[al_jarid]

Głupia sprawa - lubię Godzillę, ale nie lubię praktycznie żadnego filmu o Godzilli. Bez sensu, wiem.

Te japońskie to, choć oglądałem za dziecka, teraz wieją tandetą. I doceniam, że mają ciekawy katalog potworów. A z odpowiednio jajcarskim nastawieniem da się to nawet oglądać, ale szału nie ma, no niestety.

Co nie zmienia faktu, że Japończycy przynajmniej zamysł mają dobry - wpuścić potwory do miasta i pozwolić im robić demolkę. Niestety nie wygląda to porywająco, bo oni nie dysponują hollywódzkim budżetem. Dlatego pozostało liczyć na Amerykanów.

Niestety Amerykańce w ogóle nie wiedzą, co zrobić z Godzillą. I tak w wersji z 1998 Gojira - czym byłem niezmiernie zasmucony - nie robi w mieście demolki (zamiast niego to sami ludzie rozwalają se miasto). W dodatku pojawia się prawie tylko, jak jest ciemno i jeszcze w deszczu :(
A najgorsze, że film pod tytułem "Godzilla" powinien być, kurczę blade, o Godzilli, a zamiast tego koncentruje się na przerysowanych postaciach ludzkich i ich wątku miłosnym rodem z taniej komedii romantycznej. A ten wątek małych Godzilli - co to ma być? Sporą część scen akcji zamiast porządną, dużą Godzillą, wypełniono raptorami z "Jurassic Park", bo były wtedy akurat jeszcze na czasie. No ludzie, macie Gojirę, a wolicie nam zaserwować w filmie coś takiego?

W filmie z 2014 natomiast Gojira - czym byłem niezmiernie zasmucony - nie robi w mieście demolki (a nawet, jak robi, to nieszczególnie tam cokolwiek widać). Pojawia się prawie tylko, jak jest ciemno :(
A najgorsze, że film pod tytułem "Godzilla" powinien być, kurczę blade, o Godzilli, a zamiast tego koncentruje się na MUTO, drewnianych postaciach ludzkich i ich wątku rodzinnym i militarnym, z jakąś tam bombą.
W recenzjach wszystkich ostrzegali, że film oszczędnie dawkuje potwory, ale za to w finale jest wreszcie spektakularne starcie. No to przez cały czas w kinie siedziałem grzecznie i nie marudziłem, nawet przy słynnej już scenie na lotnisku (choć był to środkowy palec Garetha Edwardsa, wymierzony w stronę widza, przyjąłem to z kamienną twarzą). Ale kiedy przyszedł ten niby spektakularny finał i okazało się, że dalej mało widać tych potworów, bo ciemno i pełno pyłu, z którego tylko raz na jakiś czas wyłoni się jakaś łapa czy ogon - moja cierpliwość się skończyła.

Nie chcę wyjść na tępego popcornożercę, co to nie umie docenić wysublimowanego artystycznego kina, ale czy mógłby ktoś w tym USA wreszcie, do licha ciężkiego, nakręcić z łaski swojej film o Godzilli, który koncentruje się na Godzilli i w którym potwory napieprzają się w świetle dnia, rozwalając przy tym miasto i to tak, że wszystko widać? Tylko o tyle proszę. I z góry dziękuję.

I tak, no cóż, najlepszym amerykańskim filmem o Godzilli pozostaje "Pacific Rim", tylko że tam nie ma Godzilli. Są za to naparzanki z wielkimi potworami, rozwalającymi przy tym miasto i choć to wszystko też w nocy - na co narzekałem po premierze - to przynajmniej wszystko widać, bo miasto jest bajecznie rozświetlone. A nawet pierwsza połowa, kiedy film koncentruje się bardziej na ludziach, jest dobra, bo te postacie są po prostu sympatyczne (może oprócz tych dwóch wnerwiających naukowców).