(27-04-2009, 11:04)simek napisał(a): Zgoda, dla mnie to też jeden z najnudniejszych filmów jaki widziałem, a do tego z tak odrealnionym światem(w negatywnym sensie), że głowa boli - dosłownie każdy mieszkaniec Berlina myśli jak poeta, nie ważne co robi, czy idzie po chodniku, podziwia niebo, jest na rockowym koncercie czy pierze skarpetki to zawsze ma poetyckie myśli w głowie, ledwo zmęczyłem ten film, może i jest w nim jakaś głębia, wielka treść czy co tam ludzie w nim widzą, ale jest tak okrutnie zasłonięta przez nieznośną formę, że nie mam ochoty nawet wspominać o tym filmie.
Nie zgodzę się z Tobą, przecież myśli ludzi były normalnymi, codziennie wypowiadanymi słowami, nie było w nich poezji, jedynie Anioły i stary człowiek wypowiadali się poetycko.
Oglądając film poczułem się jak w transie, świetne zdjęcia, rozmowy, oraz poetyckie frazy wprawiały mnie w zachwyt. I wcale się nie dłużył, tak szybko przeleciało te dwie godziny, ze nie wiem kiedy. Niebo oglądałem już z kilkanaście razy i napewno powrócę do niego nie raz.
Nie wiem czy oglądałeś film z napisami czy z lektorem, ale powiem Ci, że takie filmy to tylko z lektorem. Ja oglądałem w tv jak czytał Tadeusz Olejniczak, który ma świetny głos i naprawdę świetnie się go słucha w tego typu filmach. Bo czytając napisy nie koncentrujesz się na obrazach i nie możesz poczuć tej magii.
Świetnie to napisał
(27-04-2009, 12:48)desjudi napisał(a): Pamiętam, że oglądałem bez znużenia, bo muzyka ładna, zdjęcia estetycznie zapodane, klimat lekko oniryczny drażniący ambitne podniebienia... Takie kino kontemplacyjne. Męczące? Jak najbardziej, ale to jednocześnie zmęczenie pozytywne, inspirujące. Ja tego typu nudę lubię.
Dopiero jak główny bohater staje się człowiek to czar filmu pryska, ale i tak jest dobrze.
Gdyby kóncówka filmu zachowała magię całości to bym dał 10/10 a tak to 9/10
20-09-2012, 09:00
