Ej no, fajne te disnejowskie gargulce!
![[Obrazek: hunchback-gargoyles-web.jpg]](http://www.thehunchblog.com/wp-content/uploads/2011/05/hunchback-gargoyles-web.jpg)
Nie, nie te. Te są do bani. Swoimi wygłupami robią wszystko, co mogą, żeby zarżnąć klimat jednego z najambitniejszych filmów Disneya.
Fajne gargulce, które miałem na myśli, to te, o:
![[Obrazek: gargoyles_disney_01.jpg?itok=NSEoZX43]](http://www.syfy.com/sites/syfy/files/styles/1200x680/public/wire/legacy/gargoyles_disney_01.jpg?itok=NSEoZX43)
Ze starymi serialami Disneya z reguły mam problem. Wśród nowszych zdarzają się takie, które są fajne od początku do końca, jak "Gravity Falls" czy moja ulubiona "Kim Possible" (no, tu nie liczę słabszego czwartego sezonu, który został trochę na siłę dokręcony po latach). Ale do seriali z poprzedniego wieku mam podejście trochę takie dwojakie. Bo niby darzę je sympatią - w końcu były ważną częścią mojego dzieciństwa - i myślę o nich z łezką w oku, ale powrót po latach okazuje się raczej rozczarowujący. Chyba z nich po prostu wyrosłem.
Zwykle taki serial ma kilka fajnych odcinków ("Brygada RR" tylko dwa czy trzy), w najlepszym razie kilkanaście lub dwadzieścia kilka ("Kacze opowieści", "Super Baloo", "Herkules"), a reszta to nudy, które dla mnie są już obecnie nieangażujące i, co tu gadać, za dziecinne. W "Gumisiach" jest lepiej, bo całe dwa pierwsze sezony są spoko, zanim poziom siada, najlepiej jednak w tym towarzystwie wypada dla mnie po latach "Aladyn", gdzie grubo ponad połowa odcinków nadal jest fajnych.
No dobrze, przechodząc do rzeczy, postanowiłem oto, w wieku 31 lat, zabrać się za "Gargulce", jedyny disnejowski serial z lat 90-tych, z którym nie miałem w ogóle dotąd styczności. To sprawiło, że było to doświadczenie pozbawione bagażu nostalgii. Nie mając żadnych wspomnień, nie mogłem się więc rozczarować. Mając jednak na uwadze ogólny, nie zwalający z nóg poziom seriali Disneya z tamtych lat, nie nastawiałem się na coś specjalnego.
A jednak, okazało się, że to zdecydowanie najlepszy serial rysunkowy Disneya z ubiegłego wieku. Utarło się, że to niby disnejowska odpowiedź na "Batmana", ale szczerze? Wolę "Gargulce".
"Batmana" oglądałem z zapałem jako dzieciak, ale ostatnio zasiadłem do powtórki, obejrzałem pięć pierwszych odcinków i odpuściłem. W ogóle mnie to nie wciągnęło. Pomyślałem sobie: "Może rozkręca się później", ale kiedy zajrzałem tu na forum i zobaczyłem, że właśnie już nad tymi pierwszymi odcinkami wszyscy się rozpływają, dotarło do mnie, że najwidoczniej po prostu to nie jest w moim guście.
"Gargulce" - całkiem inna sprawa. Wciągnęły mnie od samego początku, zwłaszcza, że pięcioczęściowy prolog ma klimat bardziej filmu z prawdziwego zdarzenia niż serialu. A i potem jest całkiem dobrze, szczególnie przy tych historiach rozpisanych na więcej odcinków, takich jak "City of Stone", kiedy zagłębiamy się w przeszłość Macbetha i Demony.
W ogóle to zaskoczyła mnie ciągłość tego serialu. To nie jest taka zbieranina nie powiązanych historyjek, które można puścić w losowej kolejności (tak jak to wygląda w większości seriali rysunkowych z tamtych lat). Tutaj zdarzenia mają swoje długofalowe konsekwencje.
Serial wyróżnia się też na pewno powagą poruszanych tu zagadnień (bardzo różnych, takich jak fanatyzm, uprzedzenia, lęk przed starością, akceptacja swojej niepełnosprawności). Nie ma tu "udziecinniania" na siłę. Jak się strzelają, to zostają rany (krew się nawet parę razy pojawia), niektórzy giną i nie wracają z martwych. Sporo wątków naznaczonych jest autentycznym tragizmem.
Postacie też są złożone, co szczególnie widać u czarnych charakterów. To nie są stereotypowi disnejowscy złole. Ich motywacje są sensowne, a ich zło często bierze się z dobrych intencji, które z czasem uległy wypaczeniu, albo z krzywd zaznanych ze strony innych.
W środku drugiego sezonu jest taka akcja, że bohaterowie podróżują po całym świecie i tam sobie przeżywają różne przygody, no i to jest zdecydowanie za bardzo przeciągnięte - tego się mogę uczepić. Ale poza tym, zastrzeżeń raczej nie mam. (Chociaż nie kumam tej sprawy z Pukiem. ).
Przynajmniej jeśli chodzi o dwa pierwsze sezony. Trzeci, czyli "Goliath Chronicles", nad którym pracowała inna ekipa, to już inna para kaloszy. Poziom wyraźnie tu spada, a poza tym świat jest przedstawiony w tak czarnych barwach, że aż wydaje się to przesadzone. Całe społeczeństwo jawi się tu jako fanatyczna, nietolerancyjna, spragniona krwi dzicz.
Mamy więc ten nowy Ku Klux Klan, co to gania po całym mieście z młotami, żeby zabijać gargulce, a wszyscy zdają się im przyklaskiwać, no bo gargulce to potwory, na pewno są złe, wiadomo. Mimo tego, że wiadomo, iż gargulce bronią ludzi - do tego stopnia, że łowcy nawet zwabiają je w pułapki w ten sposób, że udają, iż ktoś ma kłopoty i trzeba mu pomóc.
Mamy też kandydata na burmistrza, który pozyskuje wyborców obietnicą, że sam osobiście publicznie uśmierci gargulca. Dzieje się to już po tym, kiedy wszyscy wiedzą, że gargulce są istotami obdarzonymi intelektem i uczuciami. I co? I nic, żadne służby nawet nie reagują. Nieczułość i nienawistność ze strony społeczeństwa wobec gargulców jest tu tak przesadzona, że przestaje być wiarygodna. Wszystko wydaje się być na siłę podpinane pod tezę "ludzie są nietolerancyjni i kropka".
Dlatego nie lubię zbytnio trzeciego sezonu. No i też z powodu potraktowania niektórych postaci. Xanatos i Fox na przykład mało przypominają tu siebie - tak jakby zmieniono im charaktery. Gdzie się podziała ich chytrość i kombinatorstwo?
Wątek Angeli i trzech gargulców rywalizujących o jej względy też rozwiązano jakoś dziwnie - wybrała akurat takiego, że trudno mi było uwierzyć w nich jako parę. Wątek Goliatha i Elisy nie wiedziano chyba w ogóle jak pociągnąć, dlatego wpadł w stagnację. No a wiele barwnych postaci dostało tu tylko gościnne występy. Chyba dlatego, że ten sezon ma tylko 13 odcinków.
Co ciekawe, trzeci sezon przez wielu nie jest uważany za kanoniczny. Za kanoniczny natomiast jest uważany komiks - dzieło samego Grega Weismana, twórcy "Gargulców". Komiks, który przez pierwsze pięć rozdziałów jest naprawdę fajny, ale potem zbacza w jakieś dziwne rejony. Żaden wątek zresztą nie dostaje sensownego zakończenia.
PS. Skoro serial nigdy nie miał premiery w Polsce, to powinienem pewnie pisać oryginalny tytuł, "Gargoyles", zamiast go spolszczać (bo przecież nie ma oficjalnego polskiego tytułu). Ale co sobie takimi drobiazgami będę zawracał głowę :)
Nie, nie te. Te są do bani. Swoimi wygłupami robią wszystko, co mogą, żeby zarżnąć klimat jednego z najambitniejszych filmów Disneya.
Fajne gargulce, które miałem na myśli, to te, o:
Ze starymi serialami Disneya z reguły mam problem. Wśród nowszych zdarzają się takie, które są fajne od początku do końca, jak "Gravity Falls" czy moja ulubiona "Kim Possible" (no, tu nie liczę słabszego czwartego sezonu, który został trochę na siłę dokręcony po latach). Ale do seriali z poprzedniego wieku mam podejście trochę takie dwojakie. Bo niby darzę je sympatią - w końcu były ważną częścią mojego dzieciństwa - i myślę o nich z łezką w oku, ale powrót po latach okazuje się raczej rozczarowujący. Chyba z nich po prostu wyrosłem.
Zwykle taki serial ma kilka fajnych odcinków ("Brygada RR" tylko dwa czy trzy), w najlepszym razie kilkanaście lub dwadzieścia kilka ("Kacze opowieści", "Super Baloo", "Herkules"), a reszta to nudy, które dla mnie są już obecnie nieangażujące i, co tu gadać, za dziecinne. W "Gumisiach" jest lepiej, bo całe dwa pierwsze sezony są spoko, zanim poziom siada, najlepiej jednak w tym towarzystwie wypada dla mnie po latach "Aladyn", gdzie grubo ponad połowa odcinków nadal jest fajnych.
No dobrze, przechodząc do rzeczy, postanowiłem oto, w wieku 31 lat, zabrać się za "Gargulce", jedyny disnejowski serial z lat 90-tych, z którym nie miałem w ogóle dotąd styczności. To sprawiło, że było to doświadczenie pozbawione bagażu nostalgii. Nie mając żadnych wspomnień, nie mogłem się więc rozczarować. Mając jednak na uwadze ogólny, nie zwalający z nóg poziom seriali Disneya z tamtych lat, nie nastawiałem się na coś specjalnego.
A jednak, okazało się, że to zdecydowanie najlepszy serial rysunkowy Disneya z ubiegłego wieku. Utarło się, że to niby disnejowska odpowiedź na "Batmana", ale szczerze? Wolę "Gargulce".
"Batmana" oglądałem z zapałem jako dzieciak, ale ostatnio zasiadłem do powtórki, obejrzałem pięć pierwszych odcinków i odpuściłem. W ogóle mnie to nie wciągnęło. Pomyślałem sobie: "Może rozkręca się później", ale kiedy zajrzałem tu na forum i zobaczyłem, że właśnie już nad tymi pierwszymi odcinkami wszyscy się rozpływają, dotarło do mnie, że najwidoczniej po prostu to nie jest w moim guście.
"Gargulce" - całkiem inna sprawa. Wciągnęły mnie od samego początku, zwłaszcza, że pięcioczęściowy prolog ma klimat bardziej filmu z prawdziwego zdarzenia niż serialu. A i potem jest całkiem dobrze, szczególnie przy tych historiach rozpisanych na więcej odcinków, takich jak "City of Stone", kiedy zagłębiamy się w przeszłość Macbetha i Demony.
W ogóle to zaskoczyła mnie ciągłość tego serialu. To nie jest taka zbieranina nie powiązanych historyjek, które można puścić w losowej kolejności (tak jak to wygląda w większości seriali rysunkowych z tamtych lat). Tutaj zdarzenia mają swoje długofalowe konsekwencje.
Serial wyróżnia się też na pewno powagą poruszanych tu zagadnień (bardzo różnych, takich jak fanatyzm, uprzedzenia, lęk przed starością, akceptacja swojej niepełnosprawności). Nie ma tu "udziecinniania" na siłę. Jak się strzelają, to zostają rany (krew się nawet parę razy pojawia), niektórzy giną i nie wracają z martwych. Sporo wątków naznaczonych jest autentycznym tragizmem.
Postacie też są złożone, co szczególnie widać u czarnych charakterów. To nie są stereotypowi disnejowscy złole. Ich motywacje są sensowne, a ich zło często bierze się z dobrych intencji, które z czasem uległy wypaczeniu, albo z krzywd zaznanych ze strony innych.
W środku drugiego sezonu jest taka akcja, że bohaterowie podróżują po całym świecie i tam sobie przeżywają różne przygody, no i to jest zdecydowanie za bardzo przeciągnięte - tego się mogę uczepić. Ale poza tym, zastrzeżeń raczej nie mam. (Chociaż nie kumam tej sprawy z Pukiem. ).
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
SpoilerPrzynajmniej jeśli chodzi o dwa pierwsze sezony. Trzeci, czyli "Goliath Chronicles", nad którym pracowała inna ekipa, to już inna para kaloszy. Poziom wyraźnie tu spada, a poza tym świat jest przedstawiony w tak czarnych barwach, że aż wydaje się to przesadzone. Całe społeczeństwo jawi się tu jako fanatyczna, nietolerancyjna, spragniona krwi dzicz.
Mamy więc ten nowy Ku Klux Klan, co to gania po całym mieście z młotami, żeby zabijać gargulce, a wszyscy zdają się im przyklaskiwać, no bo gargulce to potwory, na pewno są złe, wiadomo. Mimo tego, że wiadomo, iż gargulce bronią ludzi - do tego stopnia, że łowcy nawet zwabiają je w pułapki w ten sposób, że udają, iż ktoś ma kłopoty i trzeba mu pomóc.
Mamy też kandydata na burmistrza, który pozyskuje wyborców obietnicą, że sam osobiście publicznie uśmierci gargulca. Dzieje się to już po tym, kiedy wszyscy wiedzą, że gargulce są istotami obdarzonymi intelektem i uczuciami. I co? I nic, żadne służby nawet nie reagują. Nieczułość i nienawistność ze strony społeczeństwa wobec gargulców jest tu tak przesadzona, że przestaje być wiarygodna. Wszystko wydaje się być na siłę podpinane pod tezę "ludzie są nietolerancyjni i kropka".
Dlatego nie lubię zbytnio trzeciego sezonu. No i też z powodu potraktowania niektórych postaci. Xanatos i Fox na przykład mało przypominają tu siebie - tak jakby zmieniono im charaktery. Gdzie się podziała ich chytrość i kombinatorstwo?
Wątek Angeli i trzech gargulców rywalizujących o jej względy też rozwiązano jakoś dziwnie - wybrała akurat takiego, że trudno mi było uwierzyć w nich jako parę. Wątek Goliatha i Elisy nie wiedziano chyba w ogóle jak pociągnąć, dlatego wpadł w stagnację. No a wiele barwnych postaci dostało tu tylko gościnne występy. Chyba dlatego, że ten sezon ma tylko 13 odcinków.
Co ciekawe, trzeci sezon przez wielu nie jest uważany za kanoniczny. Za kanoniczny natomiast jest uważany komiks - dzieło samego Grega Weismana, twórcy "Gargulców". Komiks, który przez pierwsze pięć rozdziałów jest naprawdę fajny, ale potem zbacza w jakieś dziwne rejony. Żaden wątek zresztą nie dostaje sensownego zakończenia.
PS. Skoro serial nigdy nie miał premiery w Polsce, to powinienem pewnie pisać oryginalny tytuł, "Gargoyles", zamiast go spolszczać (bo przecież nie ma oficjalnego polskiego tytułu). Ale co sobie takimi drobiazgami będę zawracał głowę :)
10-03-2018, 18:13 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 10-03-2018, 18:25 przez al_jarid.)
