie to nastawiałem się na kolejny gangsterski klasyk, a tutaj raczej cała ta historia jest tylko osadzona w mafijnych klimatach, ale to jak dla mnie na plus wchodzi, Martin nakręcił dwa świetne gangsterski filmy, po co robić coś wtórnego. Jedynie początek historii bardzo przypomina to co widzimy u Scorsese, jednak to należy wliczyć także do zalet tej produkcji. Ogólnie moim zdaniem świetny debiut De Niro jako reżysera, historie opowiedzianą w filmie "wciąga się" bardzo przyjemnie i 2h seans mija szybko, może aż za. Na koniec dodam, że chyba się zakochałem i to w murzynce... :roll: <ok>
8,5/10

[military]

Film tym ciekawszy, że koleżka odgrywający główną rolę jakiś czas temu brał udział w zabójstwie policjanta, więc widać że się wklimacił.

[Snuffer]

To podobnie historia ma się z The Wire. Kobieta grająca tam cyngla sama siedzi teraz za zabójstwo.

[Danus]

Gra(Fincher)- zacznę od tego, ze produkcja Finchera ma niesamowity klimat. Klimat osaczenia, ogólnej beznadziejności sytuacji, poczucia ciągłego zagrożenia. Tak mniej więcej od połowy filmu siedziałem jak na szpilkach. Gra Finchera to stary dobry Fincher, profesorskie poprowadzenie akcji, wyczucie w pokazywaniu zagrożenia, umiejętne ukazanie dusznego klimatu. Przez cały film Fincher trzęsie widzem, zaskakuje by na końcu... no kurde sami wiecie jeśli oglądaliście:)
Totalna jazda bez trzymanki:P
10/10

From Dusk Till Dawn - by sprawiedliwie ocenić najlepszy film w karierze Rodrigueza, jestem zmuszony podzielić go na dwie części. Pierwsza bardzo klasyczna, iście Tarantinowska, długie dialogi, czarny humor, absurdalne i troszeczkę przerysowane sceny akcji, strzelaniny. Oglądając ma się wrażenie, że widzimy klasycznego, aczkolwiek ciupkę przekoloryzowanego, sensacyjniaka. Świetnego aktorstwa w pierwszej części nie można pominąć.
Następnie bohaterowie dojeżdżają do speluny Titty Twister i zaczyna się druga część filmu. Ta jeszcze bardziej odjechana, jajcarska, kopiąca pozytywnie jajka. Mało poważna, ale chyba taka miała być. Widać aktorzy musieli się świetnie bawić. Na wielki plus makabryczna kapela oraz kultowy tekst sprzedawcy cipek:P
Kult i klasyka w jednym.
Pierwsza część-151515/10
Druga część za przezajebisty humor- 10/10

[Azgaroth]

Danus napisał(a):- by sprawiedliwie ocenić najlepszy film w karierze Rodrigueza, jestem zmuszony podzielić go na dwie części.

W tym filmie właśnie chodzi o radykalną zmianę konwencji. Ocenianie filmu dzieląc go jest absurdalne.

[Danus]

Azgaroth napisał(a):W tym filmie właśnie chodzi o radykalną zmianę konwencji

Być może można to nazwać radykalną zmianą konwencji, lecz zdecydowanie film dzieli się na dwa rozdziały i ja tak go oceniam. Czy to absurd? Nie to tylko subiektywne odczucie.

[Azgaroth]

Danus napisał(a):Czy to absurd? Nie to tylko subiektywne odczucie.

Subiektywne odczucie wypaczające zamysł reżysera.

[Danus]

Azgaroth napisał(a):Subiektywne odczucie wypaczające zamysł reżysera.

A co gadałeś z nim, jakiś wywiadzik? A może to był zamysł scenarzysty a nie reżysera?

[Azgaroth]

Cytat:A co gadałeś z nim, jakiś wywiadzik?

Widocznie mam szósty zmysł i lepiej interpretuje filmy.

[Azgaroth]

Czyli gdybym zinterpretował Władce Pierścieni jako gejowski romans o hobbitach to miałbym rację bo ważniejsze jest to co mi przychodzi do głowy?

[Azgaroth]

Ustalamy jak się interpretuje filmy :) Dobra albo koniec rozmowy, albo mod wydziela temat :) A tymczasem:

Aguirre, gniew boży - genialny film. Scenariusz jest świetny, dążenie do władzy człowieka omamionego wizją potęgi i bogactwa przedstawiono perfekcyjnie. Pełno tutaj świetnych scen jak choćby wybór nowego króla pokazujące w jak absurdalnej sytuacji znaleźli się bohaterowie. Aktorstwo perfekcyjne na czele z Kinskim. Klimat wiecznego zagrożenia również oddany perfekcyjnie. Rzadko nie mam wątpliwości przy wystawianiu jakiemuś filmowi najwyższej oceny (która zazwyczaj się zmienia po paru miesiącach), ale tym razem nie mam żadnych; 10/10.

[Mefisto]

Kwaidan - rozczarowanie, gdyż film wszędzie zbiera pozytywne opinie i jest nazywany klasyką. Sam nie wiem dlaczego - opowieści są co prawda poprawne (i nawet jakoś tam wciągające), ale nic ponadto. Przewidywalność kolejnych rozwiązań aż boli, teatralność każdej opowieści mocno kłuje po oczach (nie ma to jak nakręcić zbędną dla fabuły bitwę morską w studiu! normalnie kino polskie się chowa), a i większość to zwyczajnie niewykorzystany potencjał (opowieści nr 1 i 2 są za krótkie - a szkoda, bo ładne). Jak na ironię losu najlepsza opowieść (ta o ślepcu) jest z kolei za długa (niepotrzebne ukazanie wspomnianej bitwy i właściwie cały wątek z beznadziejne odegraną przyśpiewką o niej). Gwoździem do trumny jest tu niesamowicie irytująca muzyka (czy też jej substytut) i objaśniający wszystko narrator. Generalnie więc wiele hałasu o nic. Sny Kurosawy są dalece lepsze.

5/10
i chętnie obejrzałbym amerykański remake - przynajmniej byłoby na co popatrzeć, bo pewnie łopatologię (tutaj niesamowicie kłującą w oczy szczególnie w ostatniej, najkrótszej historyjce) by powtórzyli.

[gigacz]

Hunter Prey - nuda. 2/10. <- oto esencja tematu "mini-recenzje" :wink:

[novaq]

Różyczka - obejrzałem z uwagi na główną nagrodę Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i muszę przyznać, że nie żałuję. Niby znów tematyka martyrologiczna itd. ale nie można się do niczego przyczepić, jeden z lepiej zrobionych polskich filmów ostatnich lat.

8/10

[Luis Cyfer]

last samurai - glupie i nudne, ale ostatnia bitwa mega
5

[Danus]

Azgaroth napisał(a):Widocznie mam szósty zmysł i lepiej interpretuje filmy.

A co tu jest interpretować. W sumie nawet jeśli masz rację i taki był zamysł reżysera to znaczy Rodrigueza- to miała być radykalna zmiana konwencji. Ale z tego też wynika że ja mam też rację. Taka radykalna zmiana konwencji powoduję, iż mamy dwa filmy w jednym- zresztą już to tłumaczyłem w pierwszym poście. I na nic się zda twój szósty zmysł skoro Rodriguez tak radykalnie zmienił konwencję gdzieś w połowie. I chwała mu za to bo dostaliśmy kultowy już film, szkoda że reszta jego kariery to już nie to samo.

[mariusz]

Maskarada (1965), reż. Basil Dearden
Klasyczny film szpiegowski, w którym bardzo umiejętnie wykorzystano i połączono schematy gatunku, przez co zupełnie nie przeszkadza wtórność i przewidywalność niektórych sytuacji. Scen akcji jest niewiele, ale jeśli już są to trzymają w napięciu, są przemyślane i dobrze wykonane.
7/10

As nad asy (1982), reż. Gerard Oury
Kolejna znakomita komedia mistrza gatunku. Tym razem z udziałem aktora-kaskadera - Jean-Paula Belmondo. Rozgrywająca się najpierw w 1916, a potem przenosząca się do 1936 roku opowieść o trenerze boksu, który przybywa do Berlina na olimpiadę i pomaga żydowskiej rodzinie w ucieczce przed nazistami. Pokazana w krzywym zwierciadle rzeczywistość hitlerowskich Niemiec, dobra akcja, odrobina sportu i mnóstwo humoru sytuacyjnego. Solidna reżyserska robota na podstawie interesującego scenariusza. Świetne zdjęcia i muzyka.
8/10

Cyrulik syberyjski (1998), reż. Nikita Michałkow
Pierwsza część jest pełna humoru i szaleństw, a druga część jest smutna, refleksyjna, patetyczna. Jest to połączenie komedii z melodramatem, połączenie opowieści o rosyjskich żołnierzach z opowieścią o miłości, która zostaje wystawiona na ciężką próbę (tak jak i cierpliwość widza). Bajkowy obraz carskiej Rosji mnie nie przekonał, sporo tu bzdurnych pomysłów, aktorzy wydurniają się na różne sposoby, ale zamiast śmiesznie jest żenująco. Sceny dramatyczne są już lepiej przemyślane, ale i tak nie mają tej siły, by kogokolwiek wzruszyć. Film czasami zachwyca rozmachem (w końcu to koprodukcja czterech krajów), piękne są zdjęcia, przedstawiające sceny masowe, z dużą ilością statystów, ale już realizacja scen kameralnych, we wnętrzach, pozostawia wiele do życzenia. Wyróżnić należy znakomite aktorstwo Julii Ormond i Olega Mieńszykowa. Niestety więcej jest wad niż zalet.
4/10