10/10 nie oznacza dla mnie filmu perfekcyjnego, tylko taki o którym nie mogę przestać myśleć po wyjściu z kina i zajebisty do tego stopnia, że olewam wszelkie jego problemy ciepłym moczem i cieszę się seansem (a potem kolejnym i kolejnym i kolejnym...). Zakładam, że to nie tylko moja definicja dychy, bo niektórzy tak oceniali TFA :P
A nie macie w ogóle problemu z tym, że film w ogóle nie tłumaczy jak androidy
mogłyby przeciwstawić się ludziom? (...) W takim przypadku cała rebelia rozbije się od kolesia, który każe im strzelic sobie w głowę.
To sobie wytłumaczyłem tak, że być może coś z tym do czynienia będzie miała córka dEckarda i tworzone przez nią wspomnienia.
Np. K w filmie ignoruje bezpośredni rozkaz, albo nie zrozumiałem całej sceny... Na komisariacie pani kapitan każe mu zapomnieć, że odkrył, że gdzieś żyje dziecko androida, K niby zaciera ślady, po czym wyrusza, żeby to dziecko odnaleźć? Dafaq?
Jeśli ten ruch oporu składa się ze starych nexusów to ich liczba musi być mocno ograniczona, a nowe są na tyle dobrze warunkowane, by wysyłac je na polowania na starsze modele i to z pełną świadomością tego co robią, nie tak jak Deckard w jedynce
W ogóle jakie tu są strony konfliktu.
Jest Wallace, który potrzebuje zrobić córce dEckarda sekcję zwłok, żeby wyprodukować rozmnażające się androidy, żeby móc produkować więcej androidów, żeby rządzić światem składającym się z androidów... (super plan bulwo ;)
Jest ruch androidziego oporu, dla którego córka Deckarda jest eeeeee... no w sumie to nikim, bo skoro jest jedyną córką androida od 30 tu lat, i żadnemu z nich się nie udało powtórzyć tej sztuczki z płodzeniem potomstwa, to ten jednostkowy przypadek w sumie jest bez znaczenia.
No ale planują zbuntować się przeciwko ludziom. Prawdopodobnie BSG style.
W sumie czym to się dla ludzkości różni od planu Wallaca? Oba są jednakowo niedobre i oznaczają zastąpienie ludzi robotami?
I jedyna pozytywna strona to pani kapitan policji, która każe córkę Deckarda odstrzelić i.... e.... zapobiec zastąpieniu ludzi androidami?
Z kolei z samego filmu dowiadujemy się w zasadzie, że androidy niczym się od ludzi nie różnią, są trochę silniejsze, więc w sumie co za różnica?
Ewidentnie ta fabuła zmierza donikąd więc i kończy się "nigdzie".
Aha, no i jeszcze, pani kapitan policji dowiaduje się o tym dziecku, co w zasadzie oznacza globalny wstrząs dla ludzkości (albo i jej koniec?), jeśli ktoś pociągnie temat, ale nie uznaje za zasadne zrobić coś więcej niż wysłać jednego androida do ogarnięcia tego burdelu?
Według ciebie. Dla mnie to się sprawdzało w jedynce, pretekstowa historia tam działała. Tutaj twórcy rozdmuchali ją do blokbasterowych proporcji i uważam, że się na niej wyłożyli. A wystarczyło wyciąć pare wątków.
Według mnie jest on najsłabszą / zbędną częścią tego filmu, ale jest jednocześnie tak nieistotny, w dodatku tylko o nim się mówi, że w ogóle mi nie przeszkadza.
Piszesz o rozdmuchaniu do blockbusterowych proporcji, ale określenie to nijak nie przekłada się na sam film.
W skrócie: Jaya oryginał nieco nudził, choć docenia wspaniałą warstwę wizualno-dźwiękową i bogatą, innowatorską wizję świata wraz ze scenografią. Nowy BR2049 to dla niego film *lepszy* niż oryginał, bo wziął wszystko co było w nim dobre i dodał lepszą, bardziej angażującą fabułę, która zamiast odkrywać od razu wszystkie karty odkrywa intrygę przed widzem powoli. I lepsze zdjęcia. Póki co dla niego film roku.
Mike woli oryginał, który chociaż również strasznie powolny był przyjemniejszy w odbiorze i bardziej intrygujący przez swoją przełomowość. Nowa wersja jest dla niego lekko przynudzająca mimo wspaniałej warstwy wizualnej i niezłej fabuły. Za dużo rozciągniętych niepotrzebnie scen i bardzo powolna narracja, która znudzi masę widzów.
Poleca głównie fanom s-f i Blade Runnera a odradza przeciętnemu zjadaczowi chleba.
*co do wykładania wszystkiego kawa na ławę przez oryginał: słusznie tam Jay stwierdził, że postać Harrisona Forda jest w gruncie rzeczy... nudna. Główny wątek powinien być oparty na postaci Rutgera Hauera, która była tą ciekawą. Romans był nieprzekonywujący i niepotrzebnie od razu wyjaśniono (na samym starcie) jakie są motywacje antagonisty, przez co fabuła nie odkrywała niczego nowego. Czyli: kryminał noir z intrygą odkrytą na samym starcie i detektywem nie mającym wiele wspólnego z byciem detektywem.
Capt. Nascimento napisał(a):Jay stwierdził, że postać Harrisona Forda jest w gruncie rzeczy... nudna. Główny wątek powinien być oparty na postaci Rutgera Hauera, która była tą ciekawą. Romans był nieprzekonywujący i niepotrzebnie od razu wyjaśniono (na samym starcie) jakie są motywacje antagonisty, przez co fabuła nie odkrywała niczego nowego. Czyli: kryminał noir z intrygą odkrytą na samym starcie i detektywem nie mającym wiele wspólnego z byciem detektywem.
Mnie wciąż zadziwia, że na tym świecie są jeszcze ludzie którzy widzą w oryginalnym BR wyłącznie film o detektywie polującym na czterech zbiegłych replikantów. Jakby zapominali albo nie dostrzegali, że fabuła tutaj jest WYŁĄCZNIE pretekstowa i służy do zadania większych pytań o człowieczeństwo i Boga. Spotkanie Roya z Tyrellem to nie spotkanie zaszczutego replikanta z inżynierem tylko dość czytelna metafora spotkania człowieka z Bogiem i postawienie tezy o to o co człowiek w takim spotkaniu mógłby prosić Boga i jakby zachował się człowiek gdyby Bóg odmówił spełnienia jego próśb. Roy reaguje bardzo ludzko. Nie ma już nic do stracenia. Jego bożek zwany Tyrellem okazuje się bezużyteczny. Skoro Roy musi umrzeć to jego twórca też podzieli ten sam los. Bogowie umierają wraz ze swoimi wyznawcami. Oryginalny BR ma tyle warstw, tyle metafor, odniesień do człowieczeństwa, religii i Boga, że postrzeganie go jako filmu noir o detektywie polującym na replikantów jest dowodem na brak kompletnego niezrozumienia filmu. A postać Deckarda to postać bardziej jeszcze tragiczna od Roya. Zwłaszcza w kontekście wersji reżyserskiej.
Monika napisał(a):Mnie wciąż zadziwia, że na tym świecie są jeszcze ludzie którzy widzą w oryginalnym BR wyłącznie film o detektywie polującym na czterech zbiegłych replikantów. Jakby zapominali albo nie dostrzegali, że fabuła tutaj jest WYŁĄCZNIE pretekstowa i służy do zadania większych pytań o człowieczeństwo i Boga. Spotkanie Roya z Tyrellem to nie spotkanie zaszczutego replikanta z inżynierem tylko dość czytelna metafora spotkania człowieka z Bogiem i postawienie tezy o to o co człowiek w takim spotkaniu mógłby prosić Boga i jakby zachował się człowiek gdyby Bóg odmówił spełnienia jego próśb. Roy reaguje bardzo ludzko. Nie ma już nic do stracenia. Jego bożek zwany Tyrellem okazuje się bezużyteczny. Skoro Roy musi umrzeć to jego twórca też podzieli ten sam los. Bogowie umierają wraz ze swoimi wyznawcami. Oryginalny BR ma tyle warstw, tyle metafor, odniesień do człowieczeństwa, religii i Boga, że postrzeganie go jako filmu noir o detektywie polującym na replikantów jest dowodem na brak kompletnego niezrozumienia filmu. A postać Deckarda to postać bardziej jeszcze tragiczna od Roya. Zwłaszcza w kontekście wersji reżyserskiej.
Właściwie sie z Tobą zgadzam. Pierwszy Blade Runner ma tyle motywów do interpretacji, na tle pięknie wykreowanego świata, że niedociągnięcia narracyjne z gatunku noir mogą być nieistotne. Ale z drugiej strony gdyby pozostawić wszystko tak samo, a element noir złożyć w odkrywanej stopniowo intrydze to warstwa metaforyczna zostałaby równie cenna, a film oglądałoby się zwyczajnie... lepiej. I nie nudziłby aż takiej ilości widzów.
*Żeby nie było, oryginalny Blade Runner to mój ulubiony film sci-fi i ma u mnie 10/10. Mimo to uważam, że pewne rzeczy dałoby się w nim zrobić trochę lepiej.
Ale nie rozumiem za bardzo zarzutów, że BR odkrywa całą intrygę od razu. Moim zdaniem ma największy filmowy twist w historii Hollywood, który był omawiany przez ponad 30 lat od premiery. Czy jakikolwiek film może się tym pochwalić? Więc dla mnie zarzut, że BR odkrywa karty od samego początku jest zupełnie bezpodstawny.
(09-10-2017, 17:57)Capt. Nascimento napisał(a): Nie mam zielonego pojęcia o co Ci chodzi.
O to samo co zwykle przy okazji tego irytującego zwyczaju wklejania jutubowych recenzji i streszczania cudzych opinii. W jakim celu robisz to PO premierze filmu? Nie chcę nawet wiedzieć.
09-10-2017, 18:04 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-10-2017, 18:05 przez Mierzwiak.)
Słuchajcie, mam pytanie. Czy ktoś mógłby w spoilerze lub nie, jak wolicie, opisać mi różnice między wersją podstawą oryginalnego BR, a tymi reżyserskimi i innymi? Ile było w ogóle wersji tego filmu?
- Wersja reżyserska nie kończy się happy endem. W wersji kinowej Deckard i Rachel uciekają z mrocznego LA i żyją długo i szczęśliwie.
- W wersji kinowej Deckard jest człowiekiem. Natomiast w wersji reżyserskiej jest replikantem o czym dowiadujemy się na końcu filmu (choć nie jest to taka prosta interpretacja)
-wersji filmu jest trzy: kinowa, reżyserska i final cut.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler
