Terminator
Kultowa klasyka i dzieło wybitne. Oczywiście w całości nie mogło się nie zestarzeć i przetrwać próby czasu, ale do dziś bardzo dobrze się ogląda i jestem na to żywym dowodem. Opowieść o wojnie ludzi z maszynami, lecz przecież decydująca bitwa nie rozegra się w przyszłości lecz tu i teraz w teraźniejszości. Film ma klimat lat 80, ma tez retrospekcję z postapokaliptycznej przyszłości. James Cameron przedstawia nam swoją ponurą wizji, wizję w której widać kto ma w tej wojnie przewagę. Mimo oporu i partyzanckiej walki w ruinach Los Angeles, każdy dzień (a właściwie noc) dla człowieka to walka o przetrwanie. Linda Hamilton jako Sarah Connor, której spokojne życie zamienia się w piekło. Nieświadoma niczego, sparaliżowana strachem i to czuć oglądając film. Michael Biehn jako Kyle Reese, żołnierz (którego notabene zagrał bardzo dobrze) wysłany z można powiedzieć samobójczą misją ratunkową. W teraźniejszości której przecież nie zna, widać jego pewną alienację. I wreszcie Arnold Schwarzenegger jako tytułowy Terminator T-800 (Cyberdyne Systems Model 101), nieustępliwa maszyna bez emocji. Mimika twarzy, kilka zdań i ruchy ograniczone do minimum. Rola nie tylko na miarę możliwości tego aktora, ale też rola jego życia. Bowiem dosłownie Arnold Schwarzenegger = Terminator.
Jeśli chodzi o ulubione sceny, mam takie dwie. Wiadomo pierwsza lokal Technoir i to zwolnienie tempa w pewnym momencie oraz słynne ''Come with me if you want live''. Druga masarka na posterunku policji, a wszystko rozpoczyna I'll be back , niewinne wydało by się ale kultowe. Terminator tu się zwyczajnie nie pierdoli, jest nie do zatrzymania dla zaskoczonych stróżów prawa. Arni wizualnie prezentuje się rewelacyjnie, no i całość kończy fajna muzyczna. A skoro przy niej jesteśmy, Terminator: The Definitive Edition to jest to. Dla jednych to wręcz archaiczna czy też anachroniczna muzyka, dla mnie mistrzostwo. Surowe i jednolite brzmienie, które przypadło mi do gustu i do którego staram się jednak często wracać.
Terminator 2: Judgment Day
James Cameron tworzy sequel powtarzając schematy z T1, całość zyskuje jednak większy rozmach co widać. Niby to samo, ale jednak coś innego. Film nie jest już tak mroczny, klimatu lat 80 nie ma. Jest jednak humor i nawet wkrada się pewna autoparodia. Odchodzi więc nieco od tego co pokazał poprzednio. To już nie tylko opowieść o wojnie ludzi z maszynami, ale też opowieść o przyjaźni człowieka z maszyną. James Cameron stara się teraz nie tylko ukazać bowiem złe skutki tej symbiozy, czy też współpracy. Linda Hamilton jako Sarah Connor, zdecydowanie inna niż poprzednio. Kobieta która życie swojego syna stawia ponad wszystko, nawet ponad miłość do niego samego. Edward Furlong jako John Connor, czyli typowo dobrze zagrany bunt nastolatka. Mam własnego Terminatora, zabawkę i wpajam mu jakieś wydawało by się śmieszne prawe zasady. Arnold Schwarzenegger jako Terminator T-800 (Cyberdyne Systems Model 101), tym razem zyskał więcej kwestii mówionych. Swoją rolą zaś się po prostu bawi, nawet nieco autoparodiuje. A skoro to robi, to kwestia grania w stylu znanym z T1 spada na Roberta Patricka. T-1000 to jeden wielki wypasiony efekt specjalny, który nadal w filmie dobrze się ogląda. Szkoda że wycięto niestety Michaela Biehna, ale cóż tak to już czasami bywa.
Scen ulubionych w filmie mam kilka, od początkowej z rozgniecioną ludzką czaszką po scenę w wąskim korytarzu, kanale burzowym, z minigunem w Cyberdyne Systems oraz końcową którą rozpoczyna słynne Hasta la vista, baby!. Muzyka czyli tak naprawdę tylko Terminator 2: Judgment Day: Ultimate Soundtrack. Może i fanmade soundtrack, ale co tam bardzo lubię. Dobrze mi się słucha, ale jeśli już miałbym wybierać to wole tą z T1.
I tak dochodzimy do momentu w który miałbym coś napisać o filmie Terminator 3: Rise of the Machines.
Dla mnie, jak i dla wielu innych filmowy Terminator kończy się na tej scenie...
Do tematu T3 jeszcze wrócę
Kultowa klasyka i dzieło wybitne. Oczywiście w całości nie mogło się nie zestarzeć i przetrwać próby czasu, ale do dziś bardzo dobrze się ogląda i jestem na to żywym dowodem. Opowieść o wojnie ludzi z maszynami, lecz przecież decydująca bitwa nie rozegra się w przyszłości lecz tu i teraz w teraźniejszości. Film ma klimat lat 80, ma tez retrospekcję z postapokaliptycznej przyszłości. James Cameron przedstawia nam swoją ponurą wizji, wizję w której widać kto ma w tej wojnie przewagę. Mimo oporu i partyzanckiej walki w ruinach Los Angeles, każdy dzień (a właściwie noc) dla człowieka to walka o przetrwanie. Linda Hamilton jako Sarah Connor, której spokojne życie zamienia się w piekło. Nieświadoma niczego, sparaliżowana strachem i to czuć oglądając film. Michael Biehn jako Kyle Reese, żołnierz (którego notabene zagrał bardzo dobrze) wysłany z można powiedzieć samobójczą misją ratunkową. W teraźniejszości której przecież nie zna, widać jego pewną alienację. I wreszcie Arnold Schwarzenegger jako tytułowy Terminator T-800 (Cyberdyne Systems Model 101), nieustępliwa maszyna bez emocji. Mimika twarzy, kilka zdań i ruchy ograniczone do minimum. Rola nie tylko na miarę możliwości tego aktora, ale też rola jego życia. Bowiem dosłownie Arnold Schwarzenegger = Terminator.
Jeśli chodzi o ulubione sceny, mam takie dwie. Wiadomo pierwsza lokal Technoir i to zwolnienie tempa w pewnym momencie oraz słynne ''Come with me if you want live''. Druga masarka na posterunku policji, a wszystko rozpoczyna I'll be back , niewinne wydało by się ale kultowe. Terminator tu się zwyczajnie nie pierdoli, jest nie do zatrzymania dla zaskoczonych stróżów prawa. Arni wizualnie prezentuje się rewelacyjnie, no i całość kończy fajna muzyczna. A skoro przy niej jesteśmy, Terminator: The Definitive Edition to jest to. Dla jednych to wręcz archaiczna czy też anachroniczna muzyka, dla mnie mistrzostwo. Surowe i jednolite brzmienie, które przypadło mi do gustu i do którego staram się jednak często wracać.
Terminator 2: Judgment Day
James Cameron tworzy sequel powtarzając schematy z T1, całość zyskuje jednak większy rozmach co widać. Niby to samo, ale jednak coś innego. Film nie jest już tak mroczny, klimatu lat 80 nie ma. Jest jednak humor i nawet wkrada się pewna autoparodia. Odchodzi więc nieco od tego co pokazał poprzednio. To już nie tylko opowieść o wojnie ludzi z maszynami, ale też opowieść o przyjaźni człowieka z maszyną. James Cameron stara się teraz nie tylko ukazać bowiem złe skutki tej symbiozy, czy też współpracy. Linda Hamilton jako Sarah Connor, zdecydowanie inna niż poprzednio. Kobieta która życie swojego syna stawia ponad wszystko, nawet ponad miłość do niego samego. Edward Furlong jako John Connor, czyli typowo dobrze zagrany bunt nastolatka. Mam własnego Terminatora, zabawkę i wpajam mu jakieś wydawało by się śmieszne prawe zasady. Arnold Schwarzenegger jako Terminator T-800 (Cyberdyne Systems Model 101), tym razem zyskał więcej kwestii mówionych. Swoją rolą zaś się po prostu bawi, nawet nieco autoparodiuje. A skoro to robi, to kwestia grania w stylu znanym z T1 spada na Roberta Patricka. T-1000 to jeden wielki wypasiony efekt specjalny, który nadal w filmie dobrze się ogląda. Szkoda że wycięto niestety Michaela Biehna, ale cóż tak to już czasami bywa.
Scen ulubionych w filmie mam kilka, od początkowej z rozgniecioną ludzką czaszką po scenę w wąskim korytarzu, kanale burzowym, z minigunem w Cyberdyne Systems oraz końcową którą rozpoczyna słynne Hasta la vista, baby!. Muzyka czyli tak naprawdę tylko Terminator 2: Judgment Day: Ultimate Soundtrack. Może i fanmade soundtrack, ale co tam bardzo lubię. Dobrze mi się słucha, ale jeśli już miałbym wybierać to wole tą z T1.
I tak dochodzimy do momentu w który miałbym coś napisać o filmie Terminator 3: Rise of the Machines.
Dla mnie, jak i dla wielu innych filmowy Terminator kończy się na tej scenie...
Do tematu T3 jeszcze wrócę
03-09-2011, 00:14
