To jest cholernie smutne. Jak lata temu próbowałem do łódzkiej filmówki, to wyszedłem z podobnego założenia, jak Pasikowski - napisałem na kolanie i bez najmniejszego zaangażowania scenariusz smutnego filmu o smutnych ludziach. Nie dostałem się naturalnie, ale nawet nie o to chodzi - chodzi o potwornego kaca moralnego, jakiego miałem po wysłaniu tego wymuszonego tekstu, w nadziei, że brzdąkanie w patologiczno-śląsko-polskie struny zwiększy moje szanse.
Zastanawiam się ilu z tych ludzi, którzy się dostają robi podobnie, w nadziei, że przez 3 lata będą równolegle szukać wpływowych ludzi z pasją, z którymi mogliby zrealizować fajne kino gatunkowe, równolegle odklepując kolejne zadania o smutnym Śląsku. Chyba większość ludzi widzi w tego typu szkołach źródło kontaktów i (ewentualnie) warsztatu, a nie inspiracji dla własnej twórczości. Tylko potem dzieje się coś, że ci absolwenci naprawdę zaczynają kręcić takie właśnie smuty o księżach gejach ruchających murzyńsko-żydowskie dzieci, żeby było kontrowersyjnie, mocno i dramatycznie.
Zastanawiam się ilu z tych ludzi, którzy się dostają robi podobnie, w nadziei, że przez 3 lata będą równolegle szukać wpływowych ludzi z pasją, z którymi mogliby zrealizować fajne kino gatunkowe, równolegle odklepując kolejne zadania o smutnym Śląsku. Chyba większość ludzi widzi w tego typu szkołach źródło kontaktów i (ewentualnie) warsztatu, a nie inspiracji dla własnej twórczości. Tylko potem dzieje się coś, że ci absolwenci naprawdę zaczynają kręcić takie właśnie smuty o księżach gejach ruchających murzyńsko-żydowskie dzieci, żeby było kontrowersyjnie, mocno i dramatycznie.
"Byłem królem traktorzystów przy wyrębie lasu na cały Oregon i sąsiednie stany, a królem szulerów od powrotu z Korei i nawet królem opielaczy groszku na farmie w Pendleton - więc pomyślałem sobie, że skoro już mam być wariatem, to też muszę być pierwszym i najlepszym." Randle McMurphy
08-04-2014, 19:10






