[Kryst_007]

Duża ryba (2003)

Kurde, jak ja tęsknię za tamtym Burtonem. Miał kiedyś chłop werwę i wyobraźnię, którą mógł dzielić między dziesięciu innych twórców w Fabryce Snów. Teraz to niestety ostał się z niego jedynie przeciętny rzemiecha na usługach wielkich bezdusznych korporacji. Ta pozycja to chyba ostatnia nieanimowana w jego dorobku trzymająca taką klasę.

Idealne kino dla ludzi, którzy nie akceptują szarości rzeczywistości i lubią uciekać w świat baśni. Urocza historyjka o życiu, przemijaniu i relacjach ojcowsko-synowskich. Nie ma tu jakiegoś fałszu jeśli chodzi o wzruszenia. Łzy przychodzą w odpowiednią porę, adekwatnie do sytuacji i bez wymuszenia. Okraszone to do tego masą fajnych motywów fantastycznych, grą konwencją i galerią barwnych postaci. Fajnie widzieć w burtonowskich klimatach takiego Buscemiego, któremu Tim nawet daje scenę w iście coenowskim stylu. No i McGregor osobiście bardziej tu przekonuje jako zakochany po uszy młodzik niż u Luhrmanna :)

Podoba mi się też, jak Burton wodzi widza za nos. Cały czas się czeka aż syn przekona się, że te opowiastki to wszystko prawda. Kolejne punkty schematu są powoli odhaczane...

Spoiler

No i finalnie okazuje się, że tak, ale nie do końca :) Choć zaskoczyło mnie, że wielu bohaterów obecnych na pogrzebie, którzy powinni być znacznie starsi od głównego bohatera (dyrektor cyrku, poeta, bliźniaczki) pojawiają się na pogrzebie jakby postarzeli się jedynie o jakieś 10 lat. Mefisto mi pewnie zaraz wyjaśni, że to część baśniowego klimatu ;)

8/10

BTW. Albert Finney miał taką potęgę w głosie, że nic tylko gościa słuchać jak opowiada.