[michax]

(23-10-2023, 13:51)raven.second napisał(a): Pajęczyna (2023) to niby nawiedzony dom, niby thriller o patologicznych rodzicach, niby - lekki spojler

Spoiler

home invasion gone wrong patrząc na ostatni akt

gdzie sedno i wspólny element stanowi stary, skrzypiący dom zamieszkały przez mamę, tatę i synka, który słyszy zza ścian jakieś stuknięcia, zgrzyty i inne takie, ale nikt mu nie wierzy. I tyle. Film wyróżnia się na tle innych genialnym klimatem potęgowanym scenografią - mam wrażenie, że każdy pokój, każde pomieszczenie, sufit, czy ściana były nieznacznie większe, nie na tyle, by zwracać bezczelnie uwagę, ale jednak dość, by stworzyć uczucie niepokoju czy niepewności :) albo po prostu jakoś zmyślnie to wszystko sfilmowali, nie wiem, w każdym razie działa. Podobnie, aczkolwiek w znacznie mniejszym stopniu, swoje robi też duet Caplan-Starr, aczkolwiek mam wrażenie, że Homelander po postu odwalił pańszczyznę i cisnął na niskich obrotach, jako właśnie Homelander, a te wszystkie ujęcia jak chodzi z młotkiem, czy jak się uśmiecha albo jak każe synowi kopać "grób na dynie" to była po prostu podpucha. Panią nauczycielkę pominę, podobnie jak dzieciaka, głównego bohatera. Ot, są i tyle i jako jedyni ogarniają, że coś jest nie tak.

Spoiler

Głupota i debilizm w postaci morderczego mutanta mieszkającego za tekturową ścianą, a w nie w kamiennej piwnicy z kratą bardzo boli, podobnie fakt, że stwór ten o włosach długich niby Rozpusznka zapierdziela po ścianach, suficie i morduje wszystko i wszystkich :), do tego cgi jest fatalne, także ten, no lepiej było gdy film trzymał się nieco tego psychologicznego etapu gdzie dzieciakowi powoli odwala. Scena, gdy otruł rodziców byłaby perfekcyjnym finałem, ale nie, trzeba było rzucić cgi-stwora i litry krwi i w ogóle...

5/10.

Miałem z tym filmem duży problem. Tak przez pierwszą godzinę zastanawiałem, się czy reżyser robi horror na poważnie czy jednak pastisz,  ale taki w stylu serialu The Woman in the House Across the Street from the Girl in the Window, w którym pastisz był  tak subtelny, że wielu widzów, myślało, że to jest produkcja na poważnie. Oczywiście jest hołd do wielu horrorów, np o rodzinie, która skrywa sekret, o dziwnym dziecku, o czymś co ukrywa się w domu i dla azjatyckich straszaków z laskami z długimi włosami. Wszyscy grają dobrze, ale to jest przesadzone aktorstwo, szczególnie w wykonaniu Lizzy Caplan i Antony Starra (tak mi się zaszufladkował, że wystarczy że się uśmiechnie i widzę Ojczyznosława z Boysów, a kiedyś to był dla mnie szeryf z Banshhe),którzy grają za bardzo od pierwszych scen, od początku widzimy że coś jest nie tak z rodzicami. Też od pierwszych scen wszystkie schematy i klisze horrorowe są podkręcone na 1000 procent. Jedynie spokojnie, bez szarżowania, gra dzieciak i też jest dobry.

Wszystkie sceny od pierwszej sekwencji są przesadzone, które ogląda się trochę jak z parodii ZAZ, np te wielkie cienie rodziców w domu na ścianie, ale wszystko bije końcówka, która jest połączeniem Klątwy Ju - On z Zaplątani Disneya. Przyznam, że na jednej scenie z długimi włosami w końcówce jak z bajki Disneya to zaśmiałem się w głos. No i po tej przesadzonej końcówce w końcu dotarło do mnie, że Cobweb nie jest na poważnie, choć nie szukałem żadnych wywiadów z twórcami, w których by mi przyznali rację, więc jeśli mówili twórcy, że tak nie jest to i tak zostanę przy moim zdaniu. Uważam że zamarzyła się ekipie produkcja taka bardziej w stylu Malignant Jamesa Wana, który też jest przegiętym dziełem, ale nie wyszło tak dobrze jak w tamtym filmie. Ocena: 6/10.