[Kryst_007]

Nie zawsze. W jednym odcinku azjatyckiego turystę, który nocuje u Kiepskich grał Mariusz Czajka. Plus jeszcze odcinek jak Kiepscy otwierali chińskie spa i zrobili się z Paździochem i Boczkiem na żółto ;)

[Debryk]

o jezu, pamiętam Paco - Walcząca Maszyna Śmierci (czytał Janusz Kozioł chyba). Myślałem, że to druga część Terminatora

[shamar]

Ja to pamiętałem tak, że on

Spoiler

nie wiedział, że był cyborgiem. I dowiedział się dopiero po kontuzji ręki

.
A tu oglądam i zonk. Może to było w jeszcze jakimś innym filmie.

(11-08-2022, 02:34)Bucho napisał(a): Za to OST calkiem spoko:

Był niezły ale lepszy moment przewodni był chyba w "Deadly Prey".

[Melvin27]

The Three Burials of Melquiades Estrada (2005)

Spoko film, który padł ofiarą faktu że miałem co do niego inne wymagania niż powinienem. Fabuła filmu i opinie innych sprawiły że oczekiwałem po nim jakiejś nowej wersji uwielbianego przeze mnie "Alfredo Garcii" a dostałem coś trochę innego. O ile film Peckinpaha jest dynamicznym "nowym westernem" z elementami kina akcji to "Melquiades Estrada" okazał się być takim powolnym dramatem kompletnie pozbawionym akcji co samo w sobie nie jest wadą ale po prostu oczekiwałem czegoś innego. Jones zdecydował się na odważny krok żeby opowiadać historię używająć bardzo dużej ilości flashbacków i w dużej mierze mu się tp udaje. Największy problemem było dla mnie to że brakowało mi jakiegoś pogłębienia tej relacji pomiędzy nim a Estradą żebym mógł naprawdę uwierzyć w to że byli tak wielkimi ziomkami że jeden byłby gotowy tyrać przez wiele kilometrów z trupem drugiego.

Na plus zaliczyłbym na pewno aktorstwo, w szczególności Pepper'a który był świetny. TLJ też zagrał dobrze, tak samo jak psychol z "Panic Room" czyli Dwight Yoakam. January Jones też spoko zagrała, ale ona miała bardziej wygląać niż grać, co jej się też fajnie udało ;)

6/10

[marsgrey21]

(11-08-2022, 09:42)Kryst_007 napisał(a): Breakfast at Tiffany's (1961)

Powtórka po paru ładnych latach na Blu-ray'u. Tak się zastanawiam czy film byłby taki grzeczny, gdyby poczekali z jego realizacją te kilka wiosen na obalenie Haysa. Książki nie czytałem, nie wiem czy też jest taka lekka, ale wiem że przynajmniej zakończenie jest zdecydowanie nie tak kolorowe jak u Edwardsa.

Film stoi głównie elegancją Audrey. Kurcze, nawet jako kobieta lekkich obyczajów emanuje nie lada gracją. Zdecydowanie swym blaskiem przyćmiewa kompletnie nijakiego Pepparda i nie da się ukryć, że kult filmu to w 99% jej zasługa i utworu "Moon River". Kot z kolei to chyba drugi najlepszy aktor w obsadzie. Oczywiście dzisiaj nie wszystko by przeszło przez barierę obecnego punktu widzenia. Nie mówię tu tylko o Mr. Yunioshim, który faktycznie wzbudza bardziej cringe i służy za najbardziej wredny obraz Azjaty jaki może istnieć. Już w Kiepskich bywały subtelniejsze parodie skośnookich. Mam na myśli także pokazywanie w sympatycznym świetle męża Holly, który wiekowo mógłby być jej ojcem, a poślubił ją... w wieku 14 lat! (*tu wstaw żart o Polańskim*)

Legenda przerosła film, tak jak parę innych klasyków, które dał nam tamten okres kina, ale mimo drobnych zgrzytów ogląda się dobrze nawet po tych sześciu dekadach. Z flagowych filmów Audrey preferuję (i to zdecydowanie) "Rzymskie wakacje", do których także trzeba wrócić w najbliższym czasie.

7/10

Oglądałem parę lat temu, nie był zły, ale to nie jest mój ulubiony film z Audrey, tak naprawdę tylk kilka wizualii + piosenka są ikoniczne, a reszta jest tylko ok. 

[OGPUEE]

Death to Smoochy - jeśli chcecie zobaczyć Edwarda Nortona w kostiumie z Domisiów, ten film to jedyna okazja. O ponurej rzeczywistości stojąca za programi telewizyjnymi dla dzieci (oczywix w czarno komediowym sosie). Najlepszą robotę roib tu Robin Williams w mniej sympatycznej roli. Na ekranach TV jest Willy Wonką w tęczowej marynarce, a poza to kulisami wulgarny, antypatyczny zawistny typ bardziej wyglądający jak dorabiający do mafii :D. I zabawnie się ogląda jego próby udupienia konkurenta ( i ten  musicalowy taniec musicalowy po tym jak udało mu się wrobienie Smoochy’ego w bycie nazistą :)). Choć mogli darować w finale lukier. Kilka fajnych kadrów i ustawionych scen.


7/10


Gabinet z widokiem na morze: Urlop na kempingu & Ku nowym brzegom - sądziłem, że to jakiś odcinek telenoweli, więc zostawiam włączony TV, by mruczalo coś w tle. Okazało się to jakiś długasny 90-minutowy film. Telenowela niemiecka, ale wystarczyłoby to zdubbingować na polski i można byłoby to brać za jakiś twór Łepkowskiej (bo wszyscy biali i cebulackie gęby). Gdyż jest milion wątków i ten sam poziom realizacyjny (zauważyłem, że filmik kręcony przez dzieci na komórce wygląda tak samo jak wcześniej nakręcona scena). W sumie wiem na co się nastawiam, więc specjalnego krytykanctwa nie ma. Było kilka humorystycznych scen jak koleś przebrany za Krzyżaka udający do klinki czy jakiś folksdojcz (bo imię mocno słowiańskie) w stroju Adama uczy się po szwedzku. Urzekł, mnie dialog o Berlinie, że nie warto tam robić praktyki, bo więcej niebezpiecznych dzielnic, narkotyków i rosnące ceny mieszkań :). Nawet z ciekawością tam zerkałem i chyba domyślam się, czemuż to normiki po 40stce oglądają z zapartym tchem.

bez oceny

[Kryst_007]

Misery (1990)

Wreszcie ta zaległość odhaczona z listy. Faktycznie bardzo dobry film. Przez większą część teatr dwóch aktorów, ale opowiedziane to i zagrane tak fenomenalnie, że ani przez moment nie ma się poczucia owego teatralnego ducha.

Wszystko powiedziano o Kathy Bates i nie wystarczy mi nic innego jak się podpisać pod tym. Absolutnie wielka rola. Rzadko kiedy widuję na ekranie osoby, które wręcz prowokują mnie do zanurkowania w głąb telewizora, chwycenia za szyję i duszenia z całych sił aż gały wyskoczą z oczodołów. Tak sobie wyobrażam niejedne fandomy posiadające dostęp do Twittera ;) Mniej się mówi o Caanie, który miał tego pecha dzielić ekran z tak legendarną kreacją, a szkoda. Bardzo przekonuje jako Bogu ducha winny pisarzyna, który z dnia na dzień staje się więźniem psychofanki. Obdarowuje swą postać czymś wzbudzającym sympatię oraz chęć do kibicowania.

O czym się jeszcze mało mówi? O humorze. Odpowiednio wywarzonym i adekwatnym do sytuacji. Zaskakująco subtelnym i komponującym się z tonem filmu. Za przykład scena kolacji z winem :)

8/10

[Debryk]

zawsze i zawsze powtarzam, że Annie Wilkes to jeden z najgorszych szwarc-charakterów ever. Sposób, w jaki Bates ją odegrała jest przerażający: ten uśmiech z młotkiem w rękach. Creepy as fcuk!!! A poza tym, sama postać jest świetnie napisana. Niby film dzieje się w trzech pomieszczeniach, ale Cean i Bates pozwalają o tym zapomnieć, dając pełne skupienie na ich relacji i odkrywaniu kolejnych tajemnic. Dla mnie Misery to zawsze 10/10 i druga najlepsza adaptacja Kinga (Skazani, Misery, Zielona Mila).

[Kryst_007]

U wielu fanów Kinga mam za to miejsce w piekle, ale u mnie numerem 1. jest kubrickowskie Lśnienie (dużo lepsze IMO od powieści).

[srebrnik]

Taka opinie nie jest chyba zbyt kontrowersyjna. Przecież książkowe Lśnienie to taki typowy King, który ma fajny pomysł na starcie, spoko rozwinięcie i karkołomny finał, z którego nic nie wynika. Kubrick poszedł w dziwne rejony, ale zrobił z tego materiału coś ciekawego. Znacznie lepszego od książki.

[shamar]

Lepsze było serialowe.

[nawrocki]

XD

[Kryst_007]

(16-08-2022, 00:19)srebrnik napisał(a): Taka opinie nie jest chyba zbyt kontrowersyjna. Przecież książkowe Lśnienie to taki typowy King, który ma fajny pomysł na starcie, spoko rozwinięcie i karkołomny finał, z którego nic nie wynika. Kubrick poszedł w dziwne rejony, ale zrobił z tego materiału coś ciekawego. Znacznie lepszego od książki.

Well... W gronie najbardziej zagorzałych fanów Kinga film Kubricka nie należy do zbytnio lubianych. Więc można powiedzieć, że w pewnych kręgach jest to jednak opinia kontrowersyjna.

(16-08-2022, 00:34)shamar napisał(a): Lepsze było serialowe.

Jako komedia dla całej rodziny z pewnością :) 

[shamar]

Jako wierniejsza ekranizacja książki. A nie ta nuda Kubicka.

[raven.second]

Allied (2016), czyli Brad Pitt i Marion Cottilard jako alianccy szpiedzy podczas drugiej wojny. To świetny początek, równie dobre zakończenie i trochę mdły środek oraz trochę plastikowy wygląd całości. Czegoś zabrakło, bo niby wszystko tutaj jest: fajna para, fajne acz znane motywy, ładne widoczki, krew, przemoc, przekleństwa, cycki, zabawa w szpiegów, klimacik drugiej wojny (Casablanca pełna szpiegów - cywilny Londyn - Francja ruchu oporu)... szkoda. Mogło być lepiej, a tak to 7/10 :)

[Melvin27]

Ride the High Country (1962)

Jeden z pierwszych filmów Peckinpaha, który klimatem prawie w ogóle nie przypomina tego do czego nas potem przyzwyczaił. Brak w tym filmie tego wszechobecnego nihilizmu i braku nadziei które cechować będą jego największe dzieła. Jak miałbym ten film do czegoś porównać to chyba do takich bardziej lajtowych westernów z lat 50 i 40. Bardzo Peckinpahowy jest za to drugi plan, na czele z Warrenem Oatesem, R.G. Armstrongiem i młodym L.Q. Jonesem. Sam główny bohater filmu, czyli Steve Judd jest takim prototypem postaci do których Peckinpah przyzwyczai nas w swoich późniejszych filmach, czyli faceci którzy nie są idealni i mają swoje wady ale którzy jednak mocno trzymają się swoich własnych zasad i za które gotowi są wiele poświęcić. Randolph Scott był niby tak bardzo zadowolony ze swojego występu że nie zagrał już w żadnym innym filmie.

6/10

Heartbreak Pass (1975)

Charles Bronson gra tutaj agenta pod przykrywką podróżującego w pociągu przewożącym leki w góry w którym zaczynają tajemniczo ginąć ludzie. Z bardziej znanych twarzy występują tu jeszcze Richard Crenna, Ben Johnson i Jill Ireland. Caly film dzieje się praktycznie w pociągu, ewentualnie koło niego i podczas jego podróży podziwiać można bardzo fajne zimowe widoczki. Jako takie murder mystery film wypada w porządku mimo że łatwo i dosyć szybko można zgadnąć kto stoi za całym zamieszaniem.

6/10

[shamar]

The Lost City (2022)

Bardzo dobry film. bardzo.

4/10

[Bucho]

(18-08-2022, 23:49)shamar napisał(a): The Lost City (2022)

Bardzo dobry film. bardzo.

4/10

Aha.

[raven.second]

Day shift (2022). Netflix, Jamie Foxx i wampiry. W LA funkcjonuje związek łowców wampirów polujący na pijawki, podzielone według różnych grup, reguł i zasad (pochodzenie, wiek, umiejętności, itd.). Jamie Foxx wpadł w tarapaty, ma kłopoty finansowe, żona chce wyjechać na Florydę z córką, a Foxx musi zgarnąć w ciągu tygodnia 10k dolarów, inaczej koniec. Niby prosty punkt wyjścia, dość logiczny, ale sam film jest... no jest. Strasznie plastikowy i sztuczny, wymuszony, niemiłosiernie nudny i gdyby nie kilka szczegółów to byłbym bardzo poirytowany, ale po kolei: obie panie wampirzyce mi się podobały. Ta na drugim czy trzecim planie była po prostu urocza i miło się na nią patrzyło. Będąca głównym przeciwnikiem chciała po prostu przywrócić swoim wampirom należne im miejsce, do tego miała naprawdę dobry motyw do działania:

Spoiler

zanim stała się wampirzycą miała córeczkę, którą straciła, a gdy po wielu, wielu latach ją odnalazła, córeczka była już starą babcią - nie chcąc stracić bliskiej osoby przemieniła ją w wampira - a potem wbił Foxx i uciął łeb tej córeczce. Zemsta na pełnej! To lubię! Gdyby odwrócić role i gdyby film skupiał się właśnie na wampirzycy polującej na łowcę, byłoby lepiej. Ciekawiej.

Snoop Dog jako legendarny weteran-łowca z minigunem w długim trenczu, z dredami i kowbojskim kapeluszu się po prostu bawi rolą i wygląda jak ktoś wyjęty ze Świata Mroku. Podobnie z braćmi-łowcami i całą przegiętą, ale w gruncie fajną akcją w domu, gdzie gromadka łowców niszczy legowisko wampirów. Przypominał się Blade, ale znowu... to wszystko jest strasznie sztuczne, wali plastikiem i to tym niższej jakości... bardzo naciągane 5/10, bo mam dobry humor.

[simek]

American Graffiti - klawy film, ale raczej z gatunku tych ckliwo-sentymentalnych. 30 letni Lucas już wzdycha do swojej młodości i przelewa tą tęsknotę na ekran. W świetnym stylu, ale bez werwy i większego sensu. Wkleję tutaj część recenzji Pauline Kael: "film fails to be anything more than a warm, nice, draggy comedy, because there's nothing to back up the style. The images aren't as visually striking as they would be if only there were a mind behind them; the movie has no resonance except from the jukebox sound and the eerie, nocturnal jukebox look.". Ja patrzyłem na film również z takiego historyczno-socjoligicznego punktu widzenia, jako pocztówkę z najbardziej beztroskich czasów amerykańskiego imperium: jedynym problemem gówniarzerii jest status w grupie rówieśników, ruchanie i dylemat, czy zapisać się do wyścigu szczurów, czy może wieść spokojne życie w małym miasteczku, a to wszystko w otoczeniu rozbuchanych samochodów stanowiących przedłużenie ich jestestwa - no żyć, nie umierać i tylko się zbuntować przeciwko temu wygodnemu systemowi, bo było zbyt wygodnie :P
Miły, ale raczej pusty film, porządnie zrobiony: polecam i daję 7/10