W niedzielę powtórzyłem sobie KB1, komentarz sobie oszczędzę, bo moja opinia o nim jest znana i niezmienna.
Za to wczoraj strollowałem TV4 i płytkę z KB2 wrzuciłem do odtwarzacza pół godziny przed tym, jak zaczął się w telewizji. I stało się coś dziwnego: od czasu premiery w kinie 9 lat temu i jakichś 3 czy 4 kolejnych razów z tym filmem jeszcze nigdy nie podobał mi się tak bardzo, jak wczoraj. Nie wiem z czego to wynika. Znałem go przecież dobrze, od iluś tam lat miał u mnie opinię słabszego od KB1 i 9, czyli ocenę o oczko niższą od KB1. Zasiadałem do oglądania bez żadnych oczekiwań, no bo czego oczekiwać od filmu, który zna się tak dobrze i z jakiegoś powodu zostałem przez niego totalnie pochłonięty.
Jak nigdy zachwyciła mnie oryginalność rozwiązań fabularnych, wychodząca totalnie naprzeciw oczekiwaniom wszystkich tych, którzy spodziewali się prostej kontynuacji pierwszego rozdziału (pamiętam zresztą swoje rozczarowanie po wyjściu z kina, byłem właśnie jedną z tych osób które chciały powtórki z Volume 1). Oczarowało mnie niespieszne tempo i kapitalny, westernowy klimat. Z każdą kolejną sceną, czy raczej rozdziałem stwierdzałem, że jest doskonały aż nadszedł finał. Zawsze wydawał mi się przeciągnięty i przegadany, a tym razem? Jest idealnym zwieńczeniem całości, ostatnim elementem układanki, który wskakuje na miejsce, by utworzyć perfekcyjną całość.
Wczoraj po raz pierwszy autentycznie pokochałem KB2.
Oscary-śmary, wiadomo, ale i tak mam żal do Akademii za to, jak potraktowała dzieło Quentina. Nie chcę pisać o statuetkach, ale nominacje być powinny:
- KB1 - reżyseria, zdjęcia, scenografia, montaż
- KB2 - reżyseria, zdjęcia, montaż, David Carradine, Daryl Hannah
Za to wczoraj strollowałem TV4 i płytkę z KB2 wrzuciłem do odtwarzacza pół godziny przed tym, jak zaczął się w telewizji. I stało się coś dziwnego: od czasu premiery w kinie 9 lat temu i jakichś 3 czy 4 kolejnych razów z tym filmem jeszcze nigdy nie podobał mi się tak bardzo, jak wczoraj. Nie wiem z czego to wynika. Znałem go przecież dobrze, od iluś tam lat miał u mnie opinię słabszego od KB1 i 9, czyli ocenę o oczko niższą od KB1. Zasiadałem do oglądania bez żadnych oczekiwań, no bo czego oczekiwać od filmu, który zna się tak dobrze i z jakiegoś powodu zostałem przez niego totalnie pochłonięty.
Jak nigdy zachwyciła mnie oryginalność rozwiązań fabularnych, wychodząca totalnie naprzeciw oczekiwaniom wszystkich tych, którzy spodziewali się prostej kontynuacji pierwszego rozdziału (pamiętam zresztą swoje rozczarowanie po wyjściu z kina, byłem właśnie jedną z tych osób które chciały powtórki z Volume 1). Oczarowało mnie niespieszne tempo i kapitalny, westernowy klimat. Z każdą kolejną sceną, czy raczej rozdziałem stwierdzałem, że jest doskonały aż nadszedł finał. Zawsze wydawał mi się przeciągnięty i przegadany, a tym razem? Jest idealnym zwieńczeniem całości, ostatnim elementem układanki, który wskakuje na miejsce, by utworzyć perfekcyjną całość.
Wczoraj po raz pierwszy autentycznie pokochałem KB2.
Oscary-śmary, wiadomo, ale i tak mam żal do Akademii za to, jak potraktowała dzieło Quentina. Nie chcę pisać o statuetkach, ale nominacje być powinny:
- KB1 - reżyseria, zdjęcia, scenografia, montaż
- KB2 - reżyseria, zdjęcia, montaż, David Carradine, Daryl Hannah
02-04-2013, 23:22 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 02-04-2013, 23:23 przez Mierzwiak.)
