[slepy51]

Snappik napisał(a):Czy dysponuje ktoś materiałami na temat filmu "Mighty Joe" http://www.imdb.com/title/tt0120751/ a w szczególności, jak zrobiono tak wielkiego i realistycznie poruszającego się tytułowego bohatera?

Proszę bardzo - http://film.onet.pl/F,6107,1052879,1,artykul.html

Efekty specjalne

Tytułowy Wielki Joe to goryl mierzący ponad 4 i pół metra wzrostu. Aby powołać go do życia, trzeba było wysiłków światowej klasy specjalistów od efektów. Ron Underwood mówi: Zwierzęta otacza na ekranie aura prawdziwej magii. Wyzwaniem było więc dla nas przydanie naszemu bohaterowi cech zwierzęcych. Podstawowe pytanie, które sobie zadaliśmy, brzmiało: jak sportretujemy Wielkiego Joe? Początkowo rozważaliśmy możliwość znalezienia żywego goryla, dyskutowaliśmy też na temat wykorzystania najróżniejszych technik efektów specjalnych. Chcieliśmy mieć goryla, który wyglądać będzie na ekranie jak żywe zwierzę, a zarazem sprosta wszystkim wymogom scenariusza.

Wielki Joe, którego ostatecznie oglądamy na ekranie, jest dziełem specjalistów od animatroniki, grafików komputerowych, animatorów i lalkarzy. Korzystali oni zarówno z najnowszych zdobyczy techniki, jak i tradycyjnych metod, takich jak "wymuszona perspektywa" czy "niebieski ekran", na tle którego filmowano aktora Johna Alexandra w kostiumie Joe'ego w skali w 40% odpowiadającej oryginałowi.

Ron Underwood mówi: Łączenie ujęć nakręconych w 40% skali i ujęć z udziałem aktorów było nie lada wyzwaniem. Najpierw kręciliśmy ujęcia w pełnej skali, potem na planie pojawiał się John Alexander w kostiumie Joe'ego, uszytym w 40% skali. Filmowaliśmy jego ruchy w zwolnionym tempie, tak by przydać jego ciału masy, co pozwoliło stworzyć złudzenie, że mamy do czynienia ze zwierzęciem o odpowiednich rozmiarach. Kiedy kamera pracuje z szybkością 24 klatek na sekundę, a zaraz potem 32, filmowane obiekty wydają się mniejsze. Za każdym razem więc musieliśmy dokonywać skomplikowanych obliczeń matematycznych licząc przy tym, że technika nas nie zawiedzie.

Joe'ego zaprojektował pięciokrotny laureat Oscara Rick Baker: Nigdy dotąd nie pracowałem nad wielką, hydraulicznie sterowaną postacią - mówi. - Zanim podjąłem pracę nad "Wielkim Joe", za swoje szczytowe osiągnięcie uważałem "Goryle we mgle". Teraz jednak sądzę, że Joe to najlepszy goryl, jakiego dotąd powołałem do życia. Producent Tom Jacobson mówi: Rick Baker to światowej sławy specjalista od charakteryzacji i ekspert w dziedzinie zachowań goryli. Prawdziwy guru od goryli! Rick Baker mówi: Na planie "Wielkiego Joe" wprowadziliśmy wiele innowacji technicznych. Oczy Joe'ego wydają się bardziej realistyczne, bo są wypukłe niczym prawdziwa rogówka, a nie sferyczne jak to miało miejsce w przypadku Digita z "Goryli we mgle". Joe może dzięki temu wyrażać bardziej skomplikowane emocje.

Wykreowanie Joe'ego zajęło Rickowi Bakerowi i kierowanej przez niego ekipie złożonej z 70 techników okrągły rok. Zbudowano trzy goryle: "czworonożnego Joe", "siedzącego Joe" i "śpiącego Joe". W scenach, w których Joe musiał wykazać się większą swobodą ruchów, kukłę zastępował John Alexander w kostiumie w 40% skali. Uszyto kilka takich kostiumów, zbudowano też miniaturową dekorację w odpowiedniej skali. Do wykonania wszystkich "wcieleń" Joe'ego użyto futra sztucznego i naturalnego, lycry, spandexu, lateksu, pianki poliuretanowej, włókna szklanego i aluminium.

Rick Baker mówi: Mieliśmy ośmiu techników, którzy przez dziesięć miesięcy zajmowali się obszywaniem kostiumów włosami mając za narzędzia pracy... szydełka. Niedaleko Bostonu znaleźliśmy warsztat, a w nim stuletnie maszyny, na których niegdyś robiono swetry. Można było na nich tkać mieszankę sierści koni i jaków, z niej też wykonaliśmy futro dla naszego Joe. Utrzymaniem Joe'ego zajmowała się specjalna ekipa. Grupa lalkarzy kontrolowała jego ruchy i mimikę. Kilku innych techników bez przerwy szczotkowało jego futro i zwilżało wargi, tak by nie spierzchły i nie popękały.

Joe okazał się nadzwyczaj wytrzymały. Nie projektowano go z myślą o dalekich podróżach, kiedy jednak zaistniała taka potrzeba, zniósł je całkiem dzielnie. Rick Baker mówi: Kiedy konstruowaliśmy Wielkiego Joe, nie przypuszczaliśmy, że trzeba go będzie zabrać aż na Hawaje. Zwykle wielkie, sterowane hydraulicznie stwory, takie jak dinozaury z "Jurassic Park", pozostają przez cały czas w jednym miejscu operując na przylegającym terenie.

Joe poleciał na Hawaje specjalnym samolotem, a i tak ledwie zmieścił się w jego ładowni. Rick Baker mówi: Praca z ważącym prawie 2 tony gorylem w dotkniętych ulewnymi deszczami, błotnistych górach Hawajów nie należała do łatwych. Joe jednak zniósł wszystko. Po powrocie do Kalifornii kręciliśmy w plenerach Los Angeles i nie mieliśmy z nim żadnych problemów.

Za obrazy generowane komputerowo odpowiedzialny był nagrodzony Oscarem koordynator efektów specjalnych Hoyt Yeatman ze studia Dream Quest Images. Komputerowego Joe zaprojektowano na podstawie materiałów dostarczonych przez ekipę Ricka Bakera. Do pamięci komputera zeskanowano modele głowy i sylwetki Joe'ego wykonane przez Bakera oraz ujęcia Johna Alexandra w kostiumie. Posiłkowano się przy tym licznymi zdjęciami goryli, pomiarami i próbkami włosów. John Alexander odwiedził studio i rozmawiał z animatorami na temat motoryki i zachowań goryli. Hoyt Yeatman mówi: Zaintrygowało mnie, że korzystamy z efektów, by powołać do życia pełnoprawną postać filmu, która pełni w nim kluczową rolę. Nasz bohater pojawia się niemal w każdej scenie, nieważne, czy jest to aktor w kostiumie, kukła, czy postać generowana komputerowo. Każdy z widzów ma czas, by dokładnie mu się przyjrzeć, przejścia pomiędzy ujęciami nakręconymi przy użyciu różnych technik musiały więc być absolutnie niezauważalne. Animatorzy dołożyli wszelkich starań, by komputerowy Joe był równie wyrazisty i przekonywający, co aktor w kostiumie. Musieliśmy jednak wykreować go komputerowo, by nakręcić sceny, których nie zagrałby żaden aktor, takie jak te, w których Joe wspina się po kole diabelskiego młyna, czy rozbija Mercedesa. W kilku scenach wykorzystano "niebieski ekran" mierzący 15 metrów wysokości i 75 szerokości, największy tego typu ekran, jaki kiedykolwiek zastosowano przy realizacji filmu kinowego. Ekipa techników musiała oświetlić czarnego goryla - filmowanego na niebieskim tle - zgodnie z warunkami panującymi w plenerze, co wymagało nie lada wysiłku. Trzeba było skorzystać z "wypchanego" goryla, bo w tak wysokiej temperaturze kostium Joe'ego - w którym krył się John Alexander - zaczynał się tlić już po 40 sekundach.

Ujęcia zrealizowane przy użyciu tej techniki pozostawiały jednak sporo do życzenia. Wokół niektórych detali - takich jak sierść na kostiumie Joe'ego - pojawiała się mgiełka poddająca w wątpliwość realizm nakręconych scen. Aby temu zapobiec Hoyt Yeatman i Eastman Kodak opracowali nowy rodzaj taśmy filmowej, który pozwalał zredukować niepożądany efekt. Dzięki sugestiom ekipy Kodak przetestował i wdrożył nowy typ taśmy w rekordowo krótkim czasie.

Hoyt Yeatman i ekipa z Dream Quest Images opracowali także specjalny program, dzięki któremu sierść pokrywająca ciało Joe'ego faluje jak prawdziwa. Komputerowa kreacja włosów zawsze była "piętą Achillesową" technik cyfrowych. Dzięki programowi nazwanemu "Yeti" każdy z 3 i pół miliona włosów pokrywających ciało Joe'ego faluje zgodnie z zasadami dynamiki i bezwładności. W sumie na potrzeby filmu Dream Quest Images opracowało 110 ujęć z wykorzystaniem "niebieskiego ekranu" i 23 ujęcia, w których oglądamy w pełni komputerowo generowanego Joe. Wymagało to dwóch lat wytężonej pracy...

Aby nakręcić ujęcia z Johnem Alexandrem w kostiumie Joe'ego, trzeba było zbudować repliki wielu dekoracji o wymiarach w 40% odpowiadającym rzeczywistym. Odpowiedzialny za scenografię ujęć z wykorzystaniem efektów specjalnych Forrest Leathers mówi: John Alexander w kostiumie odpowiada wymiarom Wielkiego Joe dokładnie w 40%. Całe jego otoczenie musiało być więc utrzymane w tej samej skali. Na potrzeby sekwencji nakręconych na Hawajach trzeba było użyć miniaturowych drzew bananowca i transportera typu Humvee, podobnie było ze sceną, kiedy Joe wywołuje panikę na przyjęciu na swoją cześć, w której użyto replik stołów, krzeseł, nakryć, potraw, a nawet ręcznie malowanej chińskiej porcelany.

Twórcy nie kryli radości, gdy epizodyczną rolę w ich filmie przyjął legendarny pionier efektów specjalnych Ray Harryhausen. Hoyt Yeatman mówi: Ray Harryhausen to mój mentor. Pamiętam, jak obejrzałem "Jazona i Argonautów", kiedy miałem osiem lat. Zaparło mi dech w piersiach. Potem, podczas studiów zrealizowałem film łączący ujęcia aktorskie z animacją poklatkową, który zadedykowałem właśnie jemu. To wspaniałe, że mogłem wreszcie spotkać kogoś, dzięki komu zostałem filmowcem. Podczas swego pobytu w Los Angeles Ray Harryhausen odwiedził studia, w których powstawały efekty specjalne do "Wielkiego Joe" i nie krył swego podziwu dla ich twórców. Jak mówi: Nigdy nie marzyłem, że podobne efekty będą kiedykolwiek możliwe, a teraz w dobie komputerów wszystko wydaje się dosłownie w zasięgu ręki. Efekty animatroniczne Ricka Bakera są klasą samą dla siebie.