Właśnie skończyłem oglądać. Zostałem zmiadżony.
Nie wiem, jak Spielbergowi, Hanksowi i reszcie udało się to osiągnąć, ale serial bardzo szarpie. Może nie zdewastowało mnie to wszystko jak finał piątego sezonu The Shield, ale mimo to było to rozpieprzające.
Nie wiem, jak udało im się to osiągnąć, że często nawet śmierć żołnierza, który był z pięć czy dziesięć minut na ekranie potrafiła mnie poruszyć. Oglądałem chyba większość najważniejszych filmów wojennych ostatniego pięćdziesięciolecia, ale żaden nie sprawił, że powiedziałem sobie: "o kurwa, no to przejebane", tak jak ten.
Pierwsze, co automatycznie przychodzi do głowy na dźwięk słowa "wojna" to: "niepotrzebna", "brutalna", "bezsensowna"; ale to dopiero ten serial sprawił, że czułem znaczenie tych słów. Chyba najbardziej bolesne były te zupełnie przypadkowe śmierci - a to się ktoś postrzelił, a to kogoś trafił odłamek... W ogóle przypadkowość i bezsensowność śmierci bohaterów jest tu tak kompletnie dołująca, że wszystko nabiera kolorów tak bladych, jak te które widać na ekranie. Zresztą to nie tylko ta śmierć fizyczna jest straszna, ale także rozpadający się psychicznie żołnierze - niektórzy coraz częściej sięgający po alkohol, inni przeżywający szok na widok ranionych przyjaciół, a jeszcze inni zdradzani bądź po prostu zostawiani przez swoje kobiety znajdujące się tysiące kilometrów od nich.
Dodatkowe wyrazy uznania dla twórców za fenomenalny odcinek z obozem pracy, pełnym wychudzonych, głodujących ludzi. Przerażający moment, w którym jeden z więźniów niesie innego, wyglądającego jak sama skóra i kości, na rękach...
![[Obrazek: downloadblog.jpg]](http://img193.imageshack.us/img193/1888/downloadblog.jpg)
"Papierosa?"
Z innej beczki. Capt. Ronald Speirs - postać jakby trochę nie pasująca do kontekstu. Wszystkie postacie w tym serialu poznajemy od bardzo ludzkich stron, a Speirs właściwie do końca pozostaje dość tajemniczy. Owiany legendą, jako jedyny przebiega przez miasto pełne szkopów i wraca bez ani jednej rany. Zimne spojrzenie, izolacja i narastający mit. Kapitalna scena, kiedy trzech żołnierzy w okopie rozmawia o nim. Opowiadają historie, jak to Speirs postrzelił swojego żołnierza za pijańśtwo, oraz jak to miał poczęstować 20 (albo i 30!) więźniów fajkami, a potem ich rozwalić. Pojawia się Speirs, i kiedy częstuje ich fajkami, wszyscy trzej zamierają, nie mogąc wydobyć z siebie nawet sylaby. Piękne.
Nie wiem, jak Spielbergowi, Hanksowi i reszcie udało się to osiągnąć, ale serial bardzo szarpie. Może nie zdewastowało mnie to wszystko jak finał piątego sezonu The Shield, ale mimo to było to rozpieprzające.
Nie wiem, jak udało im się to osiągnąć, że często nawet śmierć żołnierza, który był z pięć czy dziesięć minut na ekranie potrafiła mnie poruszyć. Oglądałem chyba większość najważniejszych filmów wojennych ostatniego pięćdziesięciolecia, ale żaden nie sprawił, że powiedziałem sobie: "o kurwa, no to przejebane", tak jak ten.
Pierwsze, co automatycznie przychodzi do głowy na dźwięk słowa "wojna" to: "niepotrzebna", "brutalna", "bezsensowna"; ale to dopiero ten serial sprawił, że czułem znaczenie tych słów. Chyba najbardziej bolesne były te zupełnie przypadkowe śmierci - a to się ktoś postrzelił, a to kogoś trafił odłamek... W ogóle przypadkowość i bezsensowność śmierci bohaterów jest tu tak kompletnie dołująca, że wszystko nabiera kolorów tak bladych, jak te które widać na ekranie. Zresztą to nie tylko ta śmierć fizyczna jest straszna, ale także rozpadający się psychicznie żołnierze - niektórzy coraz częściej sięgający po alkohol, inni przeżywający szok na widok ranionych przyjaciół, a jeszcze inni zdradzani bądź po prostu zostawiani przez swoje kobiety znajdujące się tysiące kilometrów od nich.
Dodatkowe wyrazy uznania dla twórców za fenomenalny odcinek z obozem pracy, pełnym wychudzonych, głodujących ludzi. Przerażający moment, w którym jeden z więźniów niesie innego, wyglądającego jak sama skóra i kości, na rękach...
"Papierosa?"
Z innej beczki. Capt. Ronald Speirs - postać jakby trochę nie pasująca do kontekstu. Wszystkie postacie w tym serialu poznajemy od bardzo ludzkich stron, a Speirs właściwie do końca pozostaje dość tajemniczy. Owiany legendą, jako jedyny przebiega przez miasto pełne szkopów i wraca bez ani jednej rany. Zimne spojrzenie, izolacja i narastający mit. Kapitalna scena, kiedy trzech żołnierzy w okopie rozmawia o nim. Opowiadają historie, jak to Speirs postrzelił swojego żołnierza za pijańśtwo, oraz jak to miał poczęstować 20 (albo i 30!) więźniów fajkami, a potem ich rozwalić. Pojawia się Speirs, i kiedy częstuje ich fajkami, wszyscy trzej zamierają, nie mogąc wydobyć z siebie nawet sylaby. Piękne.
14-06-2009, 06:45
