Dla mnie to jeden z najlepszych sezonów, w którym dodanie Johna Doggetta może nie odświeżyło serialu, bo trudno wpaść na nowe pomysły po siedmiu latach, co dodało nowej energii ekipie której starczyło jedynie na ósmą serię, a powrót do poważnych klimatów wyszedł znakomicie. W idać że w 8 serii nie pasowałby żaden komediowy odcinek, z tych dobrych i tych złych, i nie chodzi tylko o dramatyczne zakończenie siódmej serii, co klimatycznie tak ósemka różni się od siódmej i szóstej serii, zdjęciowo jest najbliższa 4 serii, bo najbardziej ciemna.
Z Doggettem miałem tak jak chyba wszyscy przed premierą ósmej serii, mimo sympatii do aktora przez Terminatora 2, czyli nieufność i gdzie on się pakuje, to będzie porażka i dlatego dali scenę z wylaniem wody na twarz, że Scully zachowuje się jak fani Duchovnyego wkurzeni, a pokochałem Doggetta już w 2parterze rozpoczynającym ósmy sezon, tak szybko jak Muldera i Scully w 1 serii. Aktor takie dobre miał przyjęcie wśród widzów, krytyków i dziennikarzy, że wszyscy byli zadowoleni, na czele z Foxem, który długo nie czekał by zamówić 9 sezon, mimo tego, co będzie widac bardzo w odcinkach 17-21 z ósmej serii, że scenarzyści na czele z Carterem tego nie chcieli, chcieli zakończyć co bardzo widać, a nawet w finale nie pozbędą się znowu Muldera, tylko zamkną historię M i S. Gdyby chcieli 9 serię robić, to by się go pozbyli znowu, bo było pewne że jak zgodził się na 12 odcinków z 21, to nie zgodzi się na żaden występ w 9 serii. A nawet to było tak że ósma seria początkowo miała mieć 20 odcinków, ale w drugiej połowie sezonu ogłosili, że będzie miała jeden odcinek więcej i po raz pierwszy podwójny finał, bez cliffhangera, czyli w domyśle podsumowanie ośmiu lat. Ostatnie 5 odcinków ósmej serii, ogląda się jak takie zamknięcie i podsumowanie XF, jakby scenarzyści w dialogach i niektórych scenach mówili wytwórni - my chcemy skończyć, co mówił Carter i Spotnitz wprost w wywiadach w magazynie XF, że nie planują więcej, ale jeśli FOX dalej będzie chciał cisnąć serial , to nic na to nie poradzą.
A co do duetu Scully i Doggett to uwielbiam tą parę i moim zdaniem jest chemia między postaciami, ale zupełnie inna jak między M i S. No i też jest inne napięcie, bo wiadomo, iż między tą parą się nic nie zmieni. Ale ogólnie Anderson to z każdym ma chemię w XF (jak i w innych produkcjach), z Duchovnym, Pileggi (Skinnerem), Patrickiem, czy nawet z Gish, która gra Monikę Reyes (do tego stopnia, że fani podejrzewali, czy Monika to nie lesbijka i nie leci na Scully). Chemii to nie ma między Doggettem i Reyes, a to oni grają pierwsze skrzypce w 9 serii, co jest spowodowane też tym, że do siebie nie pasują. No i też Gish z całym szacunkiem dla niej, to nie jest tak dobra aktorka jak Anderson i Patrick. No i próbowali zrobić z niej kopię Muldera co zupełnie nie wyszło, a jednak Doggett to inna postać jak Mulder i Scully, choć się może wydawać że to męska wersja Dany.
Doggetta tak polubiłem od pierwszych scen, że jak powtarzam sobie ósmy sezon to mnie wkurza Scully (zaznaczam, fana Anderson i Scully, a Dana to postać, z którą znajduje wiele cech wspólnych i zawsze było mi do niej bliżej jak do Muldera), czemu jest taka złośliwa dla niego. Niby rozumiem, ale jednak. Więc podoba mi się ten duet, fajnie jest rozwijany w każdym odcinku, od nieufności do zaufania. Do tego stopnia podobają mi się to jak razem grają Anderson i Patrick, że dla mnie nawet najgorszy odcinek z ósmej serii z tą parą jest lepszy od najgorszych odcinków z Mulderem i Scully z serii 1-7. A w połowie sezonu, gdy główna para się zmieni,to żałuję, że tak krótko razem prowadzili sprawy.
Pierwsze siedem odcinków, to jest tak wysoki poziom, że nie ma epizodu, któremu bym dał mniej jak 8. Within i Without 9/10, Patience 8, Roadrunners 9, Invocation 8, Redrum 8 i genialne Via Negativa na 10.
Może pomysły to nic nowego, czasami są przesadzone sceny (w domyśle to co się dzieje z bohaterami, dosłownie poszli w tej serii w body horror, bo jest dużo sceny uszkodzeń, krojenia, cięcia, piłowania, wbijania czegoś w ciało), ale to jak wyreżyserowane są, jaką mają genialną muzykę odcinki i jak zagrane przez Patricka i Anderson. Przede wszystkim Via Negativa, to nie pierwszy raz epizod ze snami, ale dla mnie najlepszy i jedyny, który mnie przestraszył z całego serialu, którego pomysł wzięli z serii o Freddy Kruegerze. To jak zagrał w tym odcinku Patrick to mistrzostwo świata, ale ogólnie klimat paranoi, muzyka, zdjęcia, scenografia, wszystko idealnie współgra w VN. No i końcówka gdy Doggett nie wie czy śni czy nie to jest prostu arcydzieło ( a dialogi mówione od tyłu to na pewno nawiązanie do Twin Peaks). Jedyny horror w XF który na mnie działał i działa po latach.
Niewiele gorszy jest Roadrunners. W tym odcinku Gilligana Anderson ma sporo scen do grania i pokazuje (znowu) jak jest świetna. Oczywiście przesadzony epizod jak prawie każdy w tej serii, wiadomo że normalny człowiek by tego nie przeżył co się dzieje w końcówce z agentką, ale wszystkie sceny z sekta, a zwłaszcza końcówka robi piorunujące wrażenie. Jedynie przyczepię się tego, że trochę na siłę robią z bohatera Doggetta, tzn jeśli ktoś go nie polubił wcześniej to go już nie polubi, nawet jak robią z niego rycerza, który przyjeżdża w ostatniej chwili.
Redrum to fajna archiwowa wersja odcinka jak ze Strefy Mroku, a Invocation to bardzo dobre rozwinięcie relacji agentów i dowiadujemy się o tajemnicy Johna, co miało być głównym wątkiem w mitologii (bez UFO), od 10 serii, jakby wtedy powstała. No i to jedyna rzecz której się przyczepie, czy każdy agent FBI musi mieć jakąś traumę? Jest to też kolejny odcinek w którym Dana docina Johnowi podobnie jak w ich pierwszej sprawie, w której ścigają batmana, który nie jest oryginalnym pomysłem, ale reżysersko, muzycznie, zdjęciowo i ogólnie klimatycznie odcinek się bardzo broni, jak (prawie) każdy w ósmej serii. Widać że Carter wciąż lubi eksperymentować z formą, bo kilka fajnie nakręconych scen jest w 8x03. No i lubię te dialogi między agentami w epizodzie z nietoperkiem. Z jednej strony Doggett, który jest jak tylko sie da sympatyczny i próbuje rozwiązać sprawę swoimi metodami, a z drugiej, Scully ciągle mu jakieś złośliwości sypie.
Po wybitnym odcinku nawiązującym do Koszmaru z Elm Street (ostatnia 10 jaką dałem obok 8x14 w całym serialu) czeka Cię kilka słabszych standalonów, ale to wina tego, że napisanych przez nowych scenarzystów, którzy przyszli w 6 serii lub debiutantów. Ale już w tych siedmiu widać, to co pisałem chyba już, jak 8 seria jest nowoczesna. Widać że historię może nie mieli rozpisaną na każdy odcinek, ale ogólnie mieli rozplanowany sezon 8 na segmenty, czyli od 3 do 12 rozwijane relacje D i S, od 13 do 16 powrót Muldera i mitologia, nowa para Mulder i Doggett oraz pożegnanie ze starym duetem w 17-21. Sezon 8 ogląda się jak długi film z trzema aktami, z rozwinięciem, środkiem i zakończeniem, a wyszło to przez sytuacje za kulisami, bo wiedzieli w których odcinkach pojawi się David. Chyba po raz pierwszy (nie licząc sytuacji z ciążą Anderson w drugiej serii) ósmy sezon to w jakimś tam stopniu rozplanowana od początku do końca seria.
Z Doggettem miałem tak jak chyba wszyscy przed premierą ósmej serii, mimo sympatii do aktora przez Terminatora 2, czyli nieufność i gdzie on się pakuje, to będzie porażka i dlatego dali scenę z wylaniem wody na twarz, że Scully zachowuje się jak fani Duchovnyego wkurzeni, a pokochałem Doggetta już w 2parterze rozpoczynającym ósmy sezon, tak szybko jak Muldera i Scully w 1 serii. Aktor takie dobre miał przyjęcie wśród widzów, krytyków i dziennikarzy, że wszyscy byli zadowoleni, na czele z Foxem, który długo nie czekał by zamówić 9 sezon, mimo tego, co będzie widac bardzo w odcinkach 17-21 z ósmej serii, że scenarzyści na czele z Carterem tego nie chcieli, chcieli zakończyć co bardzo widać, a nawet w finale nie pozbędą się znowu Muldera, tylko zamkną historię M i S. Gdyby chcieli 9 serię robić, to by się go pozbyli znowu, bo było pewne że jak zgodził się na 12 odcinków z 21, to nie zgodzi się na żaden występ w 9 serii. A nawet to było tak że ósma seria początkowo miała mieć 20 odcinków, ale w drugiej połowie sezonu ogłosili, że będzie miała jeden odcinek więcej i po raz pierwszy podwójny finał, bez cliffhangera, czyli w domyśle podsumowanie ośmiu lat. Ostatnie 5 odcinków ósmej serii, ogląda się jak takie zamknięcie i podsumowanie XF, jakby scenarzyści w dialogach i niektórych scenach mówili wytwórni - my chcemy skończyć, co mówił Carter i Spotnitz wprost w wywiadach w magazynie XF, że nie planują więcej, ale jeśli FOX dalej będzie chciał cisnąć serial , to nic na to nie poradzą.
A co do duetu Scully i Doggett to uwielbiam tą parę i moim zdaniem jest chemia między postaciami, ale zupełnie inna jak między M i S. No i też jest inne napięcie, bo wiadomo, iż między tą parą się nic nie zmieni. Ale ogólnie Anderson to z każdym ma chemię w XF (jak i w innych produkcjach), z Duchovnym, Pileggi (Skinnerem), Patrickiem, czy nawet z Gish, która gra Monikę Reyes (do tego stopnia, że fani podejrzewali, czy Monika to nie lesbijka i nie leci na Scully). Chemii to nie ma między Doggettem i Reyes, a to oni grają pierwsze skrzypce w 9 serii, co jest spowodowane też tym, że do siebie nie pasują. No i też Gish z całym szacunkiem dla niej, to nie jest tak dobra aktorka jak Anderson i Patrick. No i próbowali zrobić z niej kopię Muldera co zupełnie nie wyszło, a jednak Doggett to inna postać jak Mulder i Scully, choć się może wydawać że to męska wersja Dany.
Doggetta tak polubiłem od pierwszych scen, że jak powtarzam sobie ósmy sezon to mnie wkurza Scully (zaznaczam, fana Anderson i Scully, a Dana to postać, z którą znajduje wiele cech wspólnych i zawsze było mi do niej bliżej jak do Muldera), czemu jest taka złośliwa dla niego. Niby rozumiem, ale jednak. Więc podoba mi się ten duet, fajnie jest rozwijany w każdym odcinku, od nieufności do zaufania. Do tego stopnia podobają mi się to jak razem grają Anderson i Patrick, że dla mnie nawet najgorszy odcinek z ósmej serii z tą parą jest lepszy od najgorszych odcinków z Mulderem i Scully z serii 1-7. A w połowie sezonu, gdy główna para się zmieni,to żałuję, że tak krótko razem prowadzili sprawy.
Pierwsze siedem odcinków, to jest tak wysoki poziom, że nie ma epizodu, któremu bym dał mniej jak 8. Within i Without 9/10, Patience 8, Roadrunners 9, Invocation 8, Redrum 8 i genialne Via Negativa na 10.
Może pomysły to nic nowego, czasami są przesadzone sceny (w domyśle to co się dzieje z bohaterami, dosłownie poszli w tej serii w body horror, bo jest dużo sceny uszkodzeń, krojenia, cięcia, piłowania, wbijania czegoś w ciało), ale to jak wyreżyserowane są, jaką mają genialną muzykę odcinki i jak zagrane przez Patricka i Anderson. Przede wszystkim Via Negativa, to nie pierwszy raz epizod ze snami, ale dla mnie najlepszy i jedyny, który mnie przestraszył z całego serialu, którego pomysł wzięli z serii o Freddy Kruegerze. To jak zagrał w tym odcinku Patrick to mistrzostwo świata, ale ogólnie klimat paranoi, muzyka, zdjęcia, scenografia, wszystko idealnie współgra w VN. No i końcówka gdy Doggett nie wie czy śni czy nie to jest prostu arcydzieło ( a dialogi mówione od tyłu to na pewno nawiązanie do Twin Peaks). Jedyny horror w XF który na mnie działał i działa po latach.
Niewiele gorszy jest Roadrunners. W tym odcinku Gilligana Anderson ma sporo scen do grania i pokazuje (znowu) jak jest świetna. Oczywiście przesadzony epizod jak prawie każdy w tej serii, wiadomo że normalny człowiek by tego nie przeżył co się dzieje w końcówce z agentką, ale wszystkie sceny z sekta, a zwłaszcza końcówka robi piorunujące wrażenie. Jedynie przyczepię się tego, że trochę na siłę robią z bohatera Doggetta, tzn jeśli ktoś go nie polubił wcześniej to go już nie polubi, nawet jak robią z niego rycerza, który przyjeżdża w ostatniej chwili.
Redrum to fajna archiwowa wersja odcinka jak ze Strefy Mroku, a Invocation to bardzo dobre rozwinięcie relacji agentów i dowiadujemy się o tajemnicy Johna, co miało być głównym wątkiem w mitologii (bez UFO), od 10 serii, jakby wtedy powstała. No i to jedyna rzecz której się przyczepie, czy każdy agent FBI musi mieć jakąś traumę? Jest to też kolejny odcinek w którym Dana docina Johnowi podobnie jak w ich pierwszej sprawie, w której ścigają batmana, który nie jest oryginalnym pomysłem, ale reżysersko, muzycznie, zdjęciowo i ogólnie klimatycznie odcinek się bardzo broni, jak (prawie) każdy w ósmej serii. Widać że Carter wciąż lubi eksperymentować z formą, bo kilka fajnie nakręconych scen jest w 8x03. No i lubię te dialogi między agentami w epizodzie z nietoperkiem. Z jednej strony Doggett, który jest jak tylko sie da sympatyczny i próbuje rozwiązać sprawę swoimi metodami, a z drugiej, Scully ciągle mu jakieś złośliwości sypie.
Po wybitnym odcinku nawiązującym do Koszmaru z Elm Street (ostatnia 10 jaką dałem obok 8x14 w całym serialu) czeka Cię kilka słabszych standalonów, ale to wina tego, że napisanych przez nowych scenarzystów, którzy przyszli w 6 serii lub debiutantów. Ale już w tych siedmiu widać, to co pisałem chyba już, jak 8 seria jest nowoczesna. Widać że historię może nie mieli rozpisaną na każdy odcinek, ale ogólnie mieli rozplanowany sezon 8 na segmenty, czyli od 3 do 12 rozwijane relacje D i S, od 13 do 16 powrót Muldera i mitologia, nowa para Mulder i Doggett oraz pożegnanie ze starym duetem w 17-21. Sezon 8 ogląda się jak długi film z trzema aktami, z rozwinięciem, środkiem i zakończeniem, a wyszło to przez sytuacje za kulisami, bo wiedzieli w których odcinkach pojawi się David. Chyba po raz pierwszy (nie licząc sytuacji z ciążą Anderson w drugiej serii) ósmy sezon to w jakimś tam stopniu rozplanowana od początku do końca seria.
17-02-2022, 00:48 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-02-2022, 01:01 przez michax.)
