Ja chciałbym na wstępie najmocniej przeprosić, ale proszę też o Wasze zrozumienia, że doba jest krótka i nie jestem w stanie odpowiedzieć na wszystkie wasze zarzuty.
Zresztą sam napisałem, że dzisiaj drugi seansik i wtedy będę jeszcze mądrzejszy. Plus zrozumcie też, dzień po oglądnięciu najbardziej wyczekiwanego filmu, to naturalnie emocje jeszcze nie opadły, a wypadałoby odpisać profesjonalnie i merytorycznie.
Przy czym pozostańmy przy tych "emocjach", gdyż za nie mój imiennik dość mocno zwrócił mi uwagę i zarzucił brak profesjonalizmu.
Dlaczego w przypadku filmu jako cechą pozytywną nie można pisać o emocjach? Wiadomo to subiektywne uczucie, ale jeżeli tak dany film na mnie wpływa to dlaczego nie mogę tego uznawać jako czegoś pozytywnego.
Przynajmniej ja jednak mam spore oczekiwania idąc do kina i chcę coś przeżyć. I wiele razy byłem na filmach, tych także superprodukcjach, które były OK, ale przez to jakoś po mnie spłynęły. A więc jeżeli idę na film, gdzie mogę identyfikować się z bohaterami, gdzie razem z nimi przeżywam ich zmagania, gdzie trzymam się o oparcie fotela w niektórych scenach, gdzie serce mi szybciej bije, gdzie potrafię wzruszyć itd. to naturalnie uznaję taki film za lepszy i ciekawszy od takiego, gdzie po prostu siedzę zajadając się popcornem, ale tak naprawdę nic to co się dzieje na ekranie mnie nie obchodzi.
OK postaram się napisać później coś więcej i merytorycznie, też z myślą o Mierzwiaku, którego nie chcę zawieść, a widzę, że wprost czeka, aby móc mi dosrać. Spokojnie postaram się nie zawieść pokładanych.
A na razie dziękuję za uwagę i spadam na kolejny seans.
Zresztą sam napisałem, że dzisiaj drugi seansik i wtedy będę jeszcze mądrzejszy. Plus zrozumcie też, dzień po oglądnięciu najbardziej wyczekiwanego filmu, to naturalnie emocje jeszcze nie opadły, a wypadałoby odpisać profesjonalnie i merytorycznie.
Przy czym pozostańmy przy tych "emocjach", gdyż za nie mój imiennik dość mocno zwrócił mi uwagę i zarzucił brak profesjonalizmu.
Dlaczego w przypadku filmu jako cechą pozytywną nie można pisać o emocjach? Wiadomo to subiektywne uczucie, ale jeżeli tak dany film na mnie wpływa to dlaczego nie mogę tego uznawać jako czegoś pozytywnego.
Przynajmniej ja jednak mam spore oczekiwania idąc do kina i chcę coś przeżyć. I wiele razy byłem na filmach, tych także superprodukcjach, które były OK, ale przez to jakoś po mnie spłynęły. A więc jeżeli idę na film, gdzie mogę identyfikować się z bohaterami, gdzie razem z nimi przeżywam ich zmagania, gdzie trzymam się o oparcie fotela w niektórych scenach, gdzie serce mi szybciej bije, gdzie potrafię wzruszyć itd. to naturalnie uznaję taki film za lepszy i ciekawszy od takiego, gdzie po prostu siedzę zajadając się popcornem, ale tak naprawdę nic to co się dzieje na ekranie mnie nie obchodzi.
OK postaram się napisać później coś więcej i merytorycznie, też z myślą o Mierzwiaku, którego nie chcę zawieść, a widzę, że wprost czeka, aby móc mi dosrać. Spokojnie postaram się nie zawieść pokładanych.
A na razie dziękuję za uwagę i spadam na kolejny seans.
07-11-2014, 19:39






