Mój komentarz odnośnie tłumaczeń filmów.
Najlepiej jest znać/umieć angielski na tyle dobrze, żeby nie musieć oglądać filmów z żadnym tłumaczeniem, bo żadne z nich nie jest doskonałe. No ale, mój English nie jest perfect i jeśli miałbym jakoś ocenić formy polskich tłumaczeń to wyglądałoby to tak:
1. Napisy/Lektor
Napisy nie zagłuszają oryginalnego udźwiękowienia, wydają się najlepsze, ale mają dwie niedoskonałości. 1) Jeśli postacie mówią zbyt szybko, lub na raz, napisy nie wyrabiają z częstotliwością przemijania, tak aby były czytelne. Są do tego ograniczone powierzchniowo - dwie linijki, nie za długie, to maks co może (i powinno) wyświetlać się na ekranie. 2) Zerkanie na napisy odwraca naszą uwagę od reszty ekranu, przez co mogą nam uciekać szczegóły w samym filmie.
Lektor trochę zagłusza oryginalną ścieżkę dźwiękową, ale jest mniej ograniczony (w zasadzie tylko szybkością mówienia lektora) i nie skupia naszej uwagi na dole lub górze ekranu. Wydaje m się, że dobry lektor to najlepsze rozwiązanie... z tym, że "dobrych" lektorów (tj. jak w latach 90-tych, przyjemny dla ucha głos + dobry, nieocenzurowany tekst) jest jak na lekarstwo.
P
R
Z
E
P
A
Ś
Ć
2. Dubbing - Zło ostateczne. Zniekształca nie tylko oryginalną ścieżkę dźwiękową, uniemożliwiając chociażby ocenę aktorstwa, ale także zmienia tekst filmu pod ruch ust postaci (i nie tylko). No i w 99% przypadkach brzmi/wygląda (nieplanowanie) śmiesznie i beznadziejnie (źle dopasowane głosy i dźwięk niepasujący do obrazu). Nie powiem, większość filmów animowanych, które już od produkcji, nawet w oryginale, są dubbingowane, oglądam z dubbingiem i uważam, że w większości jest on okej (choć nie zawsze). Ale w filmach aktorskich? Jest może kilka z dzieciństwa, które toleruje z dubbingiem, a takie które lubię i nie wyobrażam sobie oglądać bez dubbingu tylko dwa - francuskie Asterix i Obelix: Misja Kleopatra i RRRrrrr. Reszta - dostaję raka/ ataku jak po Smilexie po zaledwie minutowym kontakcie z nimi.
Jeżeli film ma dobry lektor, czyta go głos, który lubię (przede wszystkim: Szołajski, Szydłowski, Olejniczak, Knapik, Brzostyński, Matul, Borowiec, Kozioł, Łukomski, Gudowski), tekst nie jest skopany (nie omija, nie cenzuruje przekleństw, ma dobrze przetłumaczone zagraniczne nazwy) lub jestem do niego przyzwyczajony, bo oglądałem z nim film w dzieciństwie - wybieram lektora. Jeśli lektor mi nie odpowiada, bo tekst jest skopany i złagodzony (tego strasznie nie lubię), albo sam głos w tle jest dla mnie nie do słuchania (np. Ireneusz Machnicki) wybieram napisy - i takich przypadków jest chyba najwięcej i uważam je za najlepsze rozwiązanie przy filmach, które oglądam wielokrotnie. Dubbingu nie wybieram nigdy poza animacjami, które go mają i wcześniej wspomnianymi dwoma filmami aktorskimi.
Popularność dubbingu na świecie mnie nie interesuje i nie uważam jej za żaden argument przemawiający za tym, że jest on czymś dobrym. Nie jest! To dobre rozwiązanie dla dzieci i nie podoba mi się to, że od 2012 roku Polska coraz śmielej przechodzi na ciemną stronę mocy dubbingując filmy i seriale.
Najlepiej jest znać/umieć angielski na tyle dobrze, żeby nie musieć oglądać filmów z żadnym tłumaczeniem, bo żadne z nich nie jest doskonałe. No ale, mój English nie jest perfect i jeśli miałbym jakoś ocenić formy polskich tłumaczeń to wyglądałoby to tak:
1. Napisy/Lektor
Napisy nie zagłuszają oryginalnego udźwiękowienia, wydają się najlepsze, ale mają dwie niedoskonałości. 1) Jeśli postacie mówią zbyt szybko, lub na raz, napisy nie wyrabiają z częstotliwością przemijania, tak aby były czytelne. Są do tego ograniczone powierzchniowo - dwie linijki, nie za długie, to maks co może (i powinno) wyświetlać się na ekranie. 2) Zerkanie na napisy odwraca naszą uwagę od reszty ekranu, przez co mogą nam uciekać szczegóły w samym filmie.
Lektor trochę zagłusza oryginalną ścieżkę dźwiękową, ale jest mniej ograniczony (w zasadzie tylko szybkością mówienia lektora) i nie skupia naszej uwagi na dole lub górze ekranu. Wydaje m się, że dobry lektor to najlepsze rozwiązanie... z tym, że "dobrych" lektorów (tj. jak w latach 90-tych, przyjemny dla ucha głos + dobry, nieocenzurowany tekst) jest jak na lekarstwo.
P
R
Z
E
P
A
Ś
Ć
2. Dubbing - Zło ostateczne. Zniekształca nie tylko oryginalną ścieżkę dźwiękową, uniemożliwiając chociażby ocenę aktorstwa, ale także zmienia tekst filmu pod ruch ust postaci (i nie tylko). No i w 99% przypadkach brzmi/wygląda (nieplanowanie) śmiesznie i beznadziejnie (źle dopasowane głosy i dźwięk niepasujący do obrazu). Nie powiem, większość filmów animowanych, które już od produkcji, nawet w oryginale, są dubbingowane, oglądam z dubbingiem i uważam, że w większości jest on okej (choć nie zawsze). Ale w filmach aktorskich? Jest może kilka z dzieciństwa, które toleruje z dubbingiem, a takie które lubię i nie wyobrażam sobie oglądać bez dubbingu tylko dwa - francuskie Asterix i Obelix: Misja Kleopatra i RRRrrrr. Reszta - dostaję raka/ ataku jak po Smilexie po zaledwie minutowym kontakcie z nimi.
Jeżeli film ma dobry lektor, czyta go głos, który lubię (przede wszystkim: Szołajski, Szydłowski, Olejniczak, Knapik, Brzostyński, Matul, Borowiec, Kozioł, Łukomski, Gudowski), tekst nie jest skopany (nie omija, nie cenzuruje przekleństw, ma dobrze przetłumaczone zagraniczne nazwy) lub jestem do niego przyzwyczajony, bo oglądałem z nim film w dzieciństwie - wybieram lektora. Jeśli lektor mi nie odpowiada, bo tekst jest skopany i złagodzony (tego strasznie nie lubię), albo sam głos w tle jest dla mnie nie do słuchania (np. Ireneusz Machnicki) wybieram napisy - i takich przypadków jest chyba najwięcej i uważam je za najlepsze rozwiązanie przy filmach, które oglądam wielokrotnie. Dubbingu nie wybieram nigdy poza animacjami, które go mają i wcześniej wspomnianymi dwoma filmami aktorskimi.
Popularność dubbingu na świecie mnie nie interesuje i nie uważam jej za żaden argument przemawiający za tym, że jest on czymś dobrym. Nie jest! To dobre rozwiązanie dla dzieci i nie podoba mi się to, że od 2012 roku Polska coraz śmielej przechodzi na ciemną stronę mocy dubbingując filmy i seriale.
03-04-2016, 10:36
