[michax]

Shamar, nie kojarzę stron ze streszczeniami. Jedynie blog xfana kojarzę, https://them0vieblog.com/
który nie raz reklamowałem. Bardzo zgadzam się z autorem, zwłaszcza co do uwielbienia całej 2 serii MM i całej 8 serii XF to w 100% mamy takie samo zdanie.
No i na tym martwym forum założonym przez kumpele chyba były dłuższe opisy odcinków, tak przynajmniej pamiętam. http://thexfiles.phorum.pl/

Jak (prawie) zawsze nie zgadzam z first-pepe, tzn TF/OS jest dobry, ale z tych zamykających wątki najsłabszy i nie mówię tylko o tym o siostrze Muldera, że jest lepszy, ale choćby Redux z 5 serii, który też podsumował pewien etap serialu jest lepszy od tego zakończenia z Syndykatem, czy jakikolwiek mytharc z serii 2-5 jest lepszy.

Pamiętam jak jarałem się tym 2parterem przed emisją, bo nim się zaczęła szósta seria, to było wiadome, że w tej serii zakończą wątek z UFO i konspiracją, a w siódmej serii z Samanthą, a jak obejrzałem , po tym jak ostro go promowali, to pomyślałem - to tylko tyle, przecież te odpowiedzi co dali, to takie które już znam, których się domyśliłem, a CSM po prostu opowiada to co już się domyśliłem. No i co takiego wynika np z tego że dowiedziałem się nazwiska Palacza?

A po latach za najlepsze co w tym odcinku jest, to uważam sceny z M i S. Nie chodzi o tą pod prysznicem, ale np. o ten ostry, szczery dialog Scully do Foxa u Strzelców. No i lubie One Son za to, że w tym odcinku (jak i w wielu innych wcześniejszych, np. w Elegy z 4 serii, czy w każdym poświęconym wierze Dany) pokazali, że Mulder bardzo często zachowywał się jak dupek co do Scully. Widać w tym odcinku jaki z niego był często złamas.

W tym odcinku zaczyna widać cechę scenariuszy Cartera, ktora raz wychodzi lepiej, raz gorzej a czasami słabo, czyli jak ma jakiś wątek, który był rozwijany przez ileś sezonów, to jak się bardzo gmatwa to ma proste rozwiązanie na to, albo kilka dialogów, które wyjaśniają wprost co się stało i przy okazji bardzo upraszczają wątek, albo zamykany jest wątek trwający 6-7 lat jedną sceną, która trwa parę minut. No i w Closure uważam że zamknięcie wątku z siostrą Muldera wyszło o wiele lepiej, jak w One Son zamknięcie wątku Syndykatu, choć zrobił to co lubi - jedną sceną zamknął. Podobnie jest w finale 9 serii, gdzie po prostu wątki są zamykane dialogami, przez co finał 9 serii ogląda się nie jak finał, ale jak jakiś specjalny odcinek w dodatkach, jakieś streszczenie 9 lat serialu przez co mitologia się uprościła bardzo. No i takie zagranie Carterowi wyszło najgorzej właśnie w finale 9 serii. Taką ma zasadę Carter, długo ciągnięte wątki zamykane jednym dialogiem/jedną sceną, co działa raz lepiej (Closure) a raz gorzej (Two Fathers/One Son), a innym razem słabo (Prawda z 9 serii).

W Sein Und Zeit który jest świetnym epizodem, ale bardzo nie mitologicznym, przypominającym takie odcinki jak Paper Hearts Gilligana z 4 serii, czyli odcinki o mordercach to świetne wprowadzenie do zakończenia historii Samanthy, a Closure to już bardziej przypomina klasycznego mytharca, który bardzo mi się podoba od pierwszej do ostatniej sceny. A właśnie ostatnia scena jest tak doskonałą z jednym z najlepszych kawałków mojego ulubionego Moby'ego (później jego inny kawałek wykorzystała Anderson w swoim odcinku all things), tyle emocji jest w tej ostatniej idealnej scenie, że nawet jak nie wszystko się zgadza, to czego się dowiedziałem w 2parterze , z tym co mówiono o Samancie w sezonach 1-6 to nie przeszkadza, bo najważniejsze jest to jak zakończyła się droga Muldera w tym momencie, to że jest wolny, i najważniejsze są emocje. Ale nawet jakby nie było Moby'ego to i tak 2-parter mi się podoba.

Finał 7 serii to też jest świetny mytharc, jeden z najlepszych mytharców zamykajacych sezony. W sumie to chyba najlepszy odcinek ze wszystkich finałów dla mnie. A co do mitologii z 8 serii to dla mnie są jedne z najlepszych w całym serialu. Oczywiście że przesadzone, ale ile emocji w tych odcinkach, jak zagrane, jak zrealizowane. Dla mnie to czołówka mytharców, choć zupełnie inne jak wcześniejsze, bo widać że Carter coraz bardziej idzie w symbolikę, w nawiązania do Biblii, katolicyzmu, co widoczne było w Milenium, ale też w XF, a czym dalej w XF, to widać, że u niego wiara, i tym podobne tematy dużo znaczą. W ósmej serii są albo dobre mytharcy (Three Words), znakomite (DeadAlive, Vienen, Essence) albo rewelacyjne (Within, Without, Per Manum, Existence), albo genialne jak This is Not Happening, który dla wielu jest przesadzonym epizodem (po tym co się stało Scully powinna osiwieć jak bohater innego serialu Cartera), ale jak zagrane przez nią, jak wyreżyserowane, no i ta cudowna muzyka Snowa. TiNH to obok Via Negativa z 8 serii ostatni odcinek, któremu dałem 10/10. W ósmej serii w każdym mytharcu jest epa.

A co do trylogii Sixth Extinction to ja lubię klimaty z van Danikena, więc część pierwsza jest super, ale druga słaba, bo akcja stoi w miejscu. A z trzecią częścią, to jest tak, że widać, iż to zupełnie inny odcinek, jak część 1 i 2, zupełnie inny klimat, bo Duchovny i Carter wymyślili sobie, że zrobią odcinek inspirowany Ostatnim Kuszeniem Chrystusa. Ale że ja lubię dzieła Lyncha i ogólnie seriale pojechane, w których najważniejsze nie jest wcale wyjaśnianie, tylko metafory, sny, to kupił mnie ten odcinek z wizjami i metaforami (najprostsze do wyjaśnienia jest to kim jest chłopak), choć nie uważam go za idealny odcinek, ale to też kolejny epizod, który pokazuje że wiara dla Cartera ma coraz większe znaczenie, jakby poglądy jakie miał zmieniały mu się czym dłużej serial trwał, że zaczął być wierzącym, pewnie katolikiem i dlatego w XF czym bliżej końca to coraz bardziej ważniejsze były nawiązania do religii, chrześcijaństwa, katolicyzmu, a w mytharcach zaczynała być od 7 serii najważniejsza metafora. Ogląda się mytharcy z 7 -9 serii bardziej jak przypowieści.

Fielt Trip jest świetny, ale jeszcze lepszy jest wcześniejszy, Milagro, który jest jednym z ulubionych odcinków nie tylko ekipy, ale np. Seana Penna. A dla mnie to najlepszy epizod ze wszystkich tych, który rozwija postać Scully, od czasu Never Again z 4 serii z Jodie Foster. A jednocześnie to najlepsze dzieło Stephena Kinga, którego nie napisał Stephen King;-)
Widać w historii pisarza, który stworzył tak idealnego mordercę, że zmaterializował się, że to mógłby być pomysł Kinga. Doskonale zagrany przez Anderson, tzn za emisji to było zaskoczenie, jak rozwinęła się aktorsko i jak coraz lepiej gra z każdą kolejna serią, a teraz jak się ogląda to żadne zaskoczenie, wiedząc jak dobrą jest aktorką co udowodniła w innych serialach i filmach. No i udało się jej odszufladkować, a krytycy ją tak samo uwielbiają, a nawet bardziej, jak za czasów XF. No i John Hawkes jak zawsze świetny.

A na poziomie meta to jest świetny też odcinek. Chodzi mi o te wszystkie dialogi o Danie, bardzo carterowskie (story napisał Frank Spotnitz i John Shiban a Carter scenariusz na podstawie ich pomysłu), które można odnieść, że to Carter razem z resztą scenarzystów tak naprawdę mówi nie o Scully, ale też o aktorce. Milagro to też najbardziej podszyty erotycznym klimatem odcinek od czasu wspomnianego przeze mnie Never Again. No i jest to też odcinek, w którym Carter się poddał co do relacji Muldera i Scully, jak to ująć najlepiej, postacie żyją własnym życiem i przerosły go, czyli trochę jest Carter jak bohater Milagro, czyli pisarz grany przez Hawkesa.

Chodzi mi o dialog pisarza o uczuciach Dany do Foxa, który jest poddaniem się Cartera co do drogi ich relacji. A przez długi czas, nawet jak powstała 5 seria i film, w którym była słynna scena z pszczołą, mówił, że nie chce popełniać błędów serialu z Brucem Willisem Na Wariackich Papierach. No i tego się trzymał twardo, ale w szóstej serii z każdym kolejnym odcinkiem widać, że się poddaje. W 6 i 7 serii relacje M i S zaszły tak daleko, zwłaszcza po scenie w Millennium z 7 serii, że sami scenarzyści po tym odcinku zrobili sobie przerwę od głównego wątku, jakim się stały ich relacje od tych sezonów. No jeszcze w Rush widać, jak flrtują ze sobą, który poleciał po Milenium, ale od Orison (7x06) do Theef (7x14) w ogóle nie poruszają wątku relacji agentów, nikt nie komentuje ich relacji, mimo że ich relacje wyszły na pierwszy plan, tak jakby ekipa serialu zdała sobie sprawę, że doszli do ściany z tym wątkiem w Milenium i Rush. No i zastanawiali się od 6-go do 14 -go odcinka 7 serii w którą stroną mają iść, bo w ogóle do tego wątku nie wracają. Dopiero w En Ami, 7x15, Palacz komentuje ich relacje, a wątek M i S na główny plan wraca, a przynajmniej w każdym odcinku znowu komentowane są ich relacje. No i poszli w odcinku Gilian Anderson, all things,ale też w Hollywood AD, Je Souhaite, Requiem w wiadomą stronę, tylko że zrobili to w duchu archiwum X, czyli widzu, zgaduj co się dzieje, bo nie wszystko ci pokażemy.

A wracając do Milagro to fajnie się łączy tą sceną dialogu o stosunku Scully do Muldera ze scenami z agentami, zwłaszcza tą urodzinową, w kolejnym, czyli Unnatural, bo widać, że Mulder zmienił stosunek do agentki.

Ja przyznam, że byłem jak Carter, długo byłem przeciwny jakimkolwiek zmianom w relacjach agentów, ale koniec końców, poddałem się właśnie po genialnym Milagro, i tym dialogu pisarza oraz scenom z M i S w Unnatural z 6 serii. Po prostu zaakceptowałem to, czyli stałem się shipperem, a wcześniej byłem noromos. A kolejne sezony pokazały, że mieli pomysł jak rozgrywać ten wątek,czyli w stylu archiwowym. No i też jakiekolwiek zmiany w ich relacjach nie popsuły chemii między postaciami, bo ogląda się ich później jak takie stare dobre małżeństwo, które zrobi dla siebie wszystko, którzy akceptują swoje wady i zalety. W sezonach 1-5 oglada się M i S jak ciągnie ich siebie, jest seksualne napięcie, a w sezonach ostatnich (i drugim filmie) trochę jak parę, która wszystko przeszła (w tym też ze sobą), są jak dwie połówki jabłka. To jeden z niewielu seriali, gdy udało się twórcom ominąć zmianę w relacjach z dobrym skutkiem, a chemia między bohaterami nie zniknęła, tylko ewoluowała w inną chemię.

A co sądzę o Milagro to napisał Adam Robinski na stronie, której już nie ma, czyli xfiles.rubikon.pl, Dosłownie słowo w słowo oddaje to co myślę o tym genialnym dziele (oprócz tego co już napisałem). A zacytuję całą recenzję sprzed 20 lat:)

"Przez kilka ostatnich miesięcy można było się przezwyczaić, że kiedy regularny scenarzysta ekipy Cartera siada do pisania odcinka, efektem jego pracy będzie w dużym stopniu kolejna rozprawa na temat tego, co łączy i dzieli Muldera i Scully. I nie ma tu co narzekać i rozpaczać - to już nie są żadne wyjątki, serial po prostu w dużym stopniu zaczął o tym traktować. Niektórzy są cali w skowronkach, inni obgryzają ze zdenerwowania paznokcie. Tym drugim polecam chwycenie pilota i zmianę kanału, reszcie natomiast cieszenie się tym, co jest, bo jest coś naprawdę wyjątkowego.

Tym razem do pracy wzięli się Shiban i Spotnitz, czyli jeden z typowych duetów carterowskich. Ludzie, którzy zapewne po tylu latach wspólnej pracy rozumieją się bez słowa, co z kolei pozwala im na tworzenie dzieł niesamowitych. Obaj postanowili zając się Scully. Poddali ją tak dokładnej analizie, jak przed dwoma laty Wong i Morgan, wyjaśnili niektóre motywy jej działania, słowami Padgetta otworzyli przed nami jej serce. Mimo iż mogłoby się wydawać, że po sześciu latach znajomości postaci wie się o niej niemal wszystko, to jednak niektóre kwestie, mimo iż mogłyby się wydawać oczywiste, odkryte zostają przed nami po raz pierwszy.

Już w pierwszej regularnej scenie w sercu Scully zostaje zasiany niepokój, który jednak mimo wszystko w jakiś sposób musi ją cieszyć. Nieznajomy mężczyzna w windzie wpatruje się w nią, wyraźnie będąc nią zafascynowanym. Coś takiego dawno się jej nie przydarzyło. Z jednej strony już nienawidzi tego burzyciela jej wewnętrzego ładu, z drugiej jednak po trochu chciałaby odwzajemnić fascynację i zainteresowanie. Kilka minut później, zanurzona w swoim żywiole, czyli pracy zapomina o nietypowym zdarzeniu. Jednak nieznajomy powraca szybciej niż mogłoby się to komuś zdawać. Otrzymawszy milagro, wisiorek z płonącym sercem, udaje się do pobliskiego kościoła kontemplować przy świętym obrazie. Tam ni stąd ni z owąd pojawia się po raz drugi jej nieznajomy, połowicznie odkrywając karty. Dla Scully słowa "jestem w pani zadurzony" są tym, czego od kilku lat brakuje jej w życiu. Mimo iż udaje, że nie przyjmuje tego do wiadomości, to nieznajomy staje się dla niej kimś watrym uwagi. I to bynajmniej nie jako podejrzany w śledztwie. Przed Mulderem Scully za Chiny się do tego nie przyzna, zakłada więc maskę wyraźnie rozbawionej i niezainteresowanej prezentem Padgetta. Jednak wkrótce walcząc sama z sobą staje przed mieszkaniem swego adoratora. Porażona jego bezpośrednością ulega ciekawości. Daje się zaprosić na kawę do środka, razem z gospodarzem siada w ciemnej sypialni na łóżku. Wie, że nie powinna tego robić, wie też, jak to się najprawdopodobniej skończy. A jednak nie potrafi się sprzeciwić samej sobie. I w gruncie rzeczy nie chodzi jej już o człowieka, który mimo, iż jeszcze przed kilkoma godzinami był tylko nieznajomym, to zna ją na wylot. Dla Scully czymś nowym w tej sytuacji, nowym w ostatnich latach życia jest sposób, w jaki ktoś na nią patrzy. W oczach Padgetta nie jest tą powszechnie szanowaną panią naukowiec czy też poważanym agentem FBI, jest po prostu piękną kobietą. I nie potrafi oprzeć się chęci bycia dalej tylko tą kobietą, choć sama się za to niemiłosiernie w głębi serca karci. Z trudnej sytuacji wyciąga ją Mulder. Aresztują Philipa, Scully nawet przez moment się nie sprzeciwia. Gdy później czyta rękopis książki Padgetta natrafiając na fragmenty wychwalajace jej urodę czuje dokładnie to samo, co stojąc w drzwiach jego mieszkania. Wie jednak, że nie może sobie pozwolić na takie wybryki, do jakich nieomal doszło w sypialni. Nie z nieznajomym. Zapomina więc o nim, a gdy staje się on głównym podejrzanym w śledztwie nie patrzy już na niego tak jak wcześniej. Dokładnie wie, co ma na myśli Padgett gdy mówi o niej jako o już zakochanej - sama jest wręcz załamana naiwnością i głupotą Muldera, choc tego wcale nie okazuje. Przywdziewa kolejną maskę. W finale dostaje ułamek tego, czego potrzebuje i chce od partnera, wypłakując się na jego ramieniu.

"Milagro" jest arcydziełem. Niesamowita atmosfera spotęgowana pełną niepokojących dzwięków muzyką Snowa przykuwa do telewizora, powodując, że serce widza bije jeszcze szybciej niż Scully siedzącej na łóżku z nieznajomym w jego ciemnej sypialni. Właśnie ta ostatnia scena wymagała od aktorów olbrzymiego zaangażowania i wykorzystania własnego talentu. Została odegrana wręcz perfekcyjnie. Kamienna twarz Anderson mówi więcej niż reprezentowana przez nią postać chciałaby wyjawić. Nieświadomie pozwala otworzyć część swego serca nie tylko przed Padgettem, ale także przed widzem. I tylko Mulder jak zwykle przegapia to, co najważniejsze...

Ale "Milagro" to nie tylko rewelacyjna gra aktorska Anderson. Trzecioosobowa narracja Padgetta ubrana została w przepiękny, niemal literacki język, co jest kolejną nowością szóstej serii. Pomysłowe przenośnie, porównania czy też obrazowe opisy jeszcze bardziej uzupełniają i tak już niezwykle wyraziste wnętrze serca Scully. Serca, które tak jak opisuje Padgett, tylko czeka, aby wpuścić kogoś do środka. A ten ktoś jest bardzo konkretnym kimś. Ja odbieram wymowę "Milagro" w bardzo konkretny sposób. Shiban i Spotnitz wyraźnie dają nam do zrozumienia, że prawdziwym problemem jest wcale nie rzekomy brak kobiecości Scully, tylko "dyslektyczne" serce Muldera. I dopóki on się nie zmieni, Dana, gotowa w każdej chwili pozbyć się swoich masek skrywających jej prawdziwe oblicze, będzie jedynie znajdować siebie jako obiekt fascynacji nieznajomych pokroju Padgetta. Ale wszystkim tym, dla których tak jak dla Scully "impotencja" Muldera staje się męką nie do zniesienia powiem tylko, że "torture, follows reward, follows torture"."

Koniec cytatu. Dosłownie słowo w słowo, oprócz tego co napisałem, recenzja Robinskiego z rubikon oddaje to co myślę o odcinku (tak blisko z opiniami o XF jestem z autorem bloga z Irlandii, który zalinkowałem na początku mojego komentarza). Tylko dodam że to jednak odcinek Cartera, co słychać w dialogach. Chyba że się mylę i jak w serialach pisze story i teleplay, to story to jest scenarzysta odcinka, ale wydaje mi się, że teleplay (Carter) to autor skryptu, a story (Spotnitz i Shiban) to autorzy pomysłu.