[OGPUEE]

Tootsie - patrząc jak Amerykanom odpierdala, to kwestia czasu jak i do tego filmu się przyczepią. Anyway, Hoffman tak fenomenalnie wciela się w Dorothy, że wierzyłem, że oglądam prawdziwą kobietę, a nie jakiegoś przebierańca. Całkiem przyjemna muzyka typowa dla komedii romantycznych z tego okresu. Kurde, fajny film. 

[simek]

(13-06-2020, 18:51)Kryst_007 napisał(a): Dodam, że obydwa filmy [Kleopatra i Lawrence z Arabii] wręcz zniewalają szczególnie na Blu-ray

Lawrence właśnie wyszedł na UHD BD :) Jakość obrazu bez zaskoczeń: zgodnie jest uznawany za jedno z najlepszych wydań w historii fizycznych nośników i pokaz możliwości formatu. Niestety nie do kupienia osobno, tylko w zbiorczym wydaniu Columbia Classics Collection.

[łowca]

Becky - Gang Neonazistów jedna z nich role gra Kevin James poluje na dziewczynkę w lesie która wraz z rodzina ukrywa się przed nimi .Kevin Sam w Domu dla dorosłych .Sceny okrucieństwa są dobre :D w dobry sposób pokazane do czego jest zdolne dziecko podstawione pod ściana .Mozna obejrzeć wieczorkiem

[Krismeister]

Ci zawiedzeni finałem LoU2 powinni być zadowoleni tym, co zrobiła mała Becky w finale :D

[Paszczak]

Mała Becky to rozpuszczony, denerwujący bachor. Byłbym zadowolony gdyby w finale zginęła w męczarniach.
Pod tym względem wiele ją łączy z Ellie.

[Krismeister]

Ale tylko jedna z nich odjebała zabójcę.

[Kryst_007]

Jesus Christ Superstar (1973)

Pamiętam jak lata temu, którejś Wielkanocy spędzonej u dziadków natrafiłem skacząc po kanałach na ostatnie 20 minut tego filmu (mniej więcej od sceny samobójstwa Judasza). Tak więc ten musical akurat kojarzyłem do tej pory jedynie z tych ostatnich piosenek ;)

Bardzo szanuję, że w porównaniu do innych filmów o Jezusie twórcy stawiają na lekkie podejście. Jeśli ktoś jest zmęczony tymi smętnymi mszami świętymi i ma przez to awersję do chrześcijaństwa, to gwarantuję że ta pozycja może mu nieco ożywić wiarę :) Piosenki tu są naprawdę tak chwytliwe i pełne szczerej radości, że nie da się w to środowisko nie wkręcić. Pomimo, że nie ma tu żadnych wielkich gwiazd, to widać że Ci wszyscy młodzi aktorzy wkładają dużo serca w swoje role - chociażby Piłat, Herod czy przede wszystkim Judasz.

Duży też plus, że w przeciwieństwie do tych filmów o Jezusie, które puszczano nam na lekcjach religii, to nie jest on przesadnie wyidealizowanym i zawsze nieomylnym archetypem. Twórcy tego musicalu nie zapomnieli, że on wciąż był też człowiekiem. Podobnie Judasz, którego da się tu zrozumieć i nie jest kreowany na jakiegoś najgorszego villaina, jak to często bywa w kinie chrześcijańskim.

8/10

[Grievous]

Widziałem pierwszy raz tegorocznej Wielkanocy i "Gethsemane" dalej mi pogrywa na playliście :) Jak ktoś lubi musicale to musi zobaczyć. Sam sobie pluję w mordę, że tak długo to odkładałem.

[simek]

Ukryta forteca - rzeczywiście najbardziej przystępny Kurosawa, mocno rozrywkowy, ale nie pozbawiony charakterystycznego dla japończyka komentarza moralnego. Świetne pomieszanie gatunków, piękne zdjęcia, wiele imponujących scen - pysznie się to ogląda. Dodatkowym smaczkiem dla fana kina jest wychwytywanie inspiracji dla Gwiezdnych Wojen, nawet znak, czy herb wrogich wojsk jest praktycznie identyczny jak ten imperialny :P 8/10

Summertime - uwielbiam te luźne, wakacyjne filmy mistrzów kina. Jasne, że można zarzucić, że to prościutka (ale nie głupia) historyjka i tony lukru, ale kurde, ten lukier jest z cukru najwyższej jakości i oblewa doskonale wypieczone ciasto :) Nie mogę nisko ocenić filmu, w którym Katharine Hepburn tuż po wejściu do hotelu polewa gospodyni burbona z Cinzano na znak przyjaźni amerykańsko-włoskiej. 7/10

[Mefisto]

No i jak wpada do kanału :)

[Kryst_007]

Płytki grób (1994)

Pełnometrażowy debiut Danny'ego Boyle'a, ale już tutaj da się poczuć ten jego charakterystyczny styl. Powiem, że w trakcie seansu byłem zaskoczony, bo jakiś geniusz zaklasyfikował ten film na Filmwebie jako czarną komedię i nastawiałem się na w miarę lekki seans, a dostałem pełnokrwisty thriller z kilkoma elementami komediowymi.

Ogólnie to klasyczna historia o tym, co papierki z cyferkami i wizerunkami władców potrafią zrobić z najlepszymi przyjaciółmi, tyle że opowiedziana w wyjątkowo mrocznej tonacji. I Boyle to naprawdę potrafii - da się w to wszystko z łatwością wciągnąć i zżyć się z trójką bohaterów, jak i z zaskoczeniem obserwować ich przemianę. Ewan McGregor w jednej ze swoich pierwszych ról (jeśli wierzyć filmografii to nawet w swoim pierwszym kinowym filmie), ale już wtedy miał do zaoferowania nieco charyzmy. Z kolei Christopher Eccleston ma tu bezdyskusyjnie najtrudniejszą i najbardziej wielowymiarową postać do zagrania, w której wypada bez zarzutów.

Gdybym miał coś zmienić, to pewnie rozszerzyłbym wątek tych dwóch goryli, którzy chcą odzyskać McGuffina. No i ostrzegam - są z dwa niezłe twisty w finale ;)

8/10

[simek]

Również obejrzałem po raz pierwszy niedawno, troszkę komedii tam jest, ale takiej bardzo czarnej. Świetny film: prosty pomysł w stylu "wrzuć do mieszkania trupa i walizkę pieniędzy i zobacz co się będzie działo" ale zrealizowany właściwie perfekcyjnie. U mnie również 8/10

[łowca]

Just Mercy (2019) . Sztampowy dramat sądowy z oklepanymi motywami i drętwym aktorstwem . Michael B Jordan wyglada fatalnie ,Brie Larsson statystuje na drugim planie oraz Jaimie Foxx który chyba najbardziej z tej całej trójki próbuje cos zagrać

[Kuba]

Jordan wygląda całkiem nieźle, fajnie dopakował do Creeda i ładnie forme trzyma, ja szanuje.

[Norton]

Harold and Maude, czyli o przyjaźni zafascynowanego śmiercią dwudziestoletniego dziwaka z wyluzowaną 80-latką.

Ale to fajne było. Całkiem odważne jak na tamte czasy, ciepłe, absurdalne, zabawne, proste i przyjemne. Czasem trochę zbyt przerysowane i trącące banałem, ale niezbyt nachalnie, więc kupiłem całość. Hal Ashby nakręcił później jeszcze lepsze Being There z rewelacyjnym Sellersem wychodzącym poza swoją strefę komfortu - oba filmy polecam.

[Pelivaron]

Wiele hałasu o nic / Much Ado About Nothing (reż. Kenneth Branagh, 1993)

Co prawda mam jeszcze kilka pozycji do nadrobienia, ale jest to chyba najlepszy film w reżyserii Kennetha Branagha jaki widziałem. Co więcej - jest to chyba najlepsza adaptacja Szekspira z jaką się spotkałem (no, ale tutaj to nie mam zbyt wiele tytułów na koncie, widziałem raptem kilka).

"Wiele hałasu o nic" jest naprawdę zabawne i urocze, przez cały seans - nawet w tych bardziej dramatycznych momentach - na ekranie non stop panuje sielska i przyjemna atmosfera. Od początku miałem wrażenie, że aktorzy świetnie bawili się swoimi rolami (z wyjątkiem Keanu Reevesa, ale on taki chyba miał być - tak czy siak potwierdza się, że najlepiej wypada wtedy, kiedy ma mało emocji do grania i najlepiej, gdy oszczędza w słowach), czuć ekranową chemię. Piękne zdjęcia i scenerie dopełnione zostają idealną muzyką Patricka Doyle'a.

Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to chciałbym nieco bardziej rozwinięcia wątku Don Johna oraz lekko irytowała mnie postać Claudia - aktor też strasznie nijaki, ale z drugiej strony weź się przebij i jakoś wyróżnij przy takiej epickiej obsadzie aktorskiej. Nie zmienia to faktu, że dawno nie widziałem takiej zabawnej komedii. Ode mnie 8/10.

PS Michael Keaton kradnie każdą scenę. W ogóle brak aktorskich nominacji do Globów i Oscarów pokazuje tylko, jak genialnym pod względem filmowym był rok 1993. No, ale tak czy srak Keatonowi to nominację jakąś za drugi plan bym dał.

[Bibliomisiek]

(02-07-2020, 00:01)Pelivaron napisał(a): Wiele hałasu o nic / Much Ado About Nothing (reż. Kenneth Branagh, 1993)

Co prawda mam jeszcze kilka pozycji do nadrobienia, ale jest to chyba najlepszy film w reżyserii Kennetha Branagha jaki widziałem. Co więcej - jest to chyba najlepsza adaptacja Szekspira z jaką się spotkałem  (no, ale tutaj to nie mam zbyt wiele tytułów na koncie, widziałem raptem kilka).

"Wiele hałasu o nic" jest naprawdę zabawne i urocze, przez cały seans - nawet w tych bardziej dramatycznych momentach - na ekranie non stop panuje sielska i przyjemna atmosfera. Od początku miałem wrażenie, że aktorzy świetnie bawili się swoimi rolami (z wyjątkiem Keanu Reevesa, ale on taki chyba miał być - tak czy siak potwierdza się, że najlepiej wypada wtedy, kiedy ma mało emocji do grania i najlepiej, gdy oszczędza w słowach), czuć ekranową chemię. Piękne zdjęcia i scenerie dopełnione zostają idealną muzyką Patricka Doyle'a.

Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to chciałbym nieco bardziej rozwinięcia wątku Don Johna oraz lekko irytowała mnie postać Claudia - aktor też strasznie nijaki, ale z drugiej strony weź się przebij i jakoś wyróżnij przy takiej epickiej obsadzie aktorskiej. Nie zmienia to faktu, że dawno nie widziałem takiej zabawnej komedii. Ode mnie 8/10.

PS Michael Keaton kradnie każdą scenę. W ogóle brak aktorskich nominacji do Globów i Oscarów pokazuje tylko, jak genialnym pod względem filmowym był rok 1993. No, ale tak czy srak Keatonowi to nominację jakąś za drugi plan bym dał.

Też uwielbiam ten film, wszystko w nim pięknie gra, tekst jest podany z niesamowitą lekkością i "funem", a oprawa audiowizualna zachwyca od pierwszego ujęcia jeźdźców aż po finał. Reeves, którego nie lubię, jest celnie obsadzony i dobrze dobrze gra nawet jego kij w d... . W sumie to mój ulubiony komrom (obok "Love Actually" i "Sekretarki", reszta gatunku mogłaby dla mnie nie istnieć) i jeden z najlepszych filmów na lato.

[OGPUEE]

The Toy - kurde, jednak amerykańska lewica ma rację z ciągłym systemowym rasizmem, skoro jeszcze w 1982 roku można było legalnie kupić Afroamerykanina jako zabawkę dla jakiegoś białego gówniaka. Bywa to zabawne, choć często to ten sam śmiech, co przy rasistowskich gagach w kreskówkach z lat 30. (w sumie slapstick skojarzył mi się z tym okresem). I chciałbym zobaczyć film, gdzie Pryor wciela się w wąsatą sprzątaczkę przez bite 90 minut :).
7/10

[Mefisto]

A widziałeś oryginał?

[OGPUEE]

To jest remake? <patrzy w wikipedię> Faktycznie, heh, sądziłem że to oryginalny pomysł. 

Jak widać już w latach 80. Amerykanie byli leniwi i przerabiali europejskie komedie na swoje wersje :).