[military]

Albertino: dla mnie to wada, bo nie wiedziałem kim jest Burroughs, nie wiedziałem że to jest film z elementami biograficznymi, nie wiedziałem o co chodzi z tą sztuczką z Wilhelmem Tellem, i wszystko wydało mi się bełkotem. Ilu ludzi wie, kim jest Burroughs, i ilu spośród nich zdaje sobie sprawę, że to nie ten sam, który napisał Tarzana? To, że książka stała się na chwilę głośna (bo jej zakazano), nie znaczy że jest dziełem zakorzenionym w kulturze, o którym każdy ma przynajmniej ogólne pojęcie. Jeżeli tworzysz dla grupy wtajemniczonych (która w tym przypadku była naprawdę mała), po co uderzać z dystrybucją do mainstreamu? A jeśli to robisz - przydałoby się jakieś ostrzeżenie: lepiej poczytaj o autorze, bo nic nie zrozumiesz, wynudzisz się i wkurzysz.

Generalnie: jak pisałem, uzależnianie zrozumienia dzieła od poznania autora to grzech śmiertelny. Każdy utwór powinien być zamkniętą, niezależną całością - to znaczy niezależną od postaci autora. Nawet wszystkie Dziady i inne Kordiany da się zrozumieć, jeśli zna się historię, a nie samego Mickiewicza czy Słowackiego. Nagi lunch to trochę jak dowcip krążący w paczce pięciu kolesiów, dowcip który tylko oni rozumieją, bo odnoszący się do jakiejś przeżytej wspólnie chwili - a teraz opowiedziany szerokiej widowni. Za cholerę go nie pojmiesz, będziesz czuł się wyobcowany, ale uwierz na słowo - między nimi pięcioma to jest naprawdę zabawny wic.