Magiczny miecz: Legenda Camelotu - po serii disneyowskich animacji, czas na ich podróbę, na której byłem w kinie z siostrą i jej kolegami. Od dawna chciałem powtórzyć całość, choć wiedziałem na co się nastawiam.
Widać tu wiele niezrozumień co działało u Disneya. Numery muzyczne wciśnięte na zasadzie „bo Disney tak robił” i praktycznie zero musicalowej inscenizacji - postacie zwykle stoją /bądź chodzą. Największym kuriozum jest smutna i refleksyjna ballady matki Kayley o matczynej miłości, która odbywa podczas intesywnego pościgu minionów Rubera za córką. ROFTL.
A szkoda, bo muzyka jest zdecydowanie największym plusem tej produkcji. Piosenki (z wyjątkiem villain song )w tym są bardzo dobre, zwłaszcza ta Garretta w lesie i początkowa Kayley (pewnie też głównie na talenty wokalne Piaska i Kukulskiej). Także animacja jest całkiem porządna - pod tym względem nie ma co się czepiać. Choć momentami są jakby lagi (jak rycerze wkraczają do Camelotu), ale nie wpływają negatywnie na odbiór. Nawet wstawki CGI w większości nie wypadają źle i nie bolą po oczach. Szczególnie sokół został świetnie zanimowany i faktycznie porusza się jak prawdziwe zwierzę bez ślada antropomorfizacji.
Jest tu wciskany girl power i nieudolne próby zrobienia z Kayley stronk woman - mówi ona ciągle, że chce zostać rycerzem, a nie damą (że też jej nie przeszło, gdy jej stary zginął na służbie). A gdy przychodzi co do czego, to jej dupę musi ktoś ratować i to najczęściej kaleka, który mimo niepełnosprawności jest bardziej ogarnięty. Niby w finale ma decydujące słowo w pokonaniu Rubera, ale gdyby nie pomoc kurczaka (!) i Garretta, to ona dawno skończyłaby jako nałożnica. Także chęci równouprawnienia znikają, gdy spotyka przystojnego pustelnika (owego kalekę) i po ledwie dwóch dniach znajomości pragnie od niego bolca.
Plus nie kupuję romansu Kayley i Garretta. Znają się dosłownie półtora dnia dnia, czego większość to było wykłócanie i marudzenie i już mają się ku sobie? Kayley irytuje Garretta ciągłym paplaniem, często zbędnym (jak w krainie smoków, gdzie wymagana jest cisza i skupienie ze względu na kurewsko groźne bestie i równie groźne comic reliefy). Garrett lepiej wypada jako protagonista i widz może się z nim utożsamić, szczególnie gdy każe innym postaciom zamknąć mordy, choć lotny też nie jest.
Np. w końcówce nie chce iść do Camelotu, bo „jest z innego świata” i wraca do lasu pełnego niebezpieczeństw? Niby czemu? Jest średniowiecznym Daredevilem, dobrze śpiewa i wygląda. I czemu on musi mieszkać w tym lesie? Utrata wzroku chyba nigdy nie była uznawana za grzech w średniowieczu i dobre funkcjonowanie z niepełnosprawnością jest wskazane.
Czarny charakter, czyli Ruber nie ma uroku. Ja nie wiem, czemu Artur go wziął jako rycerza Okrągłego Stołu – na pierwszy rzut oka widać, że to najbardziej oczywisty bad guy - paskudny ryj, rude kudły, szponiaste łapska i upośledzony nerw w oku. I Ruber słusznie się wkurza - król obiecał mu ziemię, a temu się zebrało na bycie socjalistą. A stary Kayley zginął na własne życzenie, prowokując Rubera i gdy ten się wkurwia i wymachuje kropaczem, zamiast jak reszta rycerzy wyjąć miecz to biegnie z tarczą nie osłaniając głowy. Często też Ruber zostaje postawiony w sytuacjach o bardziej komediowym zacięciu (jak spotkanie z orkiem), przez co jego groza jest osłabiona. Nie tylko jego Gryfon z głosem Toadiego mógł być spokojnie robić za fajną przerażającą bestię, ale tu też zmienił się w śmieszną postać i na końcu został pokonany przez comic relief tego filmu.
Devon i Cornwall - o ja pierdolę. Kwintestencja wszystkiego czego nienawidzę w comic reliefach w animacjach dla dzieci. Gdy ostatnio robiłem maraton renesansu Disneya, to zrozumiałem dlaczego ten umiał w comic relief - taki Dżin, Timon i Pumba czy nawet Mushu oprócz bycia śmieszkami mieli poważne momenty i byli wiarygodni jako postacie. I mieli zasadność w scenariuszu - wytnij Timona i Pumbę z filmu - masz problem. Wytnij Devona i Cornwalla z filmu - fabuła nic nie straci. Więcej do roboty w fabule miał kurczak-topór i gdyby był on jedynym comic reliefem, to byłoby lepiej (też to nie jest jakaś wybitna postać, ale od biedy ujdzie). Tak, ocalili sokoła przed gryfem, ale tak uznał scenariusz, bo normalnie ptaszysko sobie dawało radę. Ci rujnują każdy poważny moment jakimiś sucharami (jak Kayley rozstaje się z Garrettem Poza tym nie mają sensu. Inne smoki w tym filmie to wyglądające i zachowujące się jak zwierzęta wielkie istoty bez zdolności mowy. Te dwa patafiany są gadającym antropomorficznymi i kreskówkowymi stworami z inteligencją na poziomie człowieka i tego samego wzrostu. Tak jak Dżin są nośnikiem popkulturowych nawiązań dla dorosłych, ale u Dżina te wszystkie improwizacje i nawiązania były ładnie zbalansowane i tak nie szczuły. Paradoksalnie są najlepiej obsadzeni w polskim dubbingu.
Jak się domyślacie, widziałem to po polsku, bo zwyczajnie nie chciało mi się oglądać w oryginale. Generalnie nie jest źle, ale też jakoś wybitny nie jest. Tu jak diabli słychać rozbieżność głosu dialogowym z tym wokalnym. Piaseczny raczej nie sprawdzi się dubler do Narratora z Atomówek. I tak się zastanawiam, czemu nie zagrał także dialogów. Miał wszak doświadczenie aktorskie grając w Złotopolskich. Kolberger wypadł drętwo jako król Artur plus wybijało mnie wymawiane angielskich imion z najbardziej amerykańskim akcentem jak to się dało. Ale największym minusem jak dla mnie to Krzysztof Kołbasiuk (który robił za reżyserię dubbingu). Wyszedł beznadziejnie Ruber i to jedna z gorszych jego ról - zdecydowanie przeaktorzył i równie fatalnie zaśpiewał. Tu brzmi jak Pasibrzuch ze Smerfów w bekowym występie do Mam talent. Nie pomaga fakt, że sama piosenka do kitu i najgorsza z soundtracku. I gdyby nie zdał się na własny osąd, to może by wypadłby spoko. Szczególnie w takiej Pocahontas wypadł bardzo dobrze wypadł wokalnie.
3/10
PS. To kolejne dzieło, z którego plagiatowała J. K. Rowling przy Chorym Portierze. Tu też jest lokalizacja o nazwie Zakazany Las ;).
PS. 2. Jak Excalibur w mieczu przywraca dawny kształt i dje możliwość darmowej operacji rozdzielenia bliźniaków syjamskich, to czemu Garrett nie odzyskał wzroku?!
Widać tu wiele niezrozumień co działało u Disneya. Numery muzyczne wciśnięte na zasadzie „bo Disney tak robił” i praktycznie zero musicalowej inscenizacji - postacie zwykle stoją /bądź chodzą. Największym kuriozum jest smutna i refleksyjna ballady matki Kayley o matczynej miłości, która odbywa podczas intesywnego pościgu minionów Rubera za córką. ROFTL.
A szkoda, bo muzyka jest zdecydowanie największym plusem tej produkcji. Piosenki (z wyjątkiem villain song )w tym są bardzo dobre, zwłaszcza ta Garretta w lesie i początkowa Kayley (pewnie też głównie na talenty wokalne Piaska i Kukulskiej). Także animacja jest całkiem porządna - pod tym względem nie ma co się czepiać. Choć momentami są jakby lagi (jak rycerze wkraczają do Camelotu), ale nie wpływają negatywnie na odbiór. Nawet wstawki CGI w większości nie wypadają źle i nie bolą po oczach. Szczególnie sokół został świetnie zanimowany i faktycznie porusza się jak prawdziwe zwierzę bez ślada antropomorfizacji.
Jest tu wciskany girl power i nieudolne próby zrobienia z Kayley stronk woman - mówi ona ciągle, że chce zostać rycerzem, a nie damą (że też jej nie przeszło, gdy jej stary zginął na służbie). A gdy przychodzi co do czego, to jej dupę musi ktoś ratować i to najczęściej kaleka, który mimo niepełnosprawności jest bardziej ogarnięty. Niby w finale ma decydujące słowo w pokonaniu Rubera, ale gdyby nie pomoc kurczaka (!) i Garretta, to ona dawno skończyłaby jako nałożnica. Także chęci równouprawnienia znikają, gdy spotyka przystojnego pustelnika (owego kalekę) i po ledwie dwóch dniach znajomości pragnie od niego bolca.
Plus nie kupuję romansu Kayley i Garretta. Znają się dosłownie półtora dnia dnia, czego większość to było wykłócanie i marudzenie i już mają się ku sobie? Kayley irytuje Garretta ciągłym paplaniem, często zbędnym (jak w krainie smoków, gdzie wymagana jest cisza i skupienie ze względu na kurewsko groźne bestie i równie groźne comic reliefy). Garrett lepiej wypada jako protagonista i widz może się z nim utożsamić, szczególnie gdy każe innym postaciom zamknąć mordy, choć lotny też nie jest.
Np. w końcówce nie chce iść do Camelotu, bo „jest z innego świata” i wraca do lasu pełnego niebezpieczeństw? Niby czemu? Jest średniowiecznym Daredevilem, dobrze śpiewa i wygląda. I czemu on musi mieszkać w tym lesie? Utrata wzroku chyba nigdy nie była uznawana za grzech w średniowieczu i dobre funkcjonowanie z niepełnosprawnością jest wskazane.
Czarny charakter, czyli Ruber nie ma uroku. Ja nie wiem, czemu Artur go wziął jako rycerza Okrągłego Stołu – na pierwszy rzut oka widać, że to najbardziej oczywisty bad guy - paskudny ryj, rude kudły, szponiaste łapska i upośledzony nerw w oku. I Ruber słusznie się wkurza - król obiecał mu ziemię, a temu się zebrało na bycie socjalistą. A stary Kayley zginął na własne życzenie, prowokując Rubera i gdy ten się wkurwia i wymachuje kropaczem, zamiast jak reszta rycerzy wyjąć miecz to biegnie z tarczą nie osłaniając głowy. Często też Ruber zostaje postawiony w sytuacjach o bardziej komediowym zacięciu (jak spotkanie z orkiem), przez co jego groza jest osłabiona. Nie tylko jego Gryfon z głosem Toadiego mógł być spokojnie robić za fajną przerażającą bestię, ale tu też zmienił się w śmieszną postać i na końcu został pokonany przez comic relief tego filmu.
Devon i Cornwall - o ja pierdolę. Kwintestencja wszystkiego czego nienawidzę w comic reliefach w animacjach dla dzieci. Gdy ostatnio robiłem maraton renesansu Disneya, to zrozumiałem dlaczego ten umiał w comic relief - taki Dżin, Timon i Pumba czy nawet Mushu oprócz bycia śmieszkami mieli poważne momenty i byli wiarygodni jako postacie. I mieli zasadność w scenariuszu - wytnij Timona i Pumbę z filmu - masz problem. Wytnij Devona i Cornwalla z filmu - fabuła nic nie straci. Więcej do roboty w fabule miał kurczak-topór i gdyby był on jedynym comic reliefem, to byłoby lepiej (też to nie jest jakaś wybitna postać, ale od biedy ujdzie). Tak, ocalili sokoła przed gryfem, ale tak uznał scenariusz, bo normalnie ptaszysko sobie dawało radę. Ci rujnują każdy poważny moment jakimiś sucharami (jak Kayley rozstaje się z Garrettem Poza tym nie mają sensu. Inne smoki w tym filmie to wyglądające i zachowujące się jak zwierzęta wielkie istoty bez zdolności mowy. Te dwa patafiany są gadającym antropomorficznymi i kreskówkowymi stworami z inteligencją na poziomie człowieka i tego samego wzrostu. Tak jak Dżin są nośnikiem popkulturowych nawiązań dla dorosłych, ale u Dżina te wszystkie improwizacje i nawiązania były ładnie zbalansowane i tak nie szczuły. Paradoksalnie są najlepiej obsadzeni w polskim dubbingu.
Jak się domyślacie, widziałem to po polsku, bo zwyczajnie nie chciało mi się oglądać w oryginale. Generalnie nie jest źle, ale też jakoś wybitny nie jest. Tu jak diabli słychać rozbieżność głosu dialogowym z tym wokalnym. Piaseczny raczej nie sprawdzi się dubler do Narratora z Atomówek. I tak się zastanawiam, czemu nie zagrał także dialogów. Miał wszak doświadczenie aktorskie grając w Złotopolskich. Kolberger wypadł drętwo jako król Artur plus wybijało mnie wymawiane angielskich imion z najbardziej amerykańskim akcentem jak to się dało. Ale największym minusem jak dla mnie to Krzysztof Kołbasiuk (który robił za reżyserię dubbingu). Wyszedł beznadziejnie Ruber i to jedna z gorszych jego ról - zdecydowanie przeaktorzył i równie fatalnie zaśpiewał. Tu brzmi jak Pasibrzuch ze Smerfów w bekowym występie do Mam talent. Nie pomaga fakt, że sama piosenka do kitu i najgorsza z soundtracku. I gdyby nie zdał się na własny osąd, to może by wypadłby spoko. Szczególnie w takiej Pocahontas wypadł bardzo dobrze wypadł wokalnie.
3/10
PS. To kolejne dzieło, z którego plagiatowała J. K. Rowling przy Chorym Portierze. Tu też jest lokalizacja o nazwie Zakazany Las ;).
PS. 2. Jak Excalibur w mieczu przywraca dawny kształt i dje możliwość darmowej operacji rozdzielenia bliźniaków syjamskich, to czemu Garrett nie odzyskał wzroku?!
27-07-2022, 16:26 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 27-07-2022, 19:42 przez OGPUEE.)
