Przy okazji ostatnich blockbusterów (i Fallouta 4) wyraźnie jak nigdy wcześniej zobaczyłem, że dziś hajp na film jest dużo dłuższy niż samo obcowanie z filmem i jego szeroko pojęta "żywotność". Mam na myśli to, że ludzie nakręcają się na film dłużej i "żyją nim" intensywniej przed premierą niż po.
Przed premierą powstają tysiące memów, Internet mówi tylko o filmie X. Potem mamy premierę, rekordowe otwarcie, całkiem niezłe dwa tygodnie... i nagle jest tak, jakby filmu nigdy nie było. Przepadł. Ludzie nakręcają się czymś innym, co nadejdzie za -naście albo -dziesiąt miesięcy. Mam wrażenie, że nikt nie powtarza seansów, nie dodaje filmu do kolekcji - ot, jest, obejrzany, teraz jaramy się filmem n+1.
Ledwo miała miejsce premiera SW7, a już mam wrażenie, że nastąpiło szczytowanie i wszystko się uspokaja. Tak było po "BTTF Day" - wcześniej GIGANTYCZNY hajp, toż to najlepsza komedia s-f ever, ona zmieniła moje życie! - i nagle nikt już o tym filmie nie pamięta. Fox i Lloyd mogą wrócić pod swoje kamienie. Fajnie zresztą pokazali to w ostatnim filmiku goście z RedLetterMedia: teraz czas zacząć się jarać Rogue One, zapominając o Force Awakens.
Mnie to na przykład irytuje, bo przypomina bezmyślny, owczy pęd wywołany samą marką, logiem, a nie treścią filmu. Modnie jest się napalać, ale oglądanie filmu to nuda. Przy okazji ten pęd przekłada się na sposób robienia filmów. Każdy musi być coraz bardziej bombastyczny, żeby dało się nakręcać jeszcze większy hajp - aż w końcu wszystko jest tak przegięte, że przestaje robić wrażenie. Za to zaczyna przypominać każdy inny film popcornowy.
No bo ile filmów w ostatnich latach nadaje się do wielokrotnego oglądania? Przed rokiem 200x (trzecim?) nawet wielkie filmy tworzono jeszcze z myślą o tym, żeby zapisały się w masowej świadomości. LOTR jest żywy do dziś; to się po prostu ogląda. I Matriksa też, i Gladiatora, i nawet prequele Star Wars, o których w zinach dyskutowano długie miesiące po premierze. To były FENOMENY, do których się wraca. Do jakich filmów ostatnich pięciu lat wracacie? Poza jakimiś małymi perełkami oczywiście (ja np. Drive zaliczyłem 4 czy 5 razy i chyba czas na kolejny). Nie ma już fenomenów. Co mamy? Hobbita, Exodus, Hunger Games - rzeczy na jeden raz. Hunger Games zarabia krocie, ale jakoś nie wyobrażam sobie entuzjastycznej reakcji na pomysł maratonu całej serii.
No dobra, jest jeden Mad Max, który jest INNY. Mamy więc jeden taki film.
Kino popcornowe zawsze było "kinem produktów", ale kiedyś te produkty miały nie tylko siłę przyciągania. Było w nich coś więcej - każdy próbował być pamiętny na własny sposób. Dziś tego już nie ma; wszystko jest jednakowe, odlane od sztancy - identyczny styl, kolorystyka, muzyka, fabuła, niebieskie lasery strzelające w niebo i te sprawy. Między innymi dlatego nie jaram się Star Warsami. Poczekam na DVD. Wątpię, żeby film był czymś więcej niż niezłym jednostrzałowcem. Wątpię, żebym robił maratony najnowszej trylogii za 20 lat. Wszystkie blockbustery zlewają się w bezkształtną, szarą masę.
Szkoda jak chuj.
Przed premierą powstają tysiące memów, Internet mówi tylko o filmie X. Potem mamy premierę, rekordowe otwarcie, całkiem niezłe dwa tygodnie... i nagle jest tak, jakby filmu nigdy nie było. Przepadł. Ludzie nakręcają się czymś innym, co nadejdzie za -naście albo -dziesiąt miesięcy. Mam wrażenie, że nikt nie powtarza seansów, nie dodaje filmu do kolekcji - ot, jest, obejrzany, teraz jaramy się filmem n+1.
Ledwo miała miejsce premiera SW7, a już mam wrażenie, że nastąpiło szczytowanie i wszystko się uspokaja. Tak było po "BTTF Day" - wcześniej GIGANTYCZNY hajp, toż to najlepsza komedia s-f ever, ona zmieniła moje życie! - i nagle nikt już o tym filmie nie pamięta. Fox i Lloyd mogą wrócić pod swoje kamienie. Fajnie zresztą pokazali to w ostatnim filmiku goście z RedLetterMedia: teraz czas zacząć się jarać Rogue One, zapominając o Force Awakens.
Mnie to na przykład irytuje, bo przypomina bezmyślny, owczy pęd wywołany samą marką, logiem, a nie treścią filmu. Modnie jest się napalać, ale oglądanie filmu to nuda. Przy okazji ten pęd przekłada się na sposób robienia filmów. Każdy musi być coraz bardziej bombastyczny, żeby dało się nakręcać jeszcze większy hajp - aż w końcu wszystko jest tak przegięte, że przestaje robić wrażenie. Za to zaczyna przypominać każdy inny film popcornowy.
No bo ile filmów w ostatnich latach nadaje się do wielokrotnego oglądania? Przed rokiem 200x (trzecim?) nawet wielkie filmy tworzono jeszcze z myślą o tym, żeby zapisały się w masowej świadomości. LOTR jest żywy do dziś; to się po prostu ogląda. I Matriksa też, i Gladiatora, i nawet prequele Star Wars, o których w zinach dyskutowano długie miesiące po premierze. To były FENOMENY, do których się wraca. Do jakich filmów ostatnich pięciu lat wracacie? Poza jakimiś małymi perełkami oczywiście (ja np. Drive zaliczyłem 4 czy 5 razy i chyba czas na kolejny). Nie ma już fenomenów. Co mamy? Hobbita, Exodus, Hunger Games - rzeczy na jeden raz. Hunger Games zarabia krocie, ale jakoś nie wyobrażam sobie entuzjastycznej reakcji na pomysł maratonu całej serii.
No dobra, jest jeden Mad Max, który jest INNY. Mamy więc jeden taki film.
Kino popcornowe zawsze było "kinem produktów", ale kiedyś te produkty miały nie tylko siłę przyciągania. Było w nich coś więcej - każdy próbował być pamiętny na własny sposób. Dziś tego już nie ma; wszystko jest jednakowe, odlane od sztancy - identyczny styl, kolorystyka, muzyka, fabuła, niebieskie lasery strzelające w niebo i te sprawy. Między innymi dlatego nie jaram się Star Warsami. Poczekam na DVD. Wątpię, żeby film był czymś więcej niż niezłym jednostrzałowcem. Wątpię, żebym robił maratony najnowszej trylogii za 20 lat. Wszystkie blockbustery zlewają się w bezkształtną, szarą masę.
Szkoda jak chuj.
17-12-2015, 09:43 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-12-2015, 09:51 przez military.)
