Byłem, widziałem, jutro napiszę więcej.
Ale tak na szybko:
Czy jest dużo fanservice'u? Tak.
Czy były rzeczy, które mi się nie podobały? Tak.
Czy to dobry film? Tak.
Generalnie jest dobrze. Nie świetnie, ale dobrze. No i jako sequel nie defekuje na poprzedników.
@Edit, poniżej moje wrażenia
Spoilery są potężne, więc je oznaczyłem.
Po kiepskim remake’u z 2016 roku liczyłem na to, że wreszcie dostaniemy prawdziwy, pełnoprawny sequel dwóch części z lat osiemdziesiątych. Śmierć Harolda Ramisa w 2014 wydawała się całkowicie przekreślać jakiekolwiek szanse na powrót klasycznych pogromców. Jednak Jason Reitman znalazł rozwiązanie. Szedłem do kina z pozytywnym nastawieniem. Tylko czy wyszło?
Może zacznę od tego co mi się nie podoba. Przede wszystkim film odtwarza za dużo fabuły z pierwszej części. To nie fan service stanowi problem, tylko to, że historia jest niemalże taka sama, co czyni „Dziedzictwo” właściwie remakiem, dokładnie na wzór „The Force Awakens” (a nawet jeszcze bardziej). Tutaj Reitman mógł (i powinien) pokusić się o jakieś świeże pomysły, bo spokojnie dałoby się to bez problemu zrobić. Jeśli chodzi o same nawiązania (których też naliczyłem sporo), to one mi zupełnie nie przeszkadzają, lubię wyłapywać takie rzeczy podczas seansu.
Nie przypadło mi też do gustu co Rozumiem, że śmierć Ramisa mocno ograniczyła możliwości, ale to powinno wyglądać inaczej.
Druga sprawa, niby oczywista, ale warto rozwiać wszelkie wątpliwości i nadzieje: to nie jest film o starych pogromcach, ci pojawiają się tylko na chwilę, ale o tym niżej. Bohaterami są nastolatkowie. To ich losy śledzimy i oni są siłą sprawczą wszystkich wydarzeń. Zresztą cała nowa część to bardziej przygodówka w stylu młodego Spielberga, a więc skojarzenia z „Super 8” i „Stranger Things” są zasadne. Mniej tu humoru, a więcej czystej przygody. Horroru, czy też grozy mniej więcej tyle, co przed laty. Niemniej, nowi pogromcy są sympatyczni, a główna bohaterka – Phoebe (McKenna Grace) kradnie całość, wypada naturalnie, uroczo i po prostu cholernie dobrze zagrała. I najważniejsze – nie drażni! Kibicowałem jej od pierwszej sceny. Pozostali kryją się w jej cieniu, ale wszyscy razem tworzą zgraną paczkę i autentycznie można się przejąć ich przygodami. Gdybym miał naście lat (tak jak wtedy, gdy oglądałem oryginały) byłbym zachwycony. Dorośli schodzą w trakcie seansu na dalszy plan, więc trochę zaprzepaszczono Paula Rudda, ale to drobnostka.
Ale. Pomijając odtwórczość, film ogląda się naprawdę dobrze. Mamy Ecto 1 w akcji, fajny klimat amerykańskiego zadupia oraz odpowiednie proporcje między efektami, a fabułą. Łapanie duchów przedstawiono znacznie bardziej dynamicznie niż w latach osiemdziesiątych, jednak efekciarstwa jest tyle, ile powinno się tu znaleźć i nie przysłania ono historii. Na moment pojawia się też Olivia Wilde, a to zawsze plus :D
Dobra, przejdźmy do sprawy najważniejszej – role oryginalnej obsady. Mają właściwie cameo pod koniec filmu (a Weaver to już w ogóle jest tylko w jednej scenie podczas napisów). Ale ich właściwe wejście: najpierw tekst Murraya zza kadru (inny niż w trailerze), a później kamera pokazuje chłopaków z plecakami protonowymi i w kombinezonach z nazwiskami na piersi… Scena jest mocarna i na nią czekali wszyscy od 1989. A to, co następuje później, gdy potrafi wzruszyć. Tym, bardziej, że działa nie tylko w samym filmie, ale i poza nim. Chłopaki zagrali to tak, To zdecydowanie najlepszy moment w filmie. Liczyłem jednak na więcej oryginalnych pogromców.
„Dziedzictwo” nie jest więc filmem idealnym, ale ma serducho we właściwym miejscu. Bawiłem się dobrze i zaliczam go do wąskiego grona udanych sequeli po latach.
Acha, warto zostać do końca napisów.
Bardzo mocne 7/10 (blisko 8, ale jednak za dużo tego odtwarzania oryginalnej fabuły).
Ale tak na szybko:
Czy jest dużo fanservice'u? Tak.
Czy były rzeczy, które mi się nie podobały? Tak.
Czy to dobry film? Tak.
Generalnie jest dobrze. Nie świetnie, ale dobrze. No i jako sequel nie defekuje na poprzedników.
@Edit, poniżej moje wrażenia
Spoilery są potężne, więc je oznaczyłem.
Po kiepskim remake’u z 2016 roku liczyłem na to, że wreszcie dostaniemy prawdziwy, pełnoprawny sequel dwóch części z lat osiemdziesiątych. Śmierć Harolda Ramisa w 2014 wydawała się całkowicie przekreślać jakiekolwiek szanse na powrót klasycznych pogromców. Jednak Jason Reitman znalazł rozwiązanie. Szedłem do kina z pozytywnym nastawieniem. Tylko czy wyszło?
Może zacznę od tego co mi się nie podoba. Przede wszystkim film odtwarza za dużo fabuły z pierwszej części. To nie fan service stanowi problem, tylko to, że historia jest niemalże taka sama, co czyni „Dziedzictwo” właściwie remakiem, dokładnie na wzór „The Force Awakens” (a nawet jeszcze bardziej). Tutaj Reitman mógł (i powinien) pokusić się o jakieś świeże pomysły, bo spokojnie dałoby się to bez problemu zrobić. Jeśli chodzi o same nawiązania (których też naliczyłem sporo), to one mi zupełnie nie przeszkadzają, lubię wyłapywać takie rzeczy podczas seansu.
Nie przypadło mi też do gustu co Rozumiem, że śmierć Ramisa mocno ograniczyła możliwości, ale to powinno wyglądać inaczej.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
SpoilerDruga sprawa, niby oczywista, ale warto rozwiać wszelkie wątpliwości i nadzieje: to nie jest film o starych pogromcach, ci pojawiają się tylko na chwilę, ale o tym niżej. Bohaterami są nastolatkowie. To ich losy śledzimy i oni są siłą sprawczą wszystkich wydarzeń. Zresztą cała nowa część to bardziej przygodówka w stylu młodego Spielberga, a więc skojarzenia z „Super 8” i „Stranger Things” są zasadne. Mniej tu humoru, a więcej czystej przygody. Horroru, czy też grozy mniej więcej tyle, co przed laty. Niemniej, nowi pogromcy są sympatyczni, a główna bohaterka – Phoebe (McKenna Grace) kradnie całość, wypada naturalnie, uroczo i po prostu cholernie dobrze zagrała. I najważniejsze – nie drażni! Kibicowałem jej od pierwszej sceny. Pozostali kryją się w jej cieniu, ale wszyscy razem tworzą zgraną paczkę i autentycznie można się przejąć ich przygodami. Gdybym miał naście lat (tak jak wtedy, gdy oglądałem oryginały) byłbym zachwycony. Dorośli schodzą w trakcie seansu na dalszy plan, więc trochę zaprzepaszczono Paula Rudda, ale to drobnostka.
Ale. Pomijając odtwórczość, film ogląda się naprawdę dobrze. Mamy Ecto 1 w akcji, fajny klimat amerykańskiego zadupia oraz odpowiednie proporcje między efektami, a fabułą. Łapanie duchów przedstawiono znacznie bardziej dynamicznie niż w latach osiemdziesiątych, jednak efekciarstwa jest tyle, ile powinno się tu znaleźć i nie przysłania ono historii. Na moment pojawia się też Olivia Wilde, a to zawsze plus :D
Dobra, przejdźmy do sprawy najważniejszej – role oryginalnej obsady. Mają właściwie cameo pod koniec filmu (a Weaver to już w ogóle jest tylko w jednej scenie podczas napisów). Ale ich właściwe wejście: najpierw tekst Murraya zza kadru (inny niż w trailerze), a później kamera pokazuje chłopaków z plecakami protonowymi i w kombinezonach z nazwiskami na piersi… Scena jest mocarna i na nią czekali wszyscy od 1989. A to, co następuje później, gdy potrafi wzruszyć. Tym, bardziej, że działa nie tylko w samym filmie, ale i poza nim. Chłopaki zagrali to tak, To zdecydowanie najlepszy moment w filmie. Liczyłem jednak na więcej oryginalnych pogromców.
„Dziedzictwo” nie jest więc filmem idealnym, ale ma serducho we właściwym miejscu. Bawiłem się dobrze i zaliczam go do wąskiego grona udanych sequeli po latach.
Acha, warto zostać do końca napisów.
Bardzo mocne 7/10 (blisko 8, ale jednak za dużo tego odtwarzania oryginalnej fabuły).
Wszystko jest możliwe, niemożliwe zabiera tylko trochę więcej czasu.
25-11-2021, 10:40 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-11-2021, 11:57 przez Dirk.)
