Pierwszy ST Abramsa na początku bardzo mi się nie podobał, ale dałem mu drugą szansę i zaskoczyło do tego stopnia, że stoi na półce z filmami. Przy Into Darkness wracam do nielubienia tego, co w temacie ST proponuje Abrams, choć to nielubienie ostrożne, które wyceniam dokładnie na 5/10.
Bardzo chciałbym, żeby Hollywood przypomniało sobie o starych, dobrych czarnych charakterach. O takich, żeby daleko nie szukać, pułkownikach Quaritchach (Avatar), którzy są staroświeckimi skurwysynami, za którymi nie kryją się żadne podwójne tożsamości, żadne głęboko ukryte osobiste pobudki, żadne plany i żadne debilne twisty. No właśnie, twisty, ujawnienie tego, że Sherlock gra Khana (nie, nie zamierzam ukrywać tego w spoilerze, niby z jakiego powodu?) to jeden z najgorszych twistów ever. Po pierwsze, Internet domyślił się tego ponad pół roku temu. Po drugie, jakie to ma znaczenie dla zwykłego widza, który o Khanie nigdy nie słyszał? ŻADNEGO. Więc po co jest ten twist? Jaką pełni funkcję? Zgaduję, że Damon Lindelof maczał w tym palce. Oj niedobry ty!
Z wątkiem Khana i jego postacią mam zresztą taki sam problem, jak z całym filmem - to wszystko było mi wręcz doskonale obojętnie, Abrams wprowadził mnie stan doskonałego not giving a fuck tym, co dzieje się na ekranie. Nie byłem zażenowany, nie byłem zirytowany, nie modliłem się, żeby to się wreszcie skoczyło, ale też nie bawiłem się dobrze, nie ekscytowałem, nie kibicowałem bohaterom. Zero, nic. Nie przypominam sobie kiedy ostatnio widziałem tak perfekcyjne patrzydło, za którym nie kryje się dokładnie nic. Szkoda, bo jedynka, nawet jeśli z początku mi się nie podobała, była jakaś, budziła emocje. Into Darkness udaje się je wzbudzić w dokładnie jednym momencie w trakcie remake'u sceny z Gniewu Khana, tylko co z tego, skoro Wspomniane not giving a fuck w pełnej krasie.
Na plus muzyka, zdjęcia (czerwień w prologu - cudna!), scenografia, dopieszczone (choć nieprezentujące niczego nowego) efekty specjalne i Sherlock, choć mamy tu casus Prometeusza - świetnego aktora z mizernie napisaną rólką, który i tak zagrał lepiej, niż tego wymagał skrypt, ale zasługiwał na znacznie więcej.
I tak, biję się w pierś i przyznaję bez bicia rację tym, którzy opowiadają się za eksploracją kosmosu, a nie Mass Effectową przygodówką. Rację mają tym bardziej, że zasugerowano tu pewne przyszłe wątki, które są jednym wielkim MEH.
PS. Że niby flar jest 2x więcej niż poprzednio? Jaja sobie robicie, było ich - co najmniej - 2x mniej.
Bardzo chciałbym, żeby Hollywood przypomniało sobie o starych, dobrych czarnych charakterach. O takich, żeby daleko nie szukać, pułkownikach Quaritchach (Avatar), którzy są staroświeckimi skurwysynami, za którymi nie kryją się żadne podwójne tożsamości, żadne głęboko ukryte osobiste pobudki, żadne plany i żadne debilne twisty. No właśnie, twisty, ujawnienie tego, że Sherlock gra Khana (nie, nie zamierzam ukrywać tego w spoilerze, niby z jakiego powodu?) to jeden z najgorszych twistów ever. Po pierwsze, Internet domyślił się tego ponad pół roku temu. Po drugie, jakie to ma znaczenie dla zwykłego widza, który o Khanie nigdy nie słyszał? ŻADNEGO. Więc po co jest ten twist? Jaką pełni funkcję? Zgaduję, że Damon Lindelof maczał w tym palce. Oj niedobry ty!
Z wątkiem Khana i jego postacią mam zresztą taki sam problem, jak z całym filmem - to wszystko było mi wręcz doskonale obojętnie, Abrams wprowadził mnie stan doskonałego not giving a fuck tym, co dzieje się na ekranie. Nie byłem zażenowany, nie byłem zirytowany, nie modliłem się, żeby to się wreszcie skoczyło, ale też nie bawiłem się dobrze, nie ekscytowałem, nie kibicowałem bohaterom. Zero, nic. Nie przypominam sobie kiedy ostatnio widziałem tak perfekcyjne patrzydło, za którym nie kryje się dokładnie nic. Szkoda, bo jedynka, nawet jeśli z początku mi się nie podobała, była jakaś, budziła emocje. Into Darkness udaje się je wzbudzić w dokładnie jednym momencie w trakcie remake'u sceny z Gniewu Khana, tylko co z tego, skoro Wspomniane not giving a fuck w pełnej krasie.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
SpoilerNa plus muzyka, zdjęcia (czerwień w prologu - cudna!), scenografia, dopieszczone (choć nieprezentujące niczego nowego) efekty specjalne i Sherlock, choć mamy tu casus Prometeusza - świetnego aktora z mizernie napisaną rólką, który i tak zagrał lepiej, niż tego wymagał skrypt, ale zasługiwał na znacznie więcej.
I tak, biję się w pierś i przyznaję bez bicia rację tym, którzy opowiadają się za eksploracją kosmosu, a nie Mass Effectową przygodówką. Rację mają tym bardziej, że zasugerowano tu pewne przyszłe wątki, które są jednym wielkim MEH.
PS. Że niby flar jest 2x więcej niż poprzednio? Jaja sobie robicie, było ich - co najmniej - 2x mniej.
01-06-2013, 21:38 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 01-06-2013, 21:47 przez Mierzwiak.)
