Rocky
Co tu dużo mówić nie jest to opowieść o bokserze, jest to opowieść o człowieku który dostał od życia szanse i ją wykorzystuje. Zakończenie filmu jest trochę przewrotne bo choć "Włoski Ogier'' (Italian Stallion) nie wygrywa walki, to wygrywa coś więcej. A mianowicie nowe życie i miłość. I tu mamy taki amerykański sen, film stara się zresztą przekonać że USA to kraj wielkich możliwości i jeśli nadarza się szansa, jeśli los się do ciebie uśmiechnie to trzeba to wykorzystywać. Rocky analfabeta, zdolny bokser o wielkim sercu do walki. I tym właśnie nadrabia w starciu z Apollo Creedem, gdy umiejętności bokserskie kuleją. Apollo Creed pyszałkowaty mistrz, który samą walką chciał chyba dowartościować siebie i publikę. Niestety bokser nazwijmy to ''no name'' spłatał figla mistrzowi i nie zamierzał się paść przed nim na ringu tak łatwo. Mickey surowy i zgorzkniały, gdyby nie owa szansa pewnie z Rockym nie zamienił by już wielu zdań. Walka nie jest realistyczna, ciosy markowane ale ta muzyka. W roku 2006 został wybrany przez Amerykańską Bibliotekę Kongresu do składu National Film Registry, więcej dodawać właściwie nie trzeba.
Rocky II
Film podoba mi się już od pierwszej sceny, Billowi Conti osobiście dziękuje tu za Redemption (Theme From Rocky II). Kontynuacja o Rockym, to nadal trzymająca poziom opowieść. Człowiek który odniósł już sukces szuka tutaj możliwości zerwania z przeszłością, z byciem bokserem. Niestety życie, jak i jedna nie załatwiona sprawa mu na to nie pozwalają. W tle dramat Adrian, świetny monolog Mickeygo w kościele i jeszcze bardziej dramatyczna końcowa walka. Między Rocky a Rocky II stawiam znak ''='' te filmy nadal świetnie się oglądam, nawet po tylu latach.
Rocky III
Osobiście moja ulubiona część, film o wielkiej i pięknej przyjaźni byłych rywali. To właśnie tu Apollo Creedem ma najwięcej do powiedzenia, to właśnie tu najbardziej wyrazisty. I mimo iż tytułowemu bohaterowi pomaga z własnych nazwijmy to pobudek, to jednak dopiero tu polubiłem tą postać. A Rocky ? jest bez wątpienia człowiekiem na fali popularności, stracił jednak to co dla boksera jest najważniejsze czyli ''Oko Tygrysa''. Swoją karierę rozmienia na drobne, pochłonięty show biznesem i celebryctwem. Na dodatek zaczyna się kryzys w jego małżeństwie, przykro na to patrzeć. Rocky jest zagubiony, nie potrafi się odnaleźć. I gdyby nie oczekiwana pomoc raczej jego kariera szybko by się zakończyła. W filmie świetny Mr T, Clubber Lang to prawdziwa pewna siebie bestia. Muzyka to głównie utwór Eye Of The Tiger na końcu i na początku i nie wyobrażam sobie filmu bez niego. Twórcy troszeczkę na łatwiznę niestety poszli jeśli chodzi o drugą walkę, Rocky nagle zmieniający taktykę walki i przyjmujący grad ciosów na głowę? :) Niemniej film ładnie pokazuje że nie sztuką jest przegrać, sztuką jest się podnieść po porażce...
Rocky IV
Połączenie ery zimnej wojny i boksu, wiadomo USA ci dobrzy a ZSRR ci źli (czyli schemat znany). Ten film zdecydowanie różni się od poprzednich, Rocky który obwinia się winą za śmierć Apollo staje do nierównej walki na ringu z jego zabójcą. Ivan Drago sowiecki bokser kreowany na symbol narodu, to dosłownie maszyna nastawiona na zwyciężanie. Ten pojedynek to nie walka na punkty czy nokauty, to walka niemal na śmierć i życie... Można odnieść wrażenie że ten film to jeden wielki teledysk, ale jak to wspaniale jest zrobione. Muzyka to mnóstwo świetnych utworów, War, Living In America , No Easy Way Out (ahh ten ryk silnika Lamborghini Countach LP500 S w filmie) , Heart's On Fire i Training Montage.
Rocky V
Film wielokrotnie krytykowany, Rocky miał tu umrzeć ale na szczęście nie umarł. Kontuzjowany poważnie bokser, który nie może się rozstać z ringiem bierze się za trenowanie dobrze zapowiadającej się nadziei ''no name'' (logiczne). Szkoda tylko że Rocky zapomina mu wpoić jak okrutni są promotorzy, którzy wycisną zawodnika jak pomarańcze a następnie wyrzucą na śmietnik. No ale od kogo Rocky miał się tego nauczyć, skoro skupił się na walkach. Mickey nie zdążył, ale jedną sceną powraca w świetnym stylu. Świetna scena ze spodenkami, jest jak przekazanie pałeczki. Plus za wątek mistrza i uczenia, w którym to ten drugi zdradza tego pierwszego. Minus za muzykę i walką ? nie bijatykę na ulicy.
Co tu dużo mówić nie jest to opowieść o bokserze, jest to opowieść o człowieku który dostał od życia szanse i ją wykorzystuje. Zakończenie filmu jest trochę przewrotne bo choć "Włoski Ogier'' (Italian Stallion) nie wygrywa walki, to wygrywa coś więcej. A mianowicie nowe życie i miłość. I tu mamy taki amerykański sen, film stara się zresztą przekonać że USA to kraj wielkich możliwości i jeśli nadarza się szansa, jeśli los się do ciebie uśmiechnie to trzeba to wykorzystywać. Rocky analfabeta, zdolny bokser o wielkim sercu do walki. I tym właśnie nadrabia w starciu z Apollo Creedem, gdy umiejętności bokserskie kuleją. Apollo Creed pyszałkowaty mistrz, który samą walką chciał chyba dowartościować siebie i publikę. Niestety bokser nazwijmy to ''no name'' spłatał figla mistrzowi i nie zamierzał się paść przed nim na ringu tak łatwo. Mickey surowy i zgorzkniały, gdyby nie owa szansa pewnie z Rockym nie zamienił by już wielu zdań. Walka nie jest realistyczna, ciosy markowane ale ta muzyka. W roku 2006 został wybrany przez Amerykańską Bibliotekę Kongresu do składu National Film Registry, więcej dodawać właściwie nie trzeba.
Rocky II
Film podoba mi się już od pierwszej sceny, Billowi Conti osobiście dziękuje tu za Redemption (Theme From Rocky II). Kontynuacja o Rockym, to nadal trzymająca poziom opowieść. Człowiek który odniósł już sukces szuka tutaj możliwości zerwania z przeszłością, z byciem bokserem. Niestety życie, jak i jedna nie załatwiona sprawa mu na to nie pozwalają. W tle dramat Adrian, świetny monolog Mickeygo w kościele i jeszcze bardziej dramatyczna końcowa walka. Między Rocky a Rocky II stawiam znak ''='' te filmy nadal świetnie się oglądam, nawet po tylu latach.
Rocky III
Osobiście moja ulubiona część, film o wielkiej i pięknej przyjaźni byłych rywali. To właśnie tu Apollo Creedem ma najwięcej do powiedzenia, to właśnie tu najbardziej wyrazisty. I mimo iż tytułowemu bohaterowi pomaga z własnych nazwijmy to pobudek, to jednak dopiero tu polubiłem tą postać. A Rocky ? jest bez wątpienia człowiekiem na fali popularności, stracił jednak to co dla boksera jest najważniejsze czyli ''Oko Tygrysa''. Swoją karierę rozmienia na drobne, pochłonięty show biznesem i celebryctwem. Na dodatek zaczyna się kryzys w jego małżeństwie, przykro na to patrzeć. Rocky jest zagubiony, nie potrafi się odnaleźć. I gdyby nie oczekiwana pomoc raczej jego kariera szybko by się zakończyła. W filmie świetny Mr T, Clubber Lang to prawdziwa pewna siebie bestia. Muzyka to głównie utwór Eye Of The Tiger na końcu i na początku i nie wyobrażam sobie filmu bez niego. Twórcy troszeczkę na łatwiznę niestety poszli jeśli chodzi o drugą walkę, Rocky nagle zmieniający taktykę walki i przyjmujący grad ciosów na głowę? :) Niemniej film ładnie pokazuje że nie sztuką jest przegrać, sztuką jest się podnieść po porażce...
Rocky IV
Połączenie ery zimnej wojny i boksu, wiadomo USA ci dobrzy a ZSRR ci źli (czyli schemat znany). Ten film zdecydowanie różni się od poprzednich, Rocky który obwinia się winą za śmierć Apollo staje do nierównej walki na ringu z jego zabójcą. Ivan Drago sowiecki bokser kreowany na symbol narodu, to dosłownie maszyna nastawiona na zwyciężanie. Ten pojedynek to nie walka na punkty czy nokauty, to walka niemal na śmierć i życie... Można odnieść wrażenie że ten film to jeden wielki teledysk, ale jak to wspaniale jest zrobione. Muzyka to mnóstwo świetnych utworów, War, Living In America , No Easy Way Out (ahh ten ryk silnika Lamborghini Countach LP500 S w filmie) , Heart's On Fire i Training Montage.
Rocky V
Film wielokrotnie krytykowany, Rocky miał tu umrzeć ale na szczęście nie umarł. Kontuzjowany poważnie bokser, który nie może się rozstać z ringiem bierze się za trenowanie dobrze zapowiadającej się nadziei ''no name'' (logiczne). Szkoda tylko że Rocky zapomina mu wpoić jak okrutni są promotorzy, którzy wycisną zawodnika jak pomarańcze a następnie wyrzucą na śmietnik. No ale od kogo Rocky miał się tego nauczyć, skoro skupił się na walkach. Mickey nie zdążył, ale jedną sceną powraca w świetnym stylu. Świetna scena ze spodenkami, jest jak przekazanie pałeczki. Plus za wątek mistrza i uczenia, w którym to ten drugi zdradza tego pierwszego. Minus za muzykę i walką ? nie bijatykę na ulicy.
12-08-2011, 16:40 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 12-08-2011, 17:36 przez Kinomaniak.)
