[wujo444]

Nip/tuck, FX (2003-2010)
Właściwie jeszcze nie skończyłem, bo... ale nie uprzedzając; jestem po 2/3 piątego, przedostatniego sezonu.

Fabuła leci mniej więcej tak - Sean i Chris są przyjaciółmi ze studiów prowadzących wspólnie klinikę chirurgii plastycznej. Sean jest głową rodziny, ma żonę Julię, nastoletniego syna Matta i nieco młodszą córkę; odwrotnie Chris, który jest zadeklarowanym kawalerem zaliczającym laski w tempie nie gorszym od Barneya Stinsona. W każdym odcinku trafi się jakaś, najczęściej nietypowa, prośba o operację - a to kogoś zaatakował orzeł w czasie lotu lotnią, a to bliźniaczki chcą wyglądać inaczej niż ta druga, albo starsza para potrzebuje odmłodzenia genitaliów by nie wyglądać jak "studnia i wahadło". Generalnie sprawy są ciekawe, acz drugorzędne, a na pierwszy plan wychodzą: problemy Sean z żoną, szczeniackie wyskoki Matta, refleksje nad próżnością i pustką w życiu Chrisa. Pod tym względem serial jest dość klarownym dramatem, acz nie pozbawionym humoru, dużej ilości niezbyt ubranych lasek (cenzura #%#^$) i niegłupich przemyśleń. Do czasu.

Na podstawie serialu można by zapewne napisać kilka prac naukowych, natomiast najważniejszą "stan psychiczny Ryana Murphy'ego (kreatora i showrunnera N/T) i jego zmiany w latach 2002-2010)". Zapewniam, że byłaby to fascynująca lektura, bo to co się dzieje okazyjnie, a od 5 sezonu dwa razy w odcinku, to efekt poważnej psychozy, przedawkowania leków, albo przeglądania 4chana po 20h dziennie. Czego tu nie było!

Spoiler

Związki z transseksualistami, lesbijki zostające hetero i hetero zostające lesbijkami; wszelkie możliwe fetysze, uzależnienia od seksu, narkotyków i operacji plastycznych; pedofile, seks nieletnich, seks rodzeństwa, gay porno, kilku seryjnych zabójców, szef mafii, co najmniej kilka wypadków, gwałtów i porwań; naziści, masochiści i truciciele.

Powiedzieć, że serial jedzie po bandzie to nie powiedzieć nic, ten serial wyjeżdża na drugi pas i radośnie ignoruje nadjeżdżających z przeciwka.

A przecież nie było tak od początku. Owszem, ignorowano często na tabu i pojawiało się sporo chorych motywów. Było wielu pokręconych pacjentów z porąbanymi życzeniami. Niemniej, 1-3 sezon oglądało się bardzo dobrze, pomimo dwóch mocno patologicznych wątków. Postacie były niezłe, sprawy i dialogi ciekawe, przedstawiane dylematy autentyczne, a do tego muzykę dobierano najlepiej jak dotąd spotkałem w TV. Operacje wyglądały obrzydliwie (plus) ale ilustrowano je genialnymi kawałkami. Pojawia się też sporo znanych nazwisk w rolach gościnnych i powracających, m.in. Famke Jannsen, Peter Dicklage, Bradley Cooper, Kathleen Turner czy Vanessa Redgrave. Potem był mocno przeciętny 4 sezon i piąty, w którym serial przeskakuje rekina średnio dwa razy w odcinku. W obawie o zdrowie psychiczne i implozję czaszki musiałem go przerwać - tej ilości patologii, idiotycznych wolt, taniego łamania tabu po prostu nie da się wytrzymać.

Pewnie go dokończę za jakiś czas, ale DZIZAS FAKIN KRAJST - ostatni sezon powinien toczyć się w psychiatryku, gdzie bohaterowie dochodzą do siebie po 352 traumach jakie zafundowali im scenarzyści.