Poniżej bardzo akuratna opinia o Lawrence Piotra Plucińskiego:
"Dziewczyna ma zaledwie 22 lata, pochodzi z Louisville w Kentucky i wciąż jeszcze nie udało jej się wyplenić mentalności nastolatki z południa. Sporo tej szorstkości i swego rodzaju bezczelności widać poza ekranem - Lawrence ma dość banalny gust, na czerwonym dywanie na ogół woli prowokować kiczem (złote, czerwone i pstrokate kiecki, mocny makijaż), niż po prostu dobrze wyglądać. Jej role są w sumie podobne do siebie - grywa silne dziewczyny, na których spoczywa tzw. wielka odpowiedzialność (prawda w "Do szpiku kości", losy dystryktów w "Igrzyskach śmierci", katharsis głównego bohatera w "Poradniku pozytywnego myślenia"), ale każda różni się od poprzedniej istotnymi szczegółami. W twarzy Lawrence jest z kolei coś takiego, że do końca życia mogłaby grywać laski typu "white trash", ale jednocześnie jest w niej pewna nieoczywista subtelność i niewymuszony urok, dzięki którym raczej nie stanie się drugą Juliette Lewis, od lat niemogącą uwolnić się od (czysto filmowego) wizerunku wulgarnej prostaczki. Spory potencjał, jestem ciekaw jak go przez kolejne lata wykorzysta.".
A propos klipu z posta Perfika, można z niego wysnuć dwa wnioski. Po pierwsze, luzu i bezpretensjonalności Lawrence nie można nie lubić. Po drugie, kto do licha wybierał skład tego dziennikarskiego zdebilowaciałego grona, które nawet nie potrafi zadać świeżej zwyciężczyni oscara pytań lepszych niż: "jak wyglądał proces ubierania się na ceremonię" lub "o czym myślałaś, kiedy upadałaś".
"Dziewczyna ma zaledwie 22 lata, pochodzi z Louisville w Kentucky i wciąż jeszcze nie udało jej się wyplenić mentalności nastolatki z południa. Sporo tej szorstkości i swego rodzaju bezczelności widać poza ekranem - Lawrence ma dość banalny gust, na czerwonym dywanie na ogół woli prowokować kiczem (złote, czerwone i pstrokate kiecki, mocny makijaż), niż po prostu dobrze wyglądać. Jej role są w sumie podobne do siebie - grywa silne dziewczyny, na których spoczywa tzw. wielka odpowiedzialność (prawda w "Do szpiku kości", losy dystryktów w "Igrzyskach śmierci", katharsis głównego bohatera w "Poradniku pozytywnego myślenia"), ale każda różni się od poprzedniej istotnymi szczegółami. W twarzy Lawrence jest z kolei coś takiego, że do końca życia mogłaby grywać laski typu "white trash", ale jednocześnie jest w niej pewna nieoczywista subtelność i niewymuszony urok, dzięki którym raczej nie stanie się drugą Juliette Lewis, od lat niemogącą uwolnić się od (czysto filmowego) wizerunku wulgarnej prostaczki. Spory potencjał, jestem ciekaw jak go przez kolejne lata wykorzysta.".
A propos klipu z posta Perfika, można z niego wysnuć dwa wnioski. Po pierwsze, luzu i bezpretensjonalności Lawrence nie można nie lubić. Po drugie, kto do licha wybierał skład tego dziennikarskiego zdebilowaciałego grona, które nawet nie potrafi zadać świeżej zwyciężczyni oscara pytań lepszych niż: "jak wyglądał proces ubierania się na ceremonię" lub "o czym myślałaś, kiedy upadałaś".
26-02-2013, 17:53
