[Wawrzyniec]

Divinity: Original Sin

Ale wspaniała gierka. Gdyby wyszła w okolicach roku 2000, to stwierdziłbym, że takich gier już się nie robi. Najnowsze Divinity sprawiło, że znowu poczułem się jak dzieciak odkrywający swój ulubiony gatunek i totalnie wsiąkający w jego świat. Człowiek po zagraniu w taki oldschoolowy (w swojej konstrukcji) tytuł łapie się na tym, jak bardzo mu brakuje tych starych mechanik i jak bardzo Skyrimowo-Bioware'owe są teraz eRPeGi. Ostatnim rolplejem od niepamiętnych czasów, któremu udało się obudzić we mnie dziecko, było Might & Magic X.

Przede wszystkim gra jest OGROMNA. Mam na koncie prawie 20 godzin, a jeszcze zostało mi sporo dłubania w pierwszej z czterech dużych lokacji. Właśnie, eksploracja. Nie pamiętam kiedy ostatnim razem miałem tyle frajdy z chodzenia po świecie i odkrywania jego sekretów. Ostatnim razem chyba w 2002, czyli przy okazji premiery Divine Divinity. Poważnie, nudne Elder Scrollsy się chowają po całości. Tutaj jak coś odkrywam, to automatycznie jestem za to nagradzany i mogę być pewien, że jeśli nie trafię na jakiegoś ducha, który zażąda, żebym udowodnił mu jaką mam krzepę, to przynajmniej znajdę jakiś fajny skarb. A trzeba się nakombinować, żeby dojść do niektórych lokacji.

Walka to chwalebny powrót tur i punktów akcji. I piękne jest to, jak konkretnie została potraktowana. Na początku, poza tutorialem, jest jej stosunkowo mało (o ile ma się podejście odkrywcy). Ale gdy już jest, to nie ma mowy o tzw. zapychaczach. Nie ma tutaj grupek po trzech słabych przeciwników, którzy podają po 5 minutach tylko dlatego, że walka jest turowa. Jest konkretnie, taktycznie (nawet miejsce, w którym dochodzi do starcia jest przemyślane) i z pomysłem. Ta ostatnia cecha opiera się głównie na żywiołach i uzyskiwaniu przy ich pomocy różnych efektów. Wróg stoi w kałuży? Podpal, a zrani go para wodna. Zadziałaj magią lodu, a się poślizgnie. Sypnij burzą i zwiększysz szansę na ogłuszenie. A np. po podpaleniu trujących gazów dojdzie do masywnej eksplozji. A kombinacji jest więcej.

A jaki powiew świeżości poczułem, jak się okazało, że pod względem questów nie ma tutaj mowy o prowadzeniu za rączkę. Dostajesz zadanie, w dzienniku masz krótki opis i kombinuj. A zadania są bardzo fajne i nie raz zrobione z humorem. Długo nie zapomnę czterech posągów, które wkręcają odwiedzającym je ludziom, że nauczyły ich latać, albo że muszą spalić cały swój dobytek, żeby później być naprawdę bogatym. Jedna z nich, gdy poprosiłem o pokazanie mi, co mnie czeka w przyszłości, pokazała mi... napisy końcowe gry :D.

Pierdoły, które mi w tej grze przeszkadzały to takie drobnostki, że nie warto o nich wspominać (chociaż rzadka sytuacja, w której wróg zlewa się z moją postacią i muszę trafić kursorem w pojedynczy piksel oraz brak heksów podczas walki potrafią wkurwić). Mógłbym pisać o tej grze jeszcze długo, np. jaki może być z niej Buddy Movie wśród eRPeGów z racji tworzenia na początku dwóch postaci i ciągłych między nimi interakcji, ale mi się nie chce. Jak dla mnie 9+/10.