[OGPUEE]

Grudniowo-bożonarodzeniowy maraton obejmuje w tym roku polską krótką piłkę, więc będzie tu kilka postów:

Wigilia w lesie - widziałem raz na Wieczorynce. Pamiętam doskonale powtarzającą się animację wiewiórki i jej głupie życzenie (widać, że nie oglądała Bruce'a Wszechmogącego). I z zaskoczeniem odkryłem, że śpiewał tu Grzegorz Turnau. Gdzieś na południu Polski (bo tylko tam żyją niedźwiedzie) wnuk starego leśniczego zostaje tym niezapowiedzianym gościem na wigilii organizowanej przez leśne zwierzęta.


Wpisuje się w ekologiczny trend w kinematografii lat 90. Zresztą jestem przekonany, że głównego bohatera gra ten sam chłopiec, co występował w tej serii przyrodniczej Notatnik przyrodniczy, bo podobny głos i praktycznie to spin-off tamtej produkcji. I dobrze to zrobili. Nawet odwzorowali wygląd zwierząt – wilk ma brązowe futro zamiast być huskym, zając to nie ambiwalentny królikopodobny wyrób, a krukowate mają czarne dzioby. I robi to uczciwie, a nie tak jak wygodnie - tu wilk pomaga przy urządzaniu stołu wigilijnego i dzieli się opłatkiem, gdy pewnie dwadzieścia lat wcześniej (albo w innym postkomunistycznym kraju) to by obchodził Chanukę. Choć tu też jest jedna nieaktualna rzecz, bo jest promocja zimowego dokarmiania zwierząt w zimie, co jest ultra głupie i szkodliwe (co zresztą już zauważono w Tata, a Marcin powiedział...).

Sporo jest też nawiązania do tradycji, m.in. dodatkowy talerz dla gościa czy nawet siano pod obrusem, obecnie już wyśmiewane. Dużo klimatu robi tu muzyka Turnaua i ładna animacja przywodząca na myśl ilustracje Beatrix Potter. Uroczy moment jak kawka za marzenie chce mieć kolorowe pióra jak papuga, a ta z zazdrością patrzy na jej łupkowo szare pióra.

Takich klimatycznych bajek już się nie robi.

7/10


Dziadek do orzechów (1967) - w zeszłym roku nie miałem okazji do obejrzenia którejś adaptacji Dziadka do orzechów, więc w tym roku pada na pierwszą (tak mniemam). I w dodatku polskiej produkcji. Chyba to jedyny polski film, gdzie łączą animację poklatkową z live action niczym w hollywoodzkich filmach Harryhausena czy innego Tippetta:
 

Niestety nie znalazłem tego w dobrej jakości, a nic mi nie wiadomo o rekonstrukcji. Zwłaszcza, że to dość zapomniany film. Dość ospały jak na kino familijne. Tacy O dwóch takich co księżyc ukradli byli bardziej dynamiczni. Staroświecki to chyba jak najlepsze określenie. Czuć tu inny rodzaj narracji, jak i treść wiernie zaadaptowane z prozy Hoffmana. Wyczuwa się ducha romatyzmu, nie tylko przez ubiór i zachowania. Jedyna wariacja tutaj jest, że w opowieści Drosselmayera wszystkie postacie odgrywają dzieci i parę nastolatków (a paradoksalnie najstarszy jest tu chłopak grający dziadka do orzechów). Poklatkowe stworzonka Se-ma-foru może nie tak płynne, jak na zachodzie, ale technicznie nie ma się czego wstydzić.

Show kradnie Wieńczysław Gliński w podwójnej roli jako E.T.A. Hoffman i Drosselmayer. Bardzo ładna klasyczna muzyka, w dodatku nie czerpiąca przez moment z baletu Czajkowskiego. Miło też, że młodsze rodzeństwo nie jest irytujący, bo aktora dali dobrego (zresztą Janusz Pomaski miał trochę rólek, w tym dubbing do 101 dalmatyńczyków). A nawet on sam ma mały udział w pokonaniu mysiego króla.

Film to raczej to poprawna ciekawostka.

6/10