[und3r]

Okej, obejrzałem. Przejdę od razu do rzeczy...

TRON wymiata. Nie oczekiwałem tego filmu jak np. Avatara, pierwsze trailery zrobiły na mnie wrażenie, ale szybko o nich zapomniałem. Jednak mój apetyt wzbudził soundtrack, przesłuchany przeze mnie wielokrotnie przed seansem. Niełatwo w przemyśle filmowym o tak świeże brzmienie, a ponieważ zwiastuny pokazywały świeżość również w podejściu do fx, liczyłem na wizualno-dźwiękową ucztę. W tym celu udałem się do warszawskiego IMAX i zapodałem sobie najlepsze możliwe miejsca (do tego jeszcze wrócę, bo sprawa jest w przypadku TRON najwyższej wagi), po czym odpłynąłem już z momencie objawienia (tak, objawienia - tutaj potrzebny jest patos ;)) "tronowego" loga Disneya w 3D.

Potem jest mówiony prolog (znany już z kawałka The Grid, oczywiście utwór ten stanowi również podkład muzyczny, stanowiąc idealne intro) oraz kilka świetnych kadrów (miasto z lotu ptaka itd.), ale wiadomo przecież, że "właściwy" film rozpoczyna się praktycznie od wejścia w Sieć. I o ile samo wejście przedstawione jest z ułamku sekundy (żadnych animacji i bardzo dobrze, ponieważ show off twórców efektów byłby w tym miejscu totalnie zbędny, zważywszy na to, co pokazują później), to po "drugiej stronie" zaczyna się jazda bez trzymanki.

Od tego momentu, aż po sam koniec (a koniec jest najlepszy z możliwych, naprawdę - klasa), film jest niemal perfekcyjny. Jestem widzem wymagającym i przywiązuję dużą uwagę do szczegółów, a jednak nie doszukałem się w filmie ujęć, które chciałbym poprawić. W ogóle mało co dałoby się tam poprawić i wierzcie mi, Mefisto plecie farmazony. To co dla niego jest "dopisaniem historii i jakichś celów wyższych", jest w istocie bardzo potrzebnym wprowadzeniem widza (który przecież nie musiał widzieć pierwowzoru) w fabułę, a co do "celów wyższych", to tych kilka dialogów o wizji Flynna itp. to było wręcz mało - gdybym to ja był na jego miejscu (wynalazłem kwantową teleportację, skaner molekularny, SI, w mojej cyber-przestrzeni spontanicznie ewoluuje życie, mogę modyfikować ludzkie DNA "w locie", ogólnie posunąłem cywilizację o jakieś 1000 lat) i po kilkunastu latach spotkał syna, to nie przestawałbym nawijać o "wyższych celach" nawet na minutę :P . "Nieudane twisty", o których pisze dalej Mefisto, to nie typowe ostatnimi laty w kinie twisty (wiecie ocb), tylko old-schoolowe zwroty akcji (których w większości się spodziewamy, oglądając film akcji, ale i tak odczuwamy dzięki nim napięcie) i naprawdę nie wiem, który konkretnie był nieudany. Mi wszystkie podeszły. A w kwestii "zdecydowanie za dużo flashbacków, w dodatku zapodanych w nieco dziwny sposób" to zabijcie mnie, ale nie wiem o co mu chodzi.

Wracając do plusów (minusów praktycznie nie ma, o ile wiecie na co idziecie), to chyba najwygodniej będzie mi je wypunktować...

Spoiler

- Design świata. I nie chodzi mi o grę świateł i tym podobne oczywistości, ale o dokładność w podejściu do tematu. Infrastruktura miasta, projekty (wygląd, ale też działanie) pojazdów i instalacji, dekoracje na drugim i trzecim planie, kompleksowość całej wizji.

- Dynamika w scenach akcji. Wszystko widać, walki świetnie zmontowane, zwłaszcza ta w klubie.

- Brak (tak!) scen zbędnych, które miałyby na celu wyłącznie pokazywanie orgii sf. Tego się najbardziej bałem, jak się okazało, niepotrzebnie. Sceny na Arenie wprowadzają w mechanizmy rządzące światem, a pokazane tam zasady są potem szeroko wykorzystywane. Sceny te są też dokładnie tak długie, jak powinny - gdyby walka na dyski trwała 30 sekund dłużej, byłaby za długa. To nie Incepcja, gdzie przez prawie godzinę Nolan pokazuje czego to się nie da robić we śnie, a potem nikt tego nie robi. Bliżej tutaj TRONowi do Matrixa, gdzie po zarąbistej walce w dojo dostaliśmy jedne z najlepszych scen walk w historii kina, a wszystko co było pokazane w programie szkoleniowym, było wykorzystywane przez bohaterów w dalszej części filmu.

- Emocje. Tak, wiadomo od razu co się będzie mniej-więcej działo (w końcu remake nie może odejść za daleko od pierwowzoru) - mimo to, napięcie jest prawie cały czas. Mefisto pisze coś o nudzie, ja takowej nie uświadczyłem. (Być może ma to częściowo związek z tym, że w scenach "statecznych" zawieszałem sobie oko na pięknej Olivii ;) .) Wbrew pozorom, plusem tego filmu jest jego "Disneyowość". Jak wiadomo, wywoływać emocje Disney potrafi, a dodatkowo...

- TRON nie ma w sobie krzty pretensjonalności. Jest to film rozrywkowy i nie stara się ani przez minutę być czymś innym. Ludzie, którzy piszą masowo pojawiające się recenzje w stylu "wizualnie bomba, ale słaba fabuła i za mało skomplikowane postacie - 4/10", to idioci nie mający pojęcia o kinie. Rzekłem. Stąd na pomidorach TRON ma 49%, bo co druga recenzja jedzie go za brak skomplikowania fabuły (uogólniając). Ciekaw jestem, czy ci geniusze pisali to samo o np. WALL-E, ale pewnie nie, bo WALL-E było animacją, ergo dla dzieci, ergo nie musiał być skomplikowany. Ech.

- Epickość niektórych scen, których nie chce mi się opisywać. Połączenie muzyki z obrazem jest mistrzowskie. W tym miejscu trzeba też wspomnieć o zalecie chyba najważniejszej, czyli...

- Wykorzystanie technologii 3D. Otóż TRON jest pierwszym fabularnym filmem jaki widziałem (a wiele widziałem w 3D), w którym reżyser zdaje się rozumieć, czego widz oczekuje po 3D i jak należy wykorzystywać ten efekt tak, aby najbardziej kopał po jajcach. To jest zupełnie inne podejście niż w Avatarze, gdzie Cameron chciał raczej upowszechnić efekt 3D i niejako "przejść z nim do codzienności". W Avatarze nacisk położony jest na naturalną przestrzenność obrazu - w filmie tym nawet sceny, które spokojnie sprawdziłyby się w 2D, Cameron zrobił w 3D. Nie jest to ani lepsze, ani gorsze wykorzystanie 3D - jest to po prostu wykorzystanie inne. W TRONie jest bardzo dużo scen 2D (nie przeszkadza to wcale, choć internet już obrodził w posty kretynów, co to chcą odzyskać kasę za bilety), a 3D, kiedy się już pojawia, dodaje ujęciom jakby nowej jakości i przede wszystkim jest bardzo "rozciągnięte w osi z" (jak ktoś nie rozumie, to wyjaśnię). Mieliście pewnie podczas oglądania Avatara (gdzie z punktu widzenia technologicznego 3D było chyba bardziej dopracowane, ale w kategorii "artystycznego zastosowania" tegoż efektu, wygrywa imo TRON) takie odczucie, że film aż prosi się o większe wyeksponowanie przestrzenności "w kierunku oka", nie? (Weźmy np. scenę z tymi różowymi nasionami "drzewa życia", w której "oblatywały" one Jake'a). W TRONie nie powinniście na to narzekać. W wielu scenach jest tak dobrana perspektywa, żeby 3D lepiej kopało; reżyser bardzo dobrze operuje tym stosunkowo nowym narzędziem, widać to np. w scenie wyrwania Flynnowi dysku.

Tutaj wracam do początku swojego posta, bo z takim podejściem do 3D niezwykle ważne staje się miejsce, jakie zajmiemy w kinie. U Camerona, prawdę mówiąc, nie miało to większego znaczenia, gdyż potraktował on ekran kinowy jako rodzaj "okna w inną rzeczywistość", więc nacisk położony został na przestrzenność "w głąb". W TRONie jednak jest inaczej. TRON, w znacznie większym stopniu niż Avatar, został stworzony z myślą o ekranie IMAX, a zatem takim, który dzięki swej wielkości pozwala na pokrycie całego pola widzenia. Jeśli widzimy brzegi ekranu, to nieważne czy ma on 50m2 czy 400, wrażenie 3D będzie de facto takie samo. Dlatego, aby najlepiej doświadczać 3D, wielkie ekrany IMAX są umieszczane pod innym kątem do siedzeń, a i same siedzenia są (a przynajmniej powinny być) rozmieszczone stromiej (żeby głowa gościa z przodu nie zaburzała 3D; w analogowych IMAXach pojawia się też problem tej natury, że napisy puszczane są na film w 2D i jak ktoś musi je czytać, to co chwila zmienia skupienie wzroku, przez co nie odbiera obrazu 3D tak jak powinien, a poza tym jest to męczące dla oczu).

Od pierwszych scen widać, że TRON powstał właśnie z myślą o ekranach zajmujących swoją powierzchnią cały obszar widzenia. Wszystko w tym filmie dzieje się w centrum kadru, tak jakby reżyser zostawiał "nieistotną ramkę" z boków, takie niemal pozbawione szczegółów kilkanaście procent kadru. Do tego dochodzi bardzo szerokie zastosowanie perspektywy potęgującej przestrzenność, często wytyczone są nawet (przez elementy dekoracji, światła, itp.) linie perspektywy (jak nie rozumiecie o czym mówię to zobaczcie trailer: ). Bardzo wiele ujęć jest wręcz "symetrycznych".

Wszystko to składa się na to, że film na pewno sporo traci oglądany nie na ekranie IMAX, i to z bliskich rzędów (nie działa tutaj regułka, że blisko=źle, wręcz przeciwnie). Nie zatrzyma mnie to oczywiście przed kupnem BR ;)


Reasumując...

TRON, przy odpowiednich warunkach odbioru, jest prześwietną rozrywką. Osobiście się w nim zatraciłem, jak chyba w żadnym filmie w 2010. Jak się skończył to żałowałem, że jest 00:30 i nie mogę od razu pójść na następny seans. Naładował mnie ten film taką energią, że wracając do domu jechałem ponad 160 km/h na Wisłostradzie i kiedy mijałem inne samochody żałowałem, że moje małe audi nie ma dwa razy więcej koni i dwa razy więcej turbin (chociaż pewnie gdyby miało to bym tego dziś nie pisał, bo niechybnie bym zginął ;) ). A jak już byłem pod domem to żałowałem, że tak szybko (miałem zarąbistą zieloną falę ;) ), więc jeszcze zajechałem na pobliski parking Tesco, wyłączyłem ASR i zakręciłem kilka bączków i to jest chyba najlepsza rekomendacja dla TRONa, bo jeszcze nigdy wcześniej nic takiego nie przyszło mi "ot tak sobie" do głowy :lol: .


9/10

(1 punkt odejmuję tylko za to, że wierzę Wam na słowo, jakoby film nie miał odpowiedniego "pi#$olnięcia" na mniejszych ekranach.)

Deklaruję też, że jeśli przy drugim seansie (też IMAX, oczywiście) tak samo się zajaram, to podniosę ocenę do 9.5/10. Jeśli nie, to zostanie 9 - po pierwsze dlatego, że to remake niemal bezbłędny, a po drugie film w kategorii rozrywki dał mi wszystko to, czego nie dała Incepcja oceniona na 8.

Cieszę się, że pomysł trafi do nowych pokoleń w tak udanej oprawie.

(Oryginał muszę sobie odświeżyć, ale z tego co pamiętam, nie był tak dobry.)


EDIT:
Widzę, że recenzja pojawiła się też na stronie kmf. Niestety jest to dokładnie taka recenzja, o jakich pisałem wyżej :P . Duby straszliwe, kolego JIMI. Fragmencik:

JIMI napisał(a):Pierwsze 20 minut wstępu oglądamy w 2D. Twórcy proszą jednak by założyć okulary od początku filmu, efektywnie robiąc z nas idiotów w okularach.

AHAHAHAHA <ok>

JIMI napisał(a):Kiedy więc dochodzi do momentu "wciągnięcia" Sama w salonie "Flynn's Arcade" - obraz teoretycznie zmienić się powinien w wersję 3D. Niestety, część widowni gorączkowo podrzucała okularami na nosie w górę i w dół, szukając rzekomych efektów zmiany wymiaru. I podobno gdzieś tam są, tylko dość niewyraźne. 3D w tym filmie to jedynie tania, marketingowa nalepka na plakat, ponieważ efektu głębi ostrości i trzeciego wymiaru jest tyle, co kot napłakał. Szkoda zmarnowanej szansy na kolejny dobry aktorski tytuł w 3D.

Taaaa...

I jeszcze w podsumowaniu perełka:

Czy wystarczy by zadowolić krytyków? Z pewnością nie.

Jeśli mówimy o tzw. "krytykach onanizujących się Altmanem" to z pewnością nie. Między innymi dlatego TRON jest taki dobry. Gdyby reżyser chciał zostać "doceniony" przez takich krytyków, zapewne wyszłaby niezła kupa.