[simek]

Zgadzam się co do sztampowości, kiepskiej fabuły jako takiej, ale

Cytat:Jaki, jako widz, mam mieć stosunek do cyborga, którego każdy grymas, reakcja, pomysł, decyzja są wynikiem wciśnięcia przez którąś z kolorowych postaci przycisku czy przesunięcia dźwigni? Jak pisałem - pomysł był fajny, ale wykonanie jest tak dziwne, tak bardzo dystansuje mnie do tej całej historii i samej Riley, że nie wiem nawet jak to opisać.

To mi w ogóle nie wpadło do głowy, że można odczuć sztuczność reakcji Riley przez to, że widzimy od podszewki w jaki sposób ona podejmuje swoje decyzje. Prawda, że nie było to zbyt wyrafinowanie pokazane, ale ja nie miałem wrażenia, że obserwuję kogoś sztucznego, zresztą wszystkie trudne dla Riley sytuacje były pomyślane tak, żeby bez większego trudu można je było wytłumaczyć konfliktem kilku emocji.

Cytat:Wszystko dzieje się "bo tak", i - abstrahując od wydarzeń w głowie Riley, patrząc tylko na "Out" część tej historii, okazuje się że dziecko, człowiek, może być na granicy zostania emocjonalnym trupem którego całe wspomnienia i osobowość idą się walić bo... w sumie bez żadnego powodu, bo co tak naprawdę się tam działo poza tym, że meble nie przyjechały? Ano nic.

Nie no, piszesz, jakbyś nigdy nie był dzieckiem :) Dla mnie oczywiste, że obiektywnie błahe sytuacje potrafią się głęboko odcisnąć w psychice dziecka, wiec nie ma co pytać "cóż właściwie się stało?". No to jest kurde dziecko, one potrafią płakać zupełnie bez powodu, więc mogą mieć też poważne problemy, bo meble nie przyjechały.
Inna kwestia, to co wiele razy już w tym temacie podkreślałem, że fabuła jest wybitnie pretekstowa i służy bardziej przedstawieniu mechanizmów psychiki, niż skupia się na tym, żeby być spójna, logiczna, atrakcyjna sama w sobie.