[Tomek-1]

Obejrzałem wczoraj późnym wieczorem "Miami Vice". Po tych wszystkich krytycznych recenzjach i rzuceniu okiem na kilka sekund filmu, spodziewałem się jakiegoś dziwadła. Jakże się pomyliłem. Lubicie takie "guilty pleasures", takie sromotne pozytywne rozczarowania?

"Miami Vice" jest tak jak pisze Mental odhumanizowane, stechnicyzowane, wyciska samo sedno pracy policjanta w wydziale narkotyków (co prawda Farrell i Foxx na spotkaniu z Yero, zamiast się bać śmierci, grają bardzo twardzielsko, ale są w końcu bohaterami filmu), bez zbędnych upiększeń i pseudo-bohaterstwa jak to w policyjnym kinie bywa. Mann pod szyldem "MV" robi reportaż policyjny. Robi to genialnie i bardzo klimatycznie. Atmosfera tego obrazu jest dorównująca zarówno "Gorączce" jak i "Manhunterowi". I te powalające pejzaże i subtelna obserwacja kamer... Przyznam się szczerze, że nie podobało mi się to w "Zakładniku", gdzie sceny nakręcone na tradycyjnym "filmie" gryzły się z szorstkimi, dokumentalnymi w wyrazie sekwencjami kręconymi cyfrówką. Dochodziło do pewnego dysonansu. Natomiast w MV zaginęła ta "szorstkość", zdjęcia są "wygładzone", "miękkie" i wspaniale plastyczne. Najbardziej zachwyciło mnie jak Mann pokazuje nad swoimi bohaterami nocne niebo. Niebo monumentalne, jak gdyby apokaliptycznie nad nimi zawieszone. Te brunatne odcienie czy pastelowe błękity... I te wspaniałe ujęcia z kamerą "zawieszoną" na 'horyzoncie' w scenie z motorówką. Nie wiem czy zauważyliście, ale finałowa strzelanina, choć porównuje się ją do "Gorączki", jest praktycznie całkowitym od niej odejściem. Chodzi mi o głos wystrzału karabinów. Nie wiem czy to kwestia tłumików, czy może taka jest nowoczesna broń (nie mam o niej pojęcia - sorry )ale podczas gdy dźwiękowo strzelanina w "Heat" była zrealizowana bardzo głośno i agresywnie, tak tutaj wystrzały brzmią chyba właśnie tak jak naprawdę brzmią. Dodało to wg mnie jeszcze większego realizmu.

Oczywiście przyczepić się można do paru rzeczy, jak 'chemia' pomiędzy Gong Li a Farrellem (czy nie mogła tego zagrać aktorka latynoamerykańska; z całym szacunkiem dla Gong Li, ale ona nie pasuje do tego filmu), choć jest to chemia bardzo specyficzna, właśnie typowo mannowska. Dla niektórych będzie kiczem czy banałem, ale ma swój emocjonalny STYL. Niektórzy zarzucają brak dialogów między Farrellem i Foxxem. Jest ich niewiele, ale jeżeli już są, świetnie pokazują niuanse ich przyjaźni. To prawdziwa męska przyjaźń, nie debilne rozmówki w stylu "Bad Boys". Jest taka scena, w której Foxx subtelnie daje Farrellowi znać, że jego romans z Li może nie być dobrą rzeczą, na odpowiedź Farrella na końcu dodaje: "nigdy bym w ciebie nie zwątpił". Lub scena odbicia dziewczyny Foxxa - nie pada słowo narady między nimi, robić to czy nie, "spalić" przykrywkę, swoje fałszywe osobowości czy nie, po prostu jadą ją odbić. Robią to co słuszne, ani chwili się nie zastanawiają. I jeszcze portret głównego bossa, Jesusa Arcangelo de Montoyi. Facet ma taką charyzmę, że bije na głowę wszystkich tych mydełkowatych złoczyńców dzisiejszego kina popularnego. Scena w samochodzie, gdy on mówi z kamienną twarzą i przeprasza, że nie ma czasu bo jest bardzo zajęty :wink: a Farrell/Foxx siedzą i wychodzą bez słowa. I jeszcze ten jego wygląd - broda, niemal święty, pozbawiona emocji twarz - jak ikonograficzny Jezus. Czy ta stylizacja Manna jest celowa?

Jedyne, co mi się gryzie, to sposób w jaki kartel ich sprawdził - tylko za pomocą danych zawartych we flashu? Nikt nie zrobił research-u? Nikt nie pofatygował się zadzwonić do ludzi 'ze środowiska'? Czy ktoś ich zna, słyszał? Tak o się pojawiają, i najpotężniejszy baron narkotykowy powierza im towary o wartości milionów dolarów? Czy oni byli aż tak zadufani w nowoczesną technologię? Nie nakryli ich spotkań z szefem i facetem z FBI? Rozmów? To mi śmierdzi i tego nie kupuję.