[Maciek Niedźwiedzki]

Interstellar - kurcze, nie jestem zadowolony. Strasznie dużo elementów w tym filmie nie gra. To składak wielu koncepcji, teorii, gatunków, które zbyt często się ze sobą gryzą. Nawet na poziomie samego w sobie czysto technicznego montażu - łączenia ze sobą sekwencji. W tym filmie nie ma też ludzi - to tylko idee, figury woskowe wygłaszające co robią, dlaczego, dla kogo, i w ogóle co, po co. Oni mówią do widzów, a nie do siebie. Jak taka ekspozycja w "Incepcji" przeszkadzała mi tylko w kilku momentach(może pomagało to, że tam ten świat był bardziej spójny), to tutaj Nolan przechodzi samego siebie. Serio - czasami dochodzi do kuriozum, koszmarnych, nieeleganckich zagrań w scenariuszu. Ludzie nie brzmią tak jak to słyszmy w "Interstellarze". Nolanowie nie umieją pisać dialogów, nie potrafią po prostu. Oglądając miałem wrażenie, że intencją każdego wypowiadanego zdania w w tym filmie jest bycie cytatem. Tak by je chwycić w cudzysłów i by stały się wieczną filozofią. O dziwo najmniej sztucznie z całej ekipy brzmi robot TARS. Minus za końcowy twist (wmontowany bardzo na siłę, dość nieprecyzyjnie wyjaśniony) - czy każdy teraz film musi się nim kończyć? Nie da się już zachęcić widzów do dyskusji na innym poziomie niż na najprostszym "o co chodziło?" i "wow, ale to zapętlili - wyjaśnisz mi jak to dokładnie przebiegało?". Bo Nolan nie chce widzów do niczego przekonać, chce ich tylko zaskoczyć fabularną woltą. Ja chciałem więcej. "Interstellar" nie jest również subtelny. Nolan zawsze woli rozmach, power i trąby (podobnie jak Hans Zimmer). W ciągu trzygodzinnego seansu brakuje scen, by na moment odetchnąć. Kolejne sekwencje są dość topornie zszyte. Do wielu niezwykle skomplikowanych wydarzeń zostaje strywializowana. Mamy więc z jednej strony naukowe wywody, a z drugiej pretekstowe dla kolejnych sensacji scenariuszowe skróty.

"Interstellar" to też przykład filmu, który nie potrzebnie udaje bycie mądrym. Jednak w zapasie ma tylko kilka mądrych słów (hiperprzestrzeń, czarne dziury, zakrzywienie czasoprzestrzenne, piąty wymiar, trzeci wymiar) i pieczątki hipotetycznych naukowych teorii. Są one dla niego głównie pretekstem do akcji i wizualnych spektaklu. Jeszcze jedno. Może nie zrozumiałem każdego z naukowych wykładów z fizyki kwantowej wygłaszanym na "Interstellarze". Nie dajmy się na to nabrać. To nie jest tak, że jak filmu nie rozumiemy to od razu znaczy, że jest mądry-głęboki i w ogóle. To, że "Interstellarze" kilka rzeczy nam nie będzie pasować oznacza, że koncepcje na których się opiera są niechlujnie i niezdarnie wyłożone. Mało w tym niestety science. Obecność Hawkinga na premierze nie jest dla mnie argumentem, by próbować bronić ten film z pomocą nauki.

Okey, wizualnie jest momentami spektakularnie. Jednak na polu ukazanie przestrzeni kosmicznej to bardziej hołd dla Kubricka, niż próba pójścia w nowym kierunku jaki zaproponował Cauraon w "Grawitacji". Oczywiście nie będę z tego robił zarzutu, bo oba pomysły można spokojnie obronić i zrobić z nich atuty filmu.

Daje na razie 6/10. Trochę ponarzekałem, ale dam "Interstellarowi" drugą szansę. Ale mam wrażenie, że wszystkie klocki leżą od siebie zbyt daleko, by je złożyć w przekonywujący obrazek. Przy drugim podejściu może będzie nieco ładniejszy, ale nie wiem czy nabierze więcej sensu.