[myś gryźli]

(11-02-2015, 00:07)f.lamer napisał(a):

myś gryźli napisał(a):Zacznę od tego - jaka szkatułkowa kompozycja? Przenikanie się "sceny" z "realem" nie jest połączone w żaden logiczny ciąg.

moment, moment...
jeśli o miłości pary staruszków opowiada mcginnis grany przez riggana grany przez keatona, a każda z tych postaci ma jakiś problem na linii miłość-uwielbienie, to nie ma to nic wspólnego z kompozycją szkatułkową?

Konstrukcja szkatułkowa dotyczy ciągu zdarzeń, szkatułkę najczęściej otwiera konieczność dokonania dygresji bez której nie zrozumiemy całej opowieści. Jest to tzw. szkatułka klasyczna. Istnieje też typ szkatułki pod tytułem teatr w teatrze ale opowieść szkatułkowa ma dawać pełen obraz fabuły, a co nam wnosi do fabuły granie przez Riggana postaci równie porąbanej jak on sam?
O prywatnych sprawach Keatona szczęśliwie nic nie wiem.

(11-02-2015, 00:07)f.lamer napisał(a):

myś gryźli napisał(a):Sceny dachowe to nie scena balkonowa ( choć teatralność gniecie ) i nie wnoszą, jak to ładnie zauważył Propjoe, niczego poza dowcipnymi dialogami.

to w scenie dachowej pierwszy raz pojawia się pomysł skoku z budynku i związanej z tym adrenaliny. to w scenie dachowej sam opowiada jak riggan niedostatek miłości okazywanej córce nadrabiał jej adoracją. że o tęsknocie mike'a za naiwną, młodzieńczą szczerością nie wspomnę.

Pierwszy jak się okazuje nie znaczy ostatni, a o stosunku do córki więcej mówi sam Riggan, moim zdaniem tę scenę można było spokojnie pominąć bez żadnej szkody dla budowania postaci w filmie.


Mierzwiak ja od pierwszego postu w tym temacie narzekałem na mielizny scenariusza. Zaznaczyłem jak byk że ten film "sprawani formalnymi" i aktorstwem stoi. Nie zawsze, ale akurat przy tym filmie tak jest, nie najfajniejszy scenariusz przeszkadza mi w odbiorze. Nic nie poradzę na to że film mnie nie powalił. I tak jest lepiej niż u Oleszczyka.